เมธาวีปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นผิวขาวผ่องของเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจเมื่อเห็นวราลีที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เธอเดินตรงเข้าไปหาอย่างไม่ลังเล และทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทันที โดยไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยเชิญ "มาแล้วเหรอคะ" วราลีเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับไม่รู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย "คุณนัดฉันมา ฉันก็มา" เมธาวีตอบกลับเสียงแข็ง "มีอะไรนักหนา ถึงต้องมาเจอหน้ากันแบบนี้" "ฉันก็แค่อยากคุยให้มันรู้เรื่อง" วราลีว่าพลางประสานมือไว้บนโต๊ะ "เรื่องระหว่างเรา เรื่องของภาคิน" "เรื่องของเรามันไม่มีอะไรต้องคุยค่ะ" เมธาวีพยายามควบคุมอารมณ์ "คุณกับคุณภาคินเลิกกันแล้วนี่คะ แล้วคุณจะมายุ่งอะไรกับฉันอีก" "ถึงฉันกับภาคินจะไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างเป็นทางการ แต่เขาก็ยังมีสถานะในสายตาผู้คน" วราลีพูดเน้นคำว่า "สถานะ" "แล้วตอนนี้คุณกำลังทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวาย" "วุ่นวายเหรอคะ" เมธาวีแค่นหัวเราะ "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ คุณภาคินต่างหากที่ทำตัวน่าสงสัย" "คุณกำลังพูดถึงอะไร" วราลีเลิกคิ้วสูง "คุณก็เห็นข่าว คุณภาคินไปไหนมาไหนกับใคร คุณวราลี" เมธาวีจงใจใช้ชื่อเต็มของอีกฝ่าย "เขาไปปรากฏตัวกับคุณในงานสังคมต่างๆ แทนที่จะเป็นฉัน หรือว่าคุณคิดว่าฉันไม่รู้อะไรเลย" "นั่นมันเป็นเรื่องของฉันกับภาคิน" วราลีพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ "มันไม่เกี่ยวกับคุณ" "ไม่เกี่ยวกับฉันเหรอคะ" เมธาวีหัวเราะเยาะ "แล้วเรื่องที่เขาเคยบอกรักฉัน เคยสัญญาว่าจะแต่งงานกับฉันล่ะคะ มันไม่เกี่ยวกับฉันเลยใช่ไหม" "ภาคินเขาอาจจะมีเหตุผลของเขา" วราลีพยายามอธิบาย "เหตุผลที่อยากจะทิ้งฉันไปหาผู้หญิงที่เหมาะสมกว่าอย่างคุณน่ะเหรอคะ" เมธาวีสวนกลับทันควัน "คนที่มีหน้ามีตาในสังคม มีฐานะทางสังคมเท่าเทียมกับเขา" "คุณอย่าพูดแบบนี้" วราลีเริ่มรู้สึกไม่พอใจ "ฉันไม่ได้พยายามจะแย่งใครทั้งนั้น" "แล้วที่คุณไปกับเขาในงานต่างๆ ที่มันควรจะเป็นของฉัน มันคืออะไรคะ" เมธาวีถามเสียงดังขึ้น "หรือว่าคุณคิดว่าฉันโง่พอที่จะไม่รู้ว่าคุณกำลังทำอะไร" "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณ" วราลีพูดเสียงกร้าว "ฉันแค่อยากให้เรื่องมันจบลงด้วยดี" "จบลงด้วยดี" เมธาวีทวนคำ "แล้วคุณคิดว่าการที่คุณมายืนอยู่ตรงนี้ แล้วพยายามจะบอกให้ฉันถอยไป มันคือการจบลงด้วยดีงั้นเหรอคะ" "ฉันไม่ได้บอกให้คุณถอยไป" วราลีถอนหายใจ "ฉันแค่อยากให้คุณเข้าใจสถานการณ์" "ฉันเข้าใจทุกอย่างค่ะ" เมธาวีปรายตามองวราลีอย่างเหยียดหยาม "ฉันเข้าใจดีว่าคุณคือใคร และกำลังทำอะไรอยู่" ทันใดนั้น ประตูร้านคาเฟ่ก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง แสงไฟสว่างวาบเข้ามาพร้อมกับร่างสูงโปร่งของภาคิน เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นทั้งสองสาวนั่งเผชิญหน้ากันอยู่ "เมธาวี วราลี" ภาคินเอ่ยชื่อทั้งสองคนอย่างตะกุกตะกัก "มาเจอกันได้ยังไง" บรรยากาศภายในร้านยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก เมธาวีหันไปมองภาคินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ส่วนวราลีก็มองภาคินด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน "คุณภาคิน" เมธาวีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความประชดประชัน "บังเอิญจังเลยนะคะที่มาเจอคุณที่นี่" "ผม... ผมกำลังจะไปหาคุณ" ภาคินพยายามแก้ตัว "ไปหาฉัน หรือไปหาคุณวราลีคะ" เมธาวีถามยิ้มๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความท้าทาย "เมธาวี พอได้แล้ว" วราลีปราม "อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ" "ฉันเป็นเด็กๆ งั้นเหรอคะ" เมธาวีหันไปมองวราลี "แล้วคุณล่ะคะ ทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังจะเข้าไปเป็นอนาคตของใครสักคน หรือคุณคิดว่าคุณเป็นแล้ว" "พอเถอะเมธาวี" ภาคินเข้ามาแทรก "เรากลับกันเถอะ" "กลับกับใครคะ" เมธาวีถามเสียงดัง "กับฉัน หรือกับคุณวราลี" ภาคินมองสลับไปมาระหว่างทั้งสองสาว ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาไม่เคยคิดว่าสถานการณ์จะบานปลายมาถึงจุดนี้ "ผม..." ภาคินอึกอัก "ถ้าคุณไม่รู้จะเลือกใคร" เมธาวีพูดขึ้น "งั้นฉันขอไปก่อนแล้วกันค่ะ" เมธาวีลุกขึ้นยืนทันที เธอไม่รอให้ใครเข้ามาห้าม หรือพูดอะไรอีก เธอเดินออกจากร้านไปราวกับสายลม ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด และใบหน้าเคร่งเครียดของภาคินกับวราลี ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่เมธาวีเคยนั่ง ดวงตาของเขามองตามร่างของเมธาวีที่ลับหายไปนอกร้าน "เธอไปแล้ว" วราลีเอ่ยขึ้นเบาๆ "ผม... ผมขอโทษ" ภาคินพึมพำ "คุณขอโทษฉัน หรือขอโทษเธอ" วราลีถามเสียงเย็น ภาคินเงียบไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี "ฉันว่าเรื่องมันก็ชัดเจนแล้วนะ" วราลีพูดต่อ "คุณยังรักเธออยู่" "ผม..." "ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว" วราลีตัดบท "ฉันเข้าใจ" วราลีลุกขึ้นยืนเช่นกัน เธอเดินไปที่ประตูร้าน มองออกไปข้างนอกราวกับกำลังมองหาใครบางคน "คุณจะไปไหน" ภาคินถาม "กลับบ้านค่ะ" วราลีตอบเสียงเรียบ "และบางที เราก็ไม่ควรเจอกันอีก" วราลีเดินออกจากร้านไปอีกคน ทิ้งให้ภาคินนั่งอยู่เพียงลำพังในคาเฟ่ที่เคยเป็นสถานที่แห่งความทรงจำ เขาปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม ความรู้สึกผิด ความสับสน และความเสียใจถาโถมเข้ามา เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่จุดจบแบบไหน