คาเฟ่เล็กๆ ที่เคยเป็นสถานที่แห่งความทรงจำอันงดงาม บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิแห่งอารมณ์ของสองหญิงสาว วราลีมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เธอเลือกนั่งที่มุมที่เงียบสงบที่สุด มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย เธอไม่รู้ว่าการพบปะในครั้งนี้จะนำพาไปสู่สิ่งใด ไม่นานนัก ประตูร้านก็เปิดออก เมธาวีปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสสีดำสนิทที่ดูสง่างาม แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา เธอเดินตรงมายังโต๊ะของวราลีราวกับราชินีผู้สง่างาม "สวัสดีค่ะคุณวราลี" เมธาวีกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะไม่ถึงดวงตา "ขอบคุณที่ยอมเสียสละเวลามารับคำเชิญของฉัน" "สวัสดีค่ะคุณเมธาวี" วราลีตอบรับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความระแวดระวัง "ฉันเองก็อยากจะคุยกับคุณเหมือนกัน" บริกรนำเมนูมาให้ แต่ทั้งสองก็ปฏิเสธที่จะสั่งเครื่องดื่มใดๆ ราวกับว่าเครื่องดื่มไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น "ฉันได้ยินข่าวมาเยอะนะคะ" เมธาวีเริ่มบทสนทนา "ว่าคุณกับภาคินกำลังจะกลับมาคบกันอีกครั้ง" "เรื่องของเรา... มันเป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ" วราลีตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ส่วนตัวเหรอคะ" เมธาวีหัวเราะเบาๆ "แต่เรื่องของคุณภาคินมันไม่เคยเป็นเรื่องส่วนตัวเลยนะ มันเป็นเรื่องของครอบครัวเขา เป็นเรื่องของพรรคการเมือง เป็นเรื่องของอนาคตของเขา" "ฉันรู้ค่ะ" วราลีตอบ "และฉันก็รู้ว่าคุณก็รู้ดี" "ใช่ ฉันรู้ดี" เมธาวีทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองวราลี "ฉันรู้ดีว่าภาคินไม่เคยรักฉันเลย เขาแค่เห็นฉันเป็นเครื่องมือ" คำสารภาพของเมธาวีทำให้วราลีประหลาดใจ เธอคาดไม่ถึงว่าเมธาวีจะยอมรับความจริงข้อนี้ง่ายๆ "แล้ว... คุณจะทำอะไรต่อไปคะ" วราลีถามอย่างสงสัย "ฉันกำลังจะทำให้ภาคินเสียใจ" เมธาวีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย "เขาจะเสียใจที่เลือกคุณ เขาจะเสียใจที่หักอกฉัน" "คุณจะทำอะไร" วราลีถามอย่างตื่นตระหนก "คุณจะทำร้ายภาคินเหรอ" "ไม่ใช่ฉันที่จะทำร้ายเขา" เมธาวีส่ายหน้า "แต่เป็นคุณต่างหาก" "ฉันเหรอ" วราลีขมวดคิ้ว "ฉันไม่เข้าใจ" "คุณกำลังจะทำลายชีวิตของเขา" เมธาวีกล่าว "คุณกำลังจะทำให้เขาต้องเลือก ระหว่างคุณ กับครอบครัว กับอนาคตทางการเมืองของเขา" "นั่นคือการตัดสินใจของภาคิน" วราลีตอบอย่างหนักแน่น "ไม่ใช่ของฉัน" "แต่คุณคือต้นเหตุ" เมธาวีกล่าว "คุณเข้ามาในชีวิตของเขา แล้วก็ทำให้ทุกอย่างวุ่นวาย" "ฉันไม่ได้เข้ามาเพื่อทำลายใคร" วราลีตอบเสียงเย็น "ฉันแค่ต้องการความรักที่จริงใจ" "ความรักที่จริงใจน่ะเหรอ" เมธาวีหัวเราะเยาะ "คุณคิดว่าความรักมันจะเอาชนะอำนาจและผลประโยชน์ได้งั้นเหรอ" "ฉันเชื่อว่าได้" วราลีสวนกลับ "และฉันก็เชื่อว่าภาคินก็เชื่อเช่นกัน" "คุณมันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่หลงอยู่ในโลกแห่งความฝัน" เมธาวีกล่าวดูถูก "คุณไม่รู้หรอกว่าโลกของพวกเรามันโหดร้ายแค่ไหน" "อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้หลอกลวงตัวเอง" วราลีตอบ "ฉันไม่เหมือนคุณ ที่ยอมเป็นของเล่นของอำนาจ" คำพูดของวราลีเหมือนมีดที่ทิ่มแทงใจเมธาวี เธอกำหมัดแน่น ใบหน้าซีดเผือด "แก! แกกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้!" เมธาวีตะคอกเสียงดัง "แกมันก็แค่ผู้หญิงที่รอวันถูกทิ้ง!" "ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร" วราลีตอบอย่างสงบ "แต่ฉันรู้ว่าฉันจะไม่ยอมให้ใครมาควบคุมชีวิตของฉัน" "แกมันก็แค่ยัยคนใช้เก่า" เมธาวีกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด "แกไม่มีวันเทียบฉันได้หรอก!" "ฉันอาจจะเคยเป็นคนใช้" วราลียอมรับ "แต่ฉันก็ภูมิใจในสิ่งที่ฉันเป็น และฉันก็ไม่เคยคิดจะเอาเปรียบใคร" "แกมันน่าสมเพช!" เมธาวีลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เก้าอี้เสียดสีกับพื้นเสียงดัง "ฉันเตือนแกแล้วนะ! อย่ามายุ่งกับภาคินอีก! ถ้าแกยังอยากมีชีวิตที่สงบสุขอยู่!" ว่าแล้วเมธาวีก็หันหลังเดินออกไปจากร้านทันที ทิ้งวราลีให้นั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง ขณะที่วราลีกำลังประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น เธอก็เห็นภาคินเดินเข้ามาในร้าน เขามองมาที่เธอด้วยความเป็นห่วง "วราลี เธอโอเคไหม" ภาคินรีบเดินเข้ามาหาเธอ วราลีพยักหน้าเบาๆ "ฉันโอเค" "เธอคุยกับเมธาวีแล้วใช่ไหม" ภาคินถาม "ใช่" วราลีตอบ "เธอขู่ฉัน" ภาคินกำหมัดแน่น "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" "ไม่ต้องห่วง" วราลีจับมือเขาไว้ "ฉันจะสู้ไปด้วยกันกับคุณ" ภาคินมองวราลีด้วยความซาบซึ้ง เขาเห็นความเข้มแข็งและความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอ "ขอบคุณนะวราลี" เขาพูดเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณที่เชื่อใจผม" "ฉันรักคุณนะภาคิน" วราลีบอก "ฉันจะสู้เพื่อคุณ" ภาคินโน้มตัวลงมาจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา "ผมก็รักคุณ" ภายใต้ความกดดันและคำขู่ต่างๆ วราลีก็ตัดสินใจแน่วแน่ เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคเพื่อความรักของเธอและภาคิน