ใบหน้าซีดเผือดของเมธาวีปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้องพักของเธอ สายตาที่เคยเจิดจ้ากลับหม่นหมองและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ภาคินมองภาพนั้นแล้วหัวใจของเขาก็ปวดร้าว เขาอยากจะเอื้อมมือไปประคองเธอ แต่ก็ทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น "คุณเป็นอะไรไป เมธาวี" ภาคินเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ความกังวลฉายชัดในน้ำเสียงของเขา "ผมเห็นคุณ...คุณดูไม่สบาย" เมธาวีพยักหน้ารับเบาๆ เธอค่อยๆ เปิดประตูให้กว้างขึ้น เชิญให้เขาเข้ามาในห้อง "เข้ามาสิคะ คุณภาคิน" น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย ราวกับว่าเธอได้เตรียมใจมาสักพักแล้ว ภาคินก้าวเข้ามาในห้องที่คุ้นเคย บรรยากาศภายในห้องยังคงเหมือนเดิม ทุกอย่างดูสงบเงียบ แต่ความรู้สึกของเขาในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เขาหันกลับไปมองเมธาวีอีกครั้ง เธอเดินนำเขาไปนั่งลงที่โซฟาตัวยาวในห้องรับแขก แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง "คุณมีอะไรจะบอกผมใช่ไหม" ภาคินถาม เขารู้สึกได้ทันทีว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องธรรมดา "คุณมีเรื่องอะไรที่อยากจะพูดกับผมเป็นพิเศษใช่ไหม" เมธาวีหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมสมาธิ เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขา "ใช่ค่ะคุณภาคิน มีหลายเรื่องที่ฉันอยากจะบอกคุณ" "ผมพร้อมรับฟังทุกอย่าง" ภาคินตอบรับทันที เขาเดินไปนั่งลงข้างๆ เธอ แต่เว้นระยะห่างไว้เล็กน้อย เพื่อให้เธอรู้สึกสบายใจที่สุด "คุณจำได้ไหมคะ วันนั้นที่คุณบอกว่าคุณจะแต่งงานกับคุณนภัสสร" เมธาวีเริ่มพูด สายตาของเธอจับจ้องไปที่จุดๆ หนึ่งบนผนังห้อง ราวกับกำลังมองเห็นภาพในอดีต ภาคินพยักหน้า "จำได้สิครับ ผมบอกคุณไปตรงๆ ว่าผมต้องทำแบบนั้น" "แต่คุณไม่ได้บอกเหตุผลทั้งหมด" เมธาวีพูดต่อ เสียงของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย "คุณไม่ได้บอกว่าทำไมคุณถึงต้องแต่งงานกับเธอ" ภาคินนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ เขาไม่แน่ใจว่าเมธาวีรู้เรื่องอะไรมาบ้าง แต่จากท่าทีของเธอ เขาเดาว่าเธออาจจะกำลังจะเผชิญหน้ากับความจริงบางอย่างที่เจ็บปวด "ผม...ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจ" "เข้าใจอะไรคะ" เมธาวีถาม สายตาของเธอฉายแววตัดพ้อ "เข้าใจว่าคุณกำลังจะทิ้งฉันไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น เพื่อตำแหน่ง เพื่ออำนาจ เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องการ" "มันไม่ใช่แบบนั้น เมธาวี" ภาคินพยายามอธิบาย "ผม...มันมีเหตุผลบางอย่างที่ผมทำ" "เหตุผลที่ฉันต้องเป็น 'เมียลับ' ของคุณงั้นเหรอคะ" เมธาวีหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เจ็บปวด "เหตุผลที่ฉันต้องซ่อนตัวอยู่ในเงาของอำนาจคุณตลอดมา" ภาคินรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดแทงเข้าไปในหัวใจ เขาไม่เคยคิดว่าเมธาวีจะรู้สึกแบบนั้น "เมธาวี ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นแค่ 'เมียลับ' ของผมนะ" "แล้วฉันเป็นอะไรคะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ "คุณภาคิน คุณบอกฉันสิคะว่าฉันเป็นอะไรในชีวิตคุณ" ภาคินเงียบไปอีกครั้ง คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ เขาไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกที่มีต่อเธอให้เธอเข้าใจได้อย่างไร "คุณ...คุณคือคนที่ผมรัก เมธาวี" คำตอบนั้นทำให้เมธาวีแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ "รักเหรอคะ" เธอถามซ้ำเสียงเบา "ถ้าคุณรักฉันจริง ทำไมคุณถึงปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้น" "ผมไม่มีทางเลือก" ภาคินพูดเสียงเครือ "คุณนภัสสร...เธอเป็นคนอันตราย เธอมีอำนาจมากกว่าที่ผมคิดมาก" "เธออันตรายแค่ไหนคะ" เมธาวีถาม "อันตรายถึงขนาดที่คุณต้องยอมทำตามคำสั่งของเธอทุกอย่างงั้นเหรอ" "เธอมีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวผม" ภาคินบอก "ข้อมูลที่ถ้าถูกเปิดเผยออกไป ทุกอย่างที่ผมสร้างมาจะพังทลายลงหมด" เมธาวีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ข้อมูลอะไรคะ" "เรื่องในอดีตของพ่อผม" ภาคินเล่า "เรื่องที่เขาเคยทำผิดพลาดไว้ ซึ่งถ้าถูกเปิดโปง มันจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของตระกูลเราอย่างร้ายแรง และอาจจะส่งผลต่ออาชีพนักการเมืองของผมด้วย" "แล้วคุณนภัสสรเอาข้อมูลนั้นมาข่มขู่คุณ" เมธาวีถามเสียงสั่น "ไม่ใช่แค่ข่มขู่" ภาคินส่ายหน้า "เธอใช้มันเป็นเครื่องมือในการบังคับผม" "บังคับให้คุณแต่งงานกับเธอ" เมธาวีพูดต่อ "ใช่" ภาคินยอมรับ "เธอให้ผมเลือกระหว่างการแต่งงานกับเธอ กับการปล่อยให้ความลับของพ่อผมถูกเปิดเผย" เมธาวีมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความเข้าใจ "แล้วคุณ...คุณเลือกที่จะแต่งงานกับเธอ" "ผมต้องทำ" ภาคินยืนยัน "ผมไม่สามารถยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นได้" "แต่คุณก็รู้ว่ามันจะทำร้ายความรู้สึกของฉัน" เมธาวีพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "คุณรู้ว่าฉันรักคุณ คุณรู้ว่าฉันรอคุณ แต่คุณก็ยังเลือกที่จะทำร้ายฉัน" "ผมขอโทษ เมธาวี" ภาคินเอ่ยขอโทษอย่างสุดหัวใจ "ผมเสียใจจริงๆ ผมไม่เคยอยากให้คุณต้องเจ็บปวด" "แล้วตอนนี้คุณจะทำอย่างไรต่อไปคะ" เมธาวีถาม "คุณจะแต่งงานกับเธอจริงๆ ใช่ไหม" ภาคินมองใบหน้าของเมธาวีที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เขาอยากจะคว้าเธอมากอดปลอบโยน อยากจะบอกเธอว่าเขาจะปกป้องเธอ แต่เขาก็รู้ดีว่าคำพูดเหล่านั้นคงไม่สามารถเยียวยาความรู้สึกของเธอได้ "ผม...ผมยังไม่รู้" ภาคินตอบอย่างอึดอัด "ผมกำลังหาทางออกอยู่" "หาทางออก" เมธาวีทวนคำ "คุณกำลังหาทางออกที่ไหนคะ การแต่งงานกับฉันลับๆ แล้วไปแต่งงานกับคนอื่นอย่างเปิดเผยแบบนั้นน่ะเหรอคือทางออกของคุณ" "ผมไม่ได้คิดแบบนั้น" ภาคินปฏิเสธทันที "ผมไม่เคยคิดที่จะทำร้ายคุณ" "แต่คุณกำลังจะทำ" เมธาวีพูดเสียงเด็ดขาด "คุณภาคิน คุณกำลังจะทำร้ายฉัน" บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด เมธาวีลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่าง เธอหันหลังให้กับภาคิน สายตาของเธอจับจ้องไปยังวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร "ฉันคิดว่า...ฉันควรจะอยู่เงียบๆ คนเดียวสักพักนะคะ" เมธาวีพูดโดยไม่หันกลับมา "ฉันต้องการเวลาคิด" ภาคินมองแผ่นหลังที่สั่นเทาของเธอ เขาอยากจะเข้าไปกอดเธอ อยากจะบอกเธอว่าเขาจะสู้เพื่อความรักของพวกเขา แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย "ก็ได้ครับ" ภาคินตอบเสียงเบา "ถ้าคุณต้องการเวลา ผมก็จะให้เวลาคุณ" เขาเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เมธาวีเผชิญหน้ากับความจริงอันเจ็บปวดเพียงลำพัง เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งที่รุนแรงกว่าเดิม