"คุณภาคิน ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" เสียงของเมธาวีเรียบเฉยจนน่าใจหาย "คุณเลือกที่จะปกป้องครอบครัวของคุณ โดยยอมแลกทุกอย่าง" ภาคินถอนหายใจยาว รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่งที่เธอเข้าใจ แต่ความโล่งใจนั้นเจือปนไปด้วยความเจ็บปวดที่อธิบายไม่ได้ "เมย์... มันไม่ใช่แค่ครอบครัวของผม แต่มันคืออนาคตของผม อนาคตที่ผมทุ่มเทมาทั้งชีวิต" เขาพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจถึงสถานการณ์ที่บีบคั้น "คุณก็รู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน แต่ถ้าผมไม่ทำตามข้อเสนอของพวกเขา ผมอาจจะสูญเสียทุกอย่างไปจริงๆ" เมธาวียิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความสุข "ฉันรู้ค่ะภาคิน ฉันรู้ดีว่าคุณรักฉันมากแค่ไหน แต่ความรักของคุณมันคงมีขีดจำกัด" เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาใสกระจ่างสะท้อนแสงไฟสลัวในห้อง "เมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือกระหว่างฉันกับอำนาจ คุณก็เลือกอำนาจ" "ไม่ใช่แบบนั้นนะเมย์" ภาคินรีบแก้ต่าง เขาเอื้อมมือจะคว้ามือเธอ แต่เธอผงะถอยหลังเล็กน้อย ทำให้มือของเขาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ "ผมไม่ได้เลือกอำนาจ ผมแค่... พยายามประคับประคองทุกอย่าง" "ประคับประคอง? การที่จะประคับประคองทุกอย่างได้ คุณก็ต้องสละบางสิ่งบางอย่างไปใช่ไหมคะ" เมธาวียังคงยืนกรานคำเดิม "และสิ่งที่ต้องสละไป ก็คือฉัน" "เมย์ ได้โปรดฟังผมก่อน" ภาคินพยายามรวบรวมสติ เขามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง "ข้อเสนอของพวกเขาคือการแต่งงานกับลูกสาวของนักการเมืองใหญ่คนหนึ่ง เพื่อเป็นการรวมกำลัง และผมก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ถ้าผมปฏิเสธ ผมจะโดนขุดคุ้ยเรื่องในอดีต เรื่อง... เรื่องของเรา" คำว่า "เรื่องของเรา" ทำให้เมธาวีหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าภาคินกำลังพูดถึงอะไร "เรื่องของเรา" ที่หากถูกเปิดเผยออกไป จะทำให้ภาคินต้องเสียชื่อเสียง เสียตำแหน่ง และอาจจะสูญเสียทุกอย่างที่เขาสร้างมาก็เป็นได้ "แล้วคุณจะทำยังไงคะ" เธอถามเสียงแผ่ว "คุณจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ หรือ" ภาคินหลับตาลงช้าๆ การต้องพูดคำตอบที่จะทำร้ายเธออีกครั้งมันยากเหลือเกิน "ผม... ผมต้องทำ" เขาตอบเสียงเบา "ผมต้องแต่งงานกับเธอ เพื่อรักษาทุกอย่างไว้" น้ำตาเริ่มเอ่อคลอในดวงตาของเมธาวี แต่เธอพยายามกลั้นมันไว้ "แล้วเรื่องของฉันกับคุณล่ะคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มันจะไม่มีอีกต่อไปแล้วใช่ไหม" "ผมจะไม่มีวันลืมคุณ เมย์" ภาคินกล่าวอย่างหนักแน่น "คุณจะเป็นคนที่ผมรักเสมอ" "คำพูดของคุณมันมีความหมายอะไรอีกต่อไปแล้วล่ะคะภาคิน" เมธาวีส่ายหน้าช้าๆ "เมื่อการกระทำของคุณมันสวนทางกับคำพูด" เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมความเข้มแข็งที่เหลืออยู่ "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะไป ฉันจะไม่ทำให้คุณลำบากใจ" "เมย์ อย่าเพิ่งไป" ภาคินรีบคว้าแขนเธอไว้ "เราคุยกันได้นะ" "คุยกันเรื่องอะไรคะภาคิน" เมธาวีมองไปที่แขนของเธอที่ถูกจับอยู่ "คุยกันว่าคุณจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น แต่คุณยังรักฉันอยู่? คุยกันว่าฉันควรจะเป็นเมียลับของคุณต่อไปเรื่อยๆ อย่างนี้? ฉันไม่ต้องการชีวิตแบบนี้ค่ะภาคิน" "แต่ผมรักคุณนะ" ภาคินย้ำอีกครั้ง ความสิ้นหวังเริ่มเกาะกุมหัวใจเขา "ความรักของคุณมันหนักเกินไปสำหรับฉันค่ะ" เมธาวีตอบพลางสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา "ฉันไม่ต้องการเป็นภาระของคุณอีกต่อไป ฉันเหนื่อยแล้ว" เธอหันหลังให้เขา เดินตรงไปยังประตูห้องพักของเธอ มือสั่นเทาเอื้อมไปบิดลูกบิด "เมย์! เมย์ได้โปรด" ภาคินตะโกนเรียกเธอ แต่เธอไม่หันกลับมา ประตูห้องพักของเธอปิดลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งให้ภาคินยืนนิ่งอยู่เพียงลำพังในความมืดมิดของโถงทางเดิน ความเงียบที่กลับมามันดังกว่าเสียงใดๆ ที่เคยมีมาในชีวิตของเขา เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พิงผนังเย็นเฉียบ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ บัดนี้ไหลรินอาบแก้มอย่างไม่อาจห้าม เขาปล่อยให้ความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่ เขาได้สูญเสียผู้หญิงที่เขารักไปอย่างแท้จริง เพราะการตัดสินใจที่เขาต้องทำ เพื่อรักษาอำนาจและตำแหน่งของตัวเองไว้ เขาได้เลือกแล้ว และตอนนี้เขาก็ต้องยอมรับผลของการเลือกนั้น ***