เมธาวียืนรออยู่ที่หน้าประตูห้องพักของเธอ ดวงตาของเธอสะท้อนแสงไฟสลัวจากโถงทางเดิน มีร่องรอยความเศร้าที่ยังคงหลงเหลืออยู่ แต่แววตาที่มองภาคินกลับฉายแววแห่งความมุ่งมั่นที่ยากจะสั่นคลอน ภาคินเดินตรงเข้าไปหาเธอ หัวใจของเขายังคงหนักอึ้งจากบทสนทนาเมื่อครู่ แต่เมื่อเห็นสายตาของเมธาวี ความรู้สึกผิดบาปก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง "คุณภาคิน" เมธาวีเรียกชื่อเขา น้ำเสียงของเธอแหบพร่า เต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอก้าวถอยหลังเล็กน้อยราวกับจะเปิดทางให้เขาเข้ามาในโลกส่วนตัวของเธอ "เมธาวี ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ" ภาคินกล่าว เสียงของเขาทุ้มต่ำลงกว่าปกติ เขากลั้นใจที่จะมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาจะพูดต่อไปนั้น จะเป็นเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเธอ "ฉันรู้ค่ะ" เมธาวีตอบ ดวงตาของเธอหลุบลงมองพื้น เธอกำมือแน่น ราวกับจะรวบรวมกำลังใจทั้งหมดที่มี "ฉันเดาได้" "คุณเดาได้?" ภาคินเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง เขาไม่คิดว่าเธอจะยอมรับง่ายดายขนาดนี้ "คุณรู้ว่าผมกำลังจะแต่งงาน?" เมธาวียิ้มออกมาอย่างขมขื่น เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความสุขเจือปนแม้แต่น้อย "ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับใคร แต่ฉันรู้ว่าคุณกำลังจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ เพื่อใครบางคน" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด "และมันเกี่ยวข้องกับฉันด้วย ใช่ไหมคะ?" ภาคินนิ่งอึ้ง เขาไม่รู้จะตอบเธออย่างไรดี ความจริงมันโหดร้ายเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ง่ายๆ เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับกำลังรอคอยคำพิพากษา "บอกฉันสิคะภาคิน" เมธาวีเดินเข้ามาใกล้เขาหนึ่งก้าว มือของเธอเอื้อมมาแตะแขนของเขาเบาๆ "คุณกำลังจะทิ้งฉันไปจริงๆ ใช่ไหมคะ?" ความอ่อนโยนในน้ำเสียงของเธอทำให้ภาคินรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาไม่อยากทำร้ายเธอเลยแม้แต่น้อย แต่สถานการณ์บีบบังคับ เขาไม่มีทางเลือกอื่น "มันไม่ใช่แบบนั้น เมธาวี" ภาคินพยายามอธิบาย "มันมีเรื่องที่ซับซ้อนกว่านั้นเยอะ" "ซับซ้อนแค่ไหนคะ?" เมธาวีถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ "ซับซ้อนจนคุณต้องยอมรับการแต่งงานกับคนอื่นเพื่อแลกกับอะไรบางอย่าง? หรือซับซ้อนจนคุณต้องตัดขาดจากฉันไปแบบนี้?" "ผมกำลังทำเพื่อครอบครัว" ภาคินกล่าวในที่สุด เขาตัดสินใจที่จะบอกความจริงบางส่วนกับเธอ "พ่อกับแม่ของผมกำลังตกอยู่ในอันตราย ถ้าผมไม่ทำตามที่เขาต้องการ" เมธาวีเบิกตากว้าง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "อันตราย? พวกเขาจะทำอันตรายพ่อกับแม่คุณได้ยังไง?" "มันเป็นเรื่องของธุรกิจการเมืองที่สกปรก เมธาวี" ภาคินอธิบายอย่างร้อนรน "คนที่ผมต้องแต่งงานด้วย เขาเป็นลูกของนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล และเขาต้องการให้ผมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว เพื่อควบคุมทุกอย่าง" "แล้วคุณไม่คิดจะสู้เหรอคะ?" เมธาวีถามด้วยความไม่เข้าใจ "คุณปล่อยให้พวกเขาข่มขู่คุณง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?" "มันไม่ใช่แค่ผม เมธาวี" ภาคินถอนหายใจยาว "ถ้าผมขัดขืน พ่อกับแม่ของผมอาจจะโดนอะไรที่เลวร้ายกว่านั้น" "แต่คุณก็ต้องทิ้งฉันไปอยู่ดี!" เมธาวีตะโกนออกมาอย่างไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป น้ำตาแห่งความผิดหวังและความเจ็บปวดไหลรินลงมาอาบแก้ม "คุณคิดว่าฉันจะทนรับเรื่องแบบนี้ได้ยังไง? คุณบอกรักฉัน คุณบอกว่าเราจะสู้ไปด้วยกัน แต่ตอนนี้คุณกำลังจะเดินจากไป!" "ผมขอโทษ เมธาวี" ภาคินกล่าวเสียงเครือ เขาอยากจะโอบกอดเธอ ปลอบโยนเธอ แต่เขากลัวว่าการกระทำของเขาจะยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก "ผมไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ" "คุณไปบอกพวกเขาว่าคุณมีฉัน" เมธาวีพูดเสียงสั่นเครือ "คุณบอกพวกเขาว่าคุณจะไม่แต่งงานกับใครทั้งนั้นนอกจากฉัน" ภาคินส่ายหน้าอย่างช้าๆ "มันเป็นไปไม่ได้ เมธาวี คุณไม่เข้าใจสถานการณ์" "ฉันเข้าใจดี" เมธาวีพูดสวน "คุณไม่เคยรักฉันจริงๆ เลยใช่ไหมภาคิน? คุณแค่เล่นสนุกกับฉันใช่ไหม?" "ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น เมธาวี" ภาคินรีบปฏิเสธ "ผมรักคุณ ผมรักคุณมาก" "ถ้าคุณรักฉันจริง คุณจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น" เมธาวีพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "คุณจะหาทางอื่น คุณจะสู้เพื่อเรา" "ผมกำลังหาทางอยู่" ภาคินพยายามพูดปลอบประโลม "ผมจะคิดหาวิธี ผมสัญญา" "คุณจะคิดหาวิธี?" เมธาวีหัวเราะออกมาอย่างเจ็บปวด "คุณจะคิดหาวิธีตอนไหนคะ? ตอนที่คุณกำลังจะเข้าพิธีแต่งงาน? ตอนที่คุณอยู่กับผู้หญิงคนอื่น? ฉันไม่ต้องการคำสัญญาลมๆ แล้งๆ อีกแล้วภาคิน" เธอหันหลังให้กับเขา เดินเข้าไปในห้องพักของเธออย่างรวดเร็ว ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองตามร่างของเธอไปจนลับตา เขาอยากจะวิ่งตามไป รั้งเธอไว้ โอบกอดเธอ และบอกเธอว่าเขาจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ แต่เขาก็ทำได้เพียงยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เธอเดินจากเขาไป ปล่อยให้ความหวังของคนรักที่กำลังจะดับสูญไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังสนั่น