งานเลี้ยงของนักธุรกิจรายใหญ่ที่จัดขึ้นในคฤหาสน์หรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นที่รวมตัวของเหล่าบรรดานักการเมือง ผู้มีอิทธิพล และเซเลบริตี้แถวหน้าของประเทศ แสงไฟระยิบระยับสะท้อนกับแก้วแชมเปญที่ถูกยกขึ้นชนกัน เสียงหัวเราะและบทสนทนาอันแผ่วเบาดังเคล้าคลอไปกับเสียงเพลงบรรเลงแผ่วเบา ภาคินก้าวเข้ามาในงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกปั่นป่วนไม่น้อย เขาเห็นวราลีที่มาถึงก่อนแล้ว เธอกำลังยืนพูดคุยอยู่กับกลุ่มนักธุรกิจหญิงผู้มีอิทธิพล สายตาของเธอฉายแววเฉลียวฉลาดและมั่นใจ "คุณภาคิน" เสียงทักทายจากชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ดังขึ้น "หายหน้าหายตาไปนานเลยนะครับ" ภาคินหันไปมอง พบกับคุณสมชาย นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง ที่มีเส้นสายทางการเมืองกว้างขวาง "สวัสดีครับคุณสมชาย" ภาคินยิ้มรับ "พอดีมีงานยุ่งนิดหน่อยครับ" "ผมได้ยินข่าวมาเยอะเลยช่วงนี้" คุณสมชายเอ่ยยิ้มๆ "ทั้งเรื่องคุณกับคุณเมธาวี แล้วก็เรื่องที่คุณดูสนิทสนมกับคุณวราลี" ภาคินชะงักเล็กน้อย แต่ก็พยายามรักษาท่าที "เป็นเรื่องส่วนตัวน่ะครับ" "แน่นอนครับๆ" คุณสมชายรีบกล่าว "แต่ในวงการการเมืองเนี่ย เรื่องส่วนตัวมันก็เป็นเรื่องสาธารณะได้เหมือนกันนะ" "ผมทราบดีครับ" ภาคินตอบ "ผมเห็นคุณกับคุณวราลีปรากฏตัวด้วยกันบ่อยขึ้น" คุณสมชายพูดต่อ "ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ความสัมพันธ์ของคุณกับคุณเมธาวีมันจบลงจริงๆ แล้วใช่ไหม" "เรา... เราตกลงที่จะเป็นเพื่อนกันครับ" ภาคินเลือกที่จะพูดความจริงเพียงส่วนหนึ่ง "เพื่อนเหรอ" คุณสมชายเลิกคิ้ว "ผมว่ามันดูเกินคำว่าเพื่อนไปแล้วนะ" ภาคินรู้สึกอึดอัด เขาพยายามเปลี่ยนเรื่อง "แล้วคุณสมชายล่ะครับ สบายดีไหม" "ก็เรื่อยๆ ครับ" คุณสมชายยิ้ม "แต่ผมก็เป็นห่วงคุณนะ" "เป็นห่วงผมเรื่องอะไรครับ" "ก็เรื่องอนาคตทางการเมืองของคุณไง" คุณสมชายกล่าว "การมีข่าวลือเกี่ยวกับความสัมพันธ์กับผู้หญิงสองคนในเวลาเดียวกัน มันอาจจะส่งผลเสียได้นะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคนหนึ่งเป็นคนนอกวงการ และอีกคนหนึ่งเป็นคุณวราลีที่กำลังเป็นที่จับตามอง" "ผมจะระมัดระวังครับ" ภาคินตอบ "ดีแล้ว" คุณสมชายพยักหน้า "ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย ก็บอกได้นะ" ภาคินขอบคุณคุณสมชาย แล้วเดินเลี่ยงออกมา เขารู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เขา เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคลื่นที่ซัดสาด เขาเหลือบไปเห็นเมธาวียืนอยู่มุมหนึ่งของงาน เธอกำลังพูดคุยกับเพื่อนนักแสดงรุ่นเดียวกัน ใบหน้าของเธอสวยงามราวกับรูปปั้น แต่แววตาของเธอกลับดูเศร้าสร้อยและเย็นชา ภาคินอยากจะเดินเข้าไปหาเธอ อยากจะอธิบายทุกอย่าง แต่เขาก็รู้ดีว่ามันคงไม่มีประโยชน์อะไร "คุณภาคิน" เสียงใสๆ ดังมาจากด้านหลัง ภาคินหันไปพบกับวราลี "คุณวราลี" ภาคินกล่าวทักทาย "มาคนเดียวเหรอคะ" วราลีถาม "ครับ" ภาคินตอบ "แล้วคุณล่ะครับ" "ฉันก็มาคนเดียวค่ะ" วราลีอมยิ้ม "แต่เห็นคุณยืนคุยกับคุณสมชายตั้งนาน ไม่ทราบว่าคุยเรื่องอะไรกันคะ" "ก็เรื่องงาน เรื่องการเมืองทั่วไปครับ" ภาคินตอบเลี่ยงๆ "จริงเหรอคะ" วราลีมองภาคินด้วยสายตาที่เหมือนจะจับผิดได้ "ฉันว่าคุณสมชายคงไม่ได้คุยเรื่องพวกนั้นกับคุณหรอก" "คุณวราลีจะทราบอะไร" ภาคินถาม "ก็พอจะเดาได้ค่ะ" วราลีพูดพลางกวาดสายตามองไปทั่วงาน "ทุกคนกำลังจับตาดูคุณอยู่" "ผมรู้" ภาคินถอนหายใจ "แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปคะ" วราลีถาม "คุณจะให้ข่าวลือพวกนี้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ หรือจะจัดการอะไรสักอย่าง" "ผมไม่รู้" ภาคินยอมรับ "ผมรู้สึกสับสนไปหมด" "คุณกำลังลังเลใช่ไหมคะ" วราลีถามตรงๆ "ระหว่างฉันกับเมธาวี" ภาคินเงียบ เขาไม่สามารถปฏิเสธคำพูดของวราลีได้ "ถ้าคุณยังลังเล" วราลีพูดเสียงเบาลง "บางทีคุณอาจจะยังไม่พร้อมที่จะตัดสินใจ" "ผมขอโทษ" ภาคินกล่าว "ไม่ต้องขอโทษฉัน" วราลีส่ายหน้า "ขอโทษตัวเองเถอะ" วราลีผายมือไปทางเมธาวีที่กำลังหันมาทางพวกเขาพอดี "คุณเห็นไหม" ภาคินหันไปมอง เขาเห็นแววตาของเมธาวีที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ เขาอยากจะอธิบาย อยากจะบอกเธอว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ แต่คำพูดมันติดอยู่ที่คอ "เธอเห็นคุณมองฉัน" วราลีพูดต่อ "แล้วเธอก็เจ็บ" "ผม..." "ฉันว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องเลือก" วราลีพูด "คุณจะปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่ได้" ภาคินมองไปที่เมธาวีอีกครั้ง เขาเห็นน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในดวงตาของเธอ เขารู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกบีบคั้น "ผม... ผมขอตัวก่อนนะครับ" ภาคินพูดเสียงแหบพร่า ภาคินเดินตรงเข้าไปหาเมธาวี โดยไม่สนใจเสียงเรียกของวราลี เขาสัมผัสแขนของเมธาวีเบาๆ "เมธาวี" เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอ เมธาวีหันมามองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ "คุณภาคิน" เธอพูดเสียงสั่น "ผมอยากจะอธิบาย" ภาคินกล่าว "ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นค่ะ" เมธาวีตอบ "ฉันเห็นทุกอย่างแล้ว" "ผมขอโทษ" ภาคินย้ำ "คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษฉัน" เมธาวีเชิดหน้าขึ้น "เพราะคุณเลือกแล้ว" เมธาวีสะบัดแขนออกจากมือของภาคิน แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภาคินยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของแขกเหรื่อในงาน เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เขาได้แต่ยืนมองร่างของเมธาวีที่ค่อยๆ เลือนหายไปในฝูงชน