กลิ่นอายแห่งความหรูหราที่เจือจางด้วยความเหนื่อยล้าอบอวลไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ยามราตรี แสงจันทร์สาดส่องผ่านม่านโปร่งบาง เผยให้เห็นเงาร่างของ "วราลี" หญิงสาวผู้มีดวงตาเศร้าสร้อย กำลังยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงกว้างของห้องนอน เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลมที่พัดเข้ามาเบาๆ ใบหน้าสวยหวานฉายแววครุ่นคิด ท่ามกลางความสงบเงียบของยามดึก มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมเป็นเพื่อน "ที่นี่... มันไม่ใช่บ้านจริงๆ เลยสินะ" วราลีพึมพำกับตัวเอง เสียงแผ่วเบาจนแทบจะจมหายไปกับความมืด ดวงตากลมโตทอดมองไปยังสวนกว้างเบื้องล่างที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาชนิด แต่สำหรับเธอแล้วมันกลับดูอ้างว้างว่างเปล่า ราวกับสะท้อนความรู้สึกภายในใจ เธอถูกพามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่สามปีก่อน ในฐานะ "คนในความลับ" ของ "คุณภาคิน" นักการเมืองหนุ่มอนาคตไกล ผู้เป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั่วประเทศ ภาคินคือผู้ชายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ฉลาดเฉลียว และทะเยอทะยาน เขาปรากฏตัวในชีวิตเธอราวกับพายุ นำพาความเปลี่ยนแปลงมาให้จนเธอตั้งตัวไม่ทัน "คุณภาคิน... เมื่อไหร่คุณจะกลับมา" เธอถอนหายใจยาว อยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ทำไม่ได้ น้ำตาที่เคยไหลรินอย่างง่ายดาย กลับกลายเป็นความด้านชาที่เกาะกุมหัวใจเธอไว้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านหลัง ทำให้วราลีสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปเผชิญหน้ากับ "เมธาวี" ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของภาคิน หญิงสาวผู้สง่างามราวกับนางพญา แต่แววตาของเธอกลับซ่อนความเย่อหยิ่งและเย็นชาไว้เสมอ "ยังไม่นอนอีกเหรอคะคุณวราลี" เมธาวีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ไร้ซึ่งความรู้สึก เธอเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับจิบเครื่องดื่มสีอำพันในแก้วคริสตัลอย่างช้าๆ ราวกับจะเยาะเย้ย วราลียังคงนิ่ง ไม่ตอบคำถาม เมธาวียิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน "ฉันรู้ค่ะว่าคุณคงคิดถึงเขา แต่อย่าลืมนะคะว่าคุณอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร" "ฉันไม่ได้คิดอะไร" วราลีตอบเสียงแข็ง ความอดทนของเธอกำลังจะหมดลง "อย่าโกหกเลยค่ะ" เมธาวีหัวเราะเบาๆ "ความรู้สึกมันปิดกันไม่ได้หรอก ยิ่งกับผู้ชายอย่างคุณภาคิน" เธอเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยคมของเธออยู่ห่างจากวราลีเพียงไม่กี่คืบ "คุณคิดว่าคุณมีค่าแค่ไหนในสายตาเขา" "คุณจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะค่ะ ฉันไม่สนใจ" วราลีพยายามเก็บอารมณ์ เธอไม่อยากให้เมธาวีเห็นว่าเธออ่อนแอ "แน่ใจเหรอคะ" เมธาวียกคิ้ว "เขาบอกฉันทุกเรื่องนะคะ... เรื่องที่คุณชอบทำอาหารให้เขา เรื่องที่คุณชอบอ่านหนังสือเล่มเดียวกับเขา หรือแม้แต่เรื่องที่คุณชอบกอดเขาตอนนอน... ทั้งๆ ที่คุณก็รู้ว่าเขาเป็นของฉัน" คำพูดของเมธาวีเหมือนมีดแหลมคมที่กรีดแทงหัวใจวราลี เธอหลับตาลง พยายามข่มความเจ็บปวด "คุณพูดโกหก" "ฉันไม่เคยโกหกเรื่องสำคัญ" เมธาวีหัวเราะเยาะ "คุณมันก็แค่ของเล่นชิ้นใหม่ของเขา พอเบื่อเขาก็โยนทิ้ง อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญนักเลย" เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "นอนซะเถอะค่ะ พรุ่งนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่คุณจะได้เจอหน้าเขา" พูดจบ เมธาวีหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้วราลียืนตัวสั่นสะท้านอยู่ตามลำพัง ท่ามกลางความมืดและความเย็นยะเยือกของราตรี ภาคิน... เขาจะกลับมาจริงๆ ใช่ไหม หรือว่านี่คือคำอำลาที่เขาต้องการจะมอบให้เธอ วราลียกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเอง ความรู้สึกปวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอเคยคิดว่าความรักของภาคินจะสามารถเยียวยาบาดแผลในอดีตของเธอได้ แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกโยนลงไปในหลุมลึกที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม แสงไฟในห้องนอนสว่างขึ้น ทำให้วราลีหันกลับไปมอง เธอเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ หญิงสาวผู้สวยงามแต่ดูบอบช้ำ ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้กลับฉายแววเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง "ฉันควรจะทำอย่างไรต่อไป" เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือ คฤหาสน์หลังนี้เหมือนกรงทองที่สวยงาม แต่กักขังอิสรภาพของเธอไว้ เธอเคยมีความฝัน มีอนาคตของตัวเอง แต่ทุกอย่างกลับต้องพังทลายลงเมื่อเธอได้พบกับภาคิน "ถ้าเลือกได้ ฉันคงไม่อยากพบคุณเลยจริงๆ" เธอพูดกับเงาของตัวเองในกระจก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ บัดนี้กลับไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ปิดประตูระเบียงลงอย่างเชื่องช้า พยายามเก็บซ่อนความเจ็บปวดไว้ไม่ให้ใครเห็น แม้แต่ตัวเอง "ราตรีสวัสดิ์... วราลี" เธอเอ่ยกับตัวเองเบาๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัว เธอทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม รู้สึกถึงความอ้างว้างที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ภาพของภาคิน ใบหน้า รอยยิ้ม แววตาที่เคยอบอุ่น พลันผุดขึ้นมาในห้วงความคิด "ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้" ความรู้สึกผิดหวังและความเจ็บปวดปะปนกันไปหมด เธอหลับตาลง พยายามผลักไสภาพเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ มันกลับยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคิน เป็นสิ่งที่สังคมไม่มีวันยอมรับ มันคือความสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังอำนาจและผลประโยชน์ แต่หัวใจของเธอมันเลือกไม่ได้ มันตกหลุมรักเขาไปเสียแล้ว แม้จะรู้ว่าการรักเขาคือการทำร้ายตัวเอง แต่เธอก็ยังคงรัก และความรักที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดนี้เอง ที่ทำให้เธอยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไป... อย่างน้อยก็ในตอนนี้ เธอพลิกตัวนอนตะแคง หันหน้าเข้าหากำแพง พยายามรวบรวมสติ เพื่อจะหลับไปให้ได้ พรุ่งนี้... จะเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง เธอไม่รู้เลย... และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด