หลังจากภาคินเดินจากไป วราลีก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม โลกทั้งใบของเธอดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ความรู้สึกว่างเปล่าเข้าครอบงำ ยากจะหาคำใดมาบรรยาย เธอได้ตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตครั้งหนึ่งแล้ว การตัดสินใจที่จะเสียสละความสุขของตัวเอง เพื่อรักษาความสงบสุขของผู้อื่น “ฉันทำถูกแล้วใช่ไหม” เธอพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง คราวนี้คำถามนั้นเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ข้อความล่าสุดที่เธออ่านคือข้อความจากเมธาวีเมื่อคืนนี้ “ถ้าเธอรักเขามากขนาดนั้น...เธอก็ควรจะปล่อยเขาไป!” คำพูดนั้น ยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ มันคือสิ่งที่เธอทำในตอนนี้ เธอเลือกที่จะปล่อยภาคินไป แต่การปล่อยไป... มันเจ็บปวดเหลือเกิน เธอหลับตาลง พยายามข่มกลั้นความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา ภาพของภาคินที่กำลังเดินจากไป ยังคงติดตา ภาพใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังของเขา มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกผิดในใจของเธอ “ฉันขอโทษนะ ภาคิน...” เธอพูดกับความว่างเปล่า “ขอโทษที่ฉันไม่เข้มแข็งพอที่จะเลือกความสุขของเรา” เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ทำเอาวราลีสะดุ้ง เธอรีบลุกขึ้น ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเดินไปเปิดประตู เมธาวี ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาฉายแววบางอย่างที่วราลีอ่านไม่ออก “คุณผู้หญิง...” วราลีเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ฉัน... ฉันขอเข้าไปข้างในหน่อยได้ไหม” เมธาวีถาม เสียงของเธอแหบพร่า วราลีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูให้กว้างขึ้น “ค่ะ เชิญค่ะ” เมธาวีย่างเท้าเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า เธอมองไปรอบๆ ห้อง ราวกับจะสำรวจทุกสิ่งทุกอย่าง ก่อนจะหันมามองวราลี “เธอ... เธอคุยกับภาคินแล้วใช่ไหม” เมธาวีถาม วราลีพยักหน้า “ค่ะ เราคุยกันแล้ว” “แล้ว... เขาว่าไงบ้าง” เมธาวีถามอย่างกระวนกระวาย “คุณภาคิน... เขา...” วราลีลังเล “เขาเข้าใจค่ะ” เมธาวีพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ดี... ดีแล้ว” เธอเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวยาวอย่างอ่อนแรง วราลีเดินตามไปนั่งลงข้างๆ เธอ “ฉัน... ฉันขอโทษนะ วราลี” เมธาวีพูดเสียงเบา “เมื่อวาน... ฉันอาจจะพูดแรงไปหน่อย” “ไม่เป็นไรค่ะ” วราลีตอบ “ฉันเข้าใจ” “จริงๆ เหรอ” เมธาวีเงยหน้าขึ้นมองวราลี “เธอไม่โกรธฉันเหรอ” “ฉันจะโกรธคุณผู้หญิงทำไมคะ” วราลีถาม “สถานการณ์มัน... มันซับซ้อน” “ซับซ้อนจริงๆ” เมธาวีถอนหายใจ “เธอคงไม่รู้หรอกว่า... ชีวิตของฉันกับภาคิน... มันไม่ได้ง่ายอย่างที่ใครๆ คิด” “ฉันพอจะเดาได้ค่ะ” วราลีตอบ “จากที่คุณผู้หญิงเคยบอก” “ภาคิน... เขาเป็นคนดีนะ” เมธาวีพูดพลางก้มหน้ามองมือของตัวเอง “เขาพยายามทำหน้าที่ของเขาให้ดีที่สุด... แต่... บางที... ความรัก... มันก็เป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้จริงๆ” “ค่ะ” วราลีเห็นด้วย “ความรู้สึกมันไม่ใช่สิ่งที่เราจะเลือกได้” “ฉัน... ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... เรื่องมันจะมาถึงจุดนี้” เมธาวีพูดต่อ “ฉันรู้ว่าภาคิน... เขาอาจจะไม่ได้รักฉัน... เหมือนที่เขารักเธอ... แต่... ฉันก็รักเขา... แล้วฉันก็... ไม่อยากเสียเขาไป” วราลีมองเมธาวีด้วยความเห็นใจ เธอเห็นความเจ็บปวดในแววตาของอีกฝ่าย ชัดเจนว่าเมธาวีเองก็กำลังทุกข์ทรมานไม่แพ้กัน “คุณผู้หญิงคะ” วราลีเอ่ย “ฉัน... ฉันจะไม่ทำให้เรื่องมันยุ่งยากไปกว่านี้ค่ะ” “เธอ... เธอจะตัดใจจากภาคินจริงๆ เหรอ” เมธาวีถามอย่างไม่แน่ใจ วราลีพยักหน้า “ค่ะ ฉันจะตัดใจ” “เธอ... เธอแน่ใจนะ” เมธาวีมองวราลีอย่างพิจารณา “เธอไม่ได้พูดไปอย่างนั้นใช่ไหม” “ฉันแน่ใจค่ะ” วราลีตอบ “ฉัน... ฉันไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัว” เมธาวีมองวราลีอยู่นาน ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง “ขอบคุณนะ วราลี... ขอบคุณจริงๆ” “ไม่เป็นไรค่ะ” วราลีตอบ “ฉันหวังว่า... คุณทั้งสองคน... จะมีความสุข” “ฉันก็หวังอย่างนั้นเหมือนกัน” เมธาวีพูด “แต่... วราลี...” “คะ?” “มีบางอย่าง... ที่ฉันอยากจะบอกเธอ” เมธาวีหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “เรื่อง... ครอบครัวของฉัน... แล้วก็... ธุรกิจของสามีฉัน... มันมีเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่เธอคิดมาก” “คุณผู้หญิงคะ...” วราลีรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังจะถูกเปิดเผย “พ่อของภาคิน... เขาเสียชีวิตไปนานแล้ว” เมธาวีเริ่มเล่า “ก่อนที่ภาคินจะแต่งงานกับฉัน... ธุรกิจทั้งหมด... มันตกเป็นของเมธาวี... แล้วก็... ตระกูลของฉัน” วราลีเงียบฟัง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “ตอนที่ฉันแต่งงานกับภาคิน... มันไม่ใช่แค่การแต่งงานเพื่อความรัก... แต่มันคือการควบรวมธุรกิจ... การรักษาอำนาจ... แล้วก็... การรักษาชื่อเสียงของตระกูล” เมธาวีพูดเสียงเครือ “ถ้าภาคินเลิกกับฉัน... หรือถ้ามีข่าวฉาว... มันจะส่งผลกระทบอย่างมหาศาล... ต่อทุกอย่าง” “อย่างนั้นเหรอคะ” วราลีอุทานเบาๆ “ใช่” เมธาวีพยักหน้า “แล้ว... ภาคินเอง... เขาก็รู้สึกผูกมัดกับเรื่องพวกนี้... เขาไม่สามารถละทิ้งมันไปได้ง่ายๆ” “ฉัน... ฉันไม่เคยรู้เลยค่ะ” วราลีพูดอย่างตกใจ “มันเป็นความลับ... ที่ถูกเก็บงำมานาน” เมธาวีอธิบาย “ฉัน... ฉันไม่อยากให้เธอต้องมารับรู้เรื่องราวพวกนี้... เพราะมันอาจจะทำให้เธอ... ยิ่งรู้สึกผิด... หรือ... ยิ่งรู้สึกว่าตัวเอง... เป็นส่วนเกิน” “แต่... ฉันก็ดีใจนะคะ... ที่คุณผู้หญิง... เลือกที่จะบอกความจริงกับฉัน” วราลีกล่าว “อย่างน้อย... ฉันก็เข้าใจอะไรมากขึ้น” “ฉัน... ฉันอยากให้เธอเข้าใจ” เมธาวียิ้มอย่างอ่อนแรง “ฉันรู้ว่าเธอรักภาคิน... แล้วฉันก็... ขอโทษจริงๆ... ที่ต้องทำให้เธอต้องเจ็บปวด” “ไม่เป็นไรค่ะ” วราลีตอบ “ฉัน... ฉันจะพยายามเข้มแข็ง” “เธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งจริงๆ วราลี” เมธาวีพูด “ฉัน... ฉันชื่นชมเธอ” เมธาวีลุกขึ้นยืน “ฉัน... ฉันควรจะไปแล้ว” “ค่ะ” วราลีลุกขึ้นยืนตาม “ถ้ามีอะไร... ที่ฉันพอจะช่วยได้... บอกฉันนะคะ” “ขอบคุณนะ” เมธาวีตอบ “แต่... ตอนนี้... ฉันคิดว่า... เราทุกคน... คงต้องใช้เวลา... เพื่อเยียวยาตัวเอง” เมธาวียิ้มให้วราลีเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งวราลีไว้กับความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเศร้า ความเห็นใจ และความเข้าใจ เธอเดินกลับไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง “บางที...” เธอคิด “นี่อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วจริงๆ”