เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นในแวดวงสังคมชั้นสูงและนักการเมือง เมื่อข่าวการยุติความสัมพันธ์ระหว่างภาคินและเมธาวีแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว หลายคนมองว่าเป็นการตัดสินใจที่หุนหันพลันแล่นและไร้เหตุผล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อภาคินเริ่มปรากฏตัวเคียงข้างวราลีในงานสังคมบางแห่งที่เคยสงวนไว้สำหรับคู่รักนักการเมือง เมธาวีเองก็ไม่ได้นิ่งเฉย เธอพยายามรักษาภาพลักษณ์ภายนอกให้ดูเข้มแข็ง แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความผิดหวัง คำพูดของภาคินที่บอกว่าเขาไม่เคยรักเธอเลย มันเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำบาดแผลในใจของเธอ "แกทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร ภาคิน!" เมธาวีตะโกนใส่ภาคินผ่านโทรศัพท์ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความโมโห "ฉันทุ่มเททุกอย่างให้แก! ฉันยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อแก! แล้วแกก็มาบอกว่าแกไม่เคยรักฉันเลยงั้นเหรอ!" "เมธาวี ผมขอโทษ" ภาคินตอบเสียงอ่อนลง "ผมไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้" "แกมันเห็นแก่ตัว!" เมธาวีกล่าวต่อ "แกมันเห็นแก่ความสุขของตัวเองมากกว่าอนาคตของพวกเรา! แกมันไม่คู่ควรกับตำแหน่งที่แกกำลังจะได้รับ!" "ผมไม่เคยขอให้เธอเสียสละอะไรทั้งนั้น" ภาคินกล่าว "ทุกอย่างที่เธอทำ... มันคือการตัดสินใจของเธอเอง" "คำพูดของแกมันฟังดูดีนักนะ!" เมธาวีหัวเราะเยาะ "แกคิดว่าฉันจะยอมปล่อยแกไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ! แกจะเสียใจ ภาคิน! แกจะเสียใจที่เลือกยัยนั่น!" หลังวางสายจากภาคิน เมธาวีก็หันไปมองภาพของวราลีที่เธอเก็บซ่อนไว้ในลิ้นชัก ภาพถ่ายวราลีที่กำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งในออฟฟิศของเธอเอง แววตาของเมธาวีเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย "แกคงคิดว่ามีความสุขกับเขาแล้วสินะ ยัยตัวปลอม" เธอพึมพำ "แกคิดว่าแกจะหนีพ้นจากเงาของฉันไปได้งั้นเหรอ" ในขณะเดียวกัน วราลีก็กำลังเผชิญกับแรงกดดันจากอีกทางหนึ่ง พลเอกทรงยศได้ส่งคนมาที่ออฟฟิศของเธอ เขาไม่ได้มาด้วยตัวเอง แต่ส่งเลขาฯ ส่วนตัวมาพร้อมกับเอกสารบางอย่าง "คุณวราลีครับ ท่านพลเอกทรงยศฝากมาให้คุณพิจารณาครับ" เลขาฯ ยื่นเอกสารให้ วราลีรับเอกสารมาเปิดดู มันเป็นข้อเสนอสัญญาที่ดูเหมือนจะให้ผลประโยชน์อย่างมหาศาลแก่บริษัทของเธอ ข้อเสนอที่ดูดีจนน่าสงสัย "นี่มันคืออะไรคะ" วราลีถาม "ข้อเสนอความร่วมมือครับคุณวราลี" เลขาฯ ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านพลเอกทรงยศเล็งเห็นถึงศักยภาพของบริษัทคุณ และต้องการที่จะสนับสนุน" "แต่... ทำไมถึงต้องมาตอนนี้คะ" วราลีรู้สึกถึงความผิดปกติ "แล้ว... เกี่ยวข้องกับคุณภาคินด้วยไหมคะ" เลขาฯ มองวราลีด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ความสัมพันธ์ส่วนตัวของคุณภาคินกับคุณเมธาวีนั้น เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนสำหรับพรรคการเมืองของเราครับ การที่โครงการนี้ประสบความสำเร็จ จะเป็นการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับพรรค และแน่นอน... จะส่งผลดีต่ออนาคตทางการเมืองของคุณภาคินด้วย" วราลีเข้าใจในทันที นี่ไม่ใช่ข้อเสนอที่มาจากความปรารถนาดี แต่เป็นเครื่องมือต่อรอง ชัดเจนว่าพลเอกทรงยศกำลังใช้บริษัทของเธอเป็นหมากในเกมการเมือง "ฉัน... ฉันขอเวลาพิจารณานะคะ" วราลีตอบเสียงแข็ง "แน่นอนครับ" เลขาฯ กล่าว "แต่ขอให้พิจารณาอย่างรอบคอบนะครับ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ" หลังจากเลขาฯ กลับไป วราลีก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและพิมพ์ข้อความหาภาคิน "เราต้องคุยกัน ภาคิน พ่อของคุณกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือ" ไม่นานนัก ภาคินก็โทรกลับมา เสียงของเขากังวล "วราลี เกิดอะไรขึ้น" "พ่อของคุณส่งเลขาฯ มาที่ออฟฟิศ พร้อมข้อเสนอที่ดูดีเกินจริง" วราลีเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น "เขาบอกว่ามันจะช่วยสร้างภาพลักษณ์ให้พรรค แล้วก็... ช่วยคุณด้วย" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมเดาไว้แล้วว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง" "แล้วคุณจะทำยังไง" วราลีถาม "ผมจะคุยกับพ่อ" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ" "แต่ถ้าคุณไม่ยอมล่ะ" วราลียังคงกังวล "พ่อของคุณจะทำอย่างไร" "ผมไม่รู้" ภาคินยอมรับ "แต่ผมจะไม่ยอมให้เขามีอำนาจเหนือชีวิตของเรา" ขณะที่วราลีกำลังกังวลกับสถานการณ์ที่ถาโถมเข้ามา เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากบุคคลที่ไม่คาดคิด "ฮัลโหลค่ะ" วราลีรับสาย "คุณวราลีคะ ฉันเมธาวีค่ะ" เสียงที่ปลายสายฟังดูราบเรียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความเยือกเย็น วราลีตกใจเล็กน้อย "มีอะไรคะ คุณเมธาวี" "ฉันอยากจะขอพบคุณค่ะ" เมธาวีกล่าว "เรามีเรื่องที่ต้องคุยกัน... เรื่องของคุณภาคิน" วราลีลังเล เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใจเมธาวีหรือไม่ แต่ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับภาคิน เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ "ก็ได้ค่ะ" วราลีตอบ "เจอกันที่ไหนคะ" "ที่คาเฟ่เดิมของคุณภาคินนะคะ พรุ่งนี้ตอนบ่ายโมง" เมธาวีบอก "อย่ามาสายนะคะ" หลังจากวางสาย วราลีก็รู้สึกใจคอไม่ดี การเผชิญหน้ากับเมธาวีดูเหมือนจะเป็นอีกหนึ่งบททดสอบที่เธอจะต้องผ่านไปให้ได้ ภาคินกลับมาที่บ้านพักของเขาด้วยความเหนื่อยล้า เขาเดินตรงไปหาพ่อที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในห้องรับแขก "พ่อครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย" ภาคินกล่าว พลเอกทรงยศวางถ้วยชาลง "เรื่องอะไร" "เรื่องคุณวราลีครับ" ภาคินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ผมจะไม่ยอมให้พ่อใช้เธอเป็นเครื่องมือทางการเมืองเด็ดขาด" พลเอกทรงยศหัวเราะเบาๆ "แกกำลังจะขัดคำสั่งพ่อหรือ" "ผมขอโทษครับพ่อ" ภาคินยืนกราน "แต่ผมรักวราลี ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ" "แกคิดว่าแกจะทำอะไรได้!" พลเอกทรงยศตวาด "แกกำลังจะทำให้ทุกอย่างที่พ่อสร้างมาพังทลายนะ!" "ผมพร้อมที่จะยอมรับผลที่จะตามมาครับ" ภาคินกล่าว "แต่ผมจะไม่ยอมประนีประนอมกับความรู้สึกของผม" พลเอกทรงยศมองหน้าลูกชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "แกมันลูกอกตัญญูจริงๆ" "ผมขอโทษครับพ่อ" ภาคินกล่าวอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งพลเอกทรงยศไว้กับความโกรธและความขมขื่น คืนนั้น ภาคินได้ส่งข้อความหาเมธาวี "พรุ่งนี้อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ" เมธาวีอ่านข้อความนั้น ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความแค้น "ฉันจะทำให้แกเสียใจ ภาคิน" เธอพึมพำ