เมธาวียืนอยู่ตรงหน้าภาคิน ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่ง น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ภาคินไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณภาคิน ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" เมธาวีกล่าวซ้ำ "คุณเลือกที่จะปกป้องครอบครัวของคุณ โดยยอมแลกทุกอย่าง" ภาคินถอนหายใจยาว รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่งที่เธอเข้าใจ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บปวดที่ต้องเห็นเธอต้องยอมรับความจริงที่โหดร้ายนี้ "เมธาวี ผม... ผมเสียใจจริงๆ" "ฉันรู้ค่ะ" เมธาวีตอบ "และฉันก็เลือกแล้วเหมือนกัน" ภาคินมองเธออย่างไม่เข้าใจ "คุณเลือกอะไรครับ?" "ฉันเลือกที่จะไม่เป็นภาระของคุณ" เมธาวีพูด "ฉันเลือกที่จะเดินออกมาเอง" หัวใจของภาคินหล่นวูบ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเมธาวีจะเลือกแบบนี้ "เมธาวี คุณพูดอะไรออกมา? คุณจะไปไหน?" "ฉันจะไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้" เมธาวีตอบ "ไปจากที่ที่คุณอยู่ ไปจากชีวิตของคุณ" "แต่ผมรักคุณ เมธาวี" ภาคินตะโกนออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป "ผมไม่ต้องการให้คุณไปไหน" "คุณรักฉัน? คุณรักฉันจริงหรือคะภาคิน?" เมธาวีถามกลับ ดวงตาของเธอฉายแววประชดประชัน "ถ้าคุณรักฉันจริง คุณจะไม่ยอมให้ฉันต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้ ถ้าคุณรักฉันจริง คุณจะหาทางอื่น ไม่ใช่การเดินไปแต่งงานกับคนอื่น" "มันไม่ใช่แบบนั้น เมธาวี" ภาคินพยายามอธิบาย "ผมถูกบังคับ" "ถูกบังคับ? แล้วความรักของเรามันมีค่าแค่ไหนคะ?" เมธาวีหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "มันไม่สามารถปกป้องเราจากแรงกดดันเหล่านี้ได้เลยใช่ไหม? มันเปราะบางขนาดนี้เชียวหรือ?" "ผมจะหาทาง" ภาคินพูดเสียงเครือ "ผมจะบอกพวกนั้นว่าผมไม่แต่งงาน ผมจะหาทางอื่น" "คุณไม่มีทางอื่นแล้วภาคิน" เมธาวีพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ฉันเห็นแล้ว เมื่อคืนนี้ ตอนที่คุณเดินออกจากห้องฉันไป ฉันรู้ว่าคุณตัดสินใจแล้ว" "แต่ผมยังเปลี่ยนใจได้นะเมธาวี" ภาคินคว้าแขนของเธอไว้ "ผมจะบอกพวกเขาว่าผมมีคุณ ผมจะไม่แต่งงาน" เมธาวีสลัดแขนของเขาออกอย่างนุ่มนวล "มันสายเกินไปแล้วค่ะภาคิน" เธอถอนหายใจยาว "ฉันไม่อยากให้คุณต้องมาลำบากเพราะฉัน ฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุของปัญหาที่คุณต้องเจอ" "แต่คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผมนะเมธาวี" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ "ถ้าไม่มีคุณ ผมจะอยู่ต่อไปยังไง?" "คุณจะอยู่ต่อไปได้ค่ะ" เมธาวีตอบ "คุณมีครอบครัวของคุณ คุณมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ" "แต่ผมไม่อยากได้สิ่งเหล่านั้น ถ้ามันต้องแลกกับการเสียคุณไป" ภาคินยืนกราน เมธาวียิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า "บางครั้ง เราก็ต้องยอมเสียบางสิ่งบางอย่าง เพื่อให้สิ่งอื่นดำเนินต่อไปได้ค่ะภาคิน" "ผมไม่ยอมรับ!" ภาคินตะคอก "ผมไม่ยอมเสียคุณไปเด็ดขาด!" "คุณไม่จำเป็นต้องยอมเสียฉันไปค่ะ" เมธาวีพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "เพราะฉันกำลังจะเดินจากไปเอง" "ไม่! คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!" ภาคินคว้าไหล่ของเธอไว้แน่น "ผมจะพาคุณไปอยู่ที่อื่น เราจะหนีไปด้วยกัน" เมธาวีส่ายหน้า "การหนีไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดค่ะภาคิน มันจะทำให้ปัญหาของคุณยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก" "แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง?" ภาคินถามอย่างสิ้นหวัง "ผมควรจะปล่อยให้คุณเดินจากไปจริงๆ หรือ?" "คุณทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุดสำหรับคุณค่ะภาคิน" เมธาวีพูด "และฉันก็จะทำในสิ่งที่ถูกต้องที่สุดสำหรับฉัน" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความรักและความเสียสละ "ฉันจะรอวันที่คุณสามารถกลับมาได้อีกครั้งนะคะภาคิน" คำพูดของเธอเหมือนดาบที่กรีดลงบนหัวใจของภาคิน เขารู้ว่านี่คือการตัดสินใจครั้งสุดท้ายของเธอ เป็นการบอกลาที่เจ็บปวดที่สุดเท่าที่เขาเคยประสบมา "เมธาวี..." เขาพยายามจะเรียกชื่อเธออีกครั้ง แต่คำพูดก็ติดอยู่ในลำคอ เมธาวีค่อยๆ ปลดมือของเขาออกจากไหล่ของเธอ "ดูแลตัวเองนะคะภาคิน" เธอหันหลังให้กับเขา เดินเข้าไปในห้องพักของเธออย่างช้าๆ ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองตามร่างของเธอไปจนเธอหายลับเข้าไปในห้อง เสียงปิดประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับดังก้องอยู่ในหัวใจของเขา ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนพื้นโถงทางเดิน เขาปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เขาได้สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว เขาได้สูญเสียเมธาวีไปตลอดกาล เขาได้แต่โทษตัวเอง โทษในความอ่อนแอของตัวเอง ที่ไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักได้ เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือ เขาจะไม่มีวันลืมเมธาวี ลืมความรักของเธอ ลืมความเสียสละของเธอ เขาจะเก็บเรื่องราวของเธอไว้ในหัวใจตลอดไป และจะรอวันที่เขาจะสามารถกลับมาหาเธอได้อีกครั้ง แม้ว่าวันนั้นอาจจะไม่มีวันมาถึงก็ตาม