หลายสัปดาห์ผ่านไป ภาคินพยายามใช้ชีวิตอย่างปกติ ทว่าทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เขามองเห็นรอยยิ้มของเมธาวีในทุกที่ที่เขาไป ได้ยินเสียงหัวเราะของเธอแว่วมาในความเงียบ เขาพยายามจดจ่ออยู่กับงานการเมือง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความคิดถึงเธอ แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ภาพของเธอก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในความทรงจำ การตัดสินใจครั้งนั้นนำมาซึ่งความสำเร็จทางการเมืองอย่างที่เขาคาดหวังไว้ เขาได้แต่งงานกับลูกสาวของนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลตามแผนที่วางไว้ งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างหรูหรา เป็นข่าวใหญ่หน้าหนึ่งของทุกสำนัก แต่สำหรับภาคิน มันคือพิธีการที่ไร้ซึ่งความหมาย "คุณภาคินคะ" เสียงหวานเจื้อยแจ้วของอรุณรัศมี ภรรยาใหม่ของเขา ดังขึ้นมาขัดจังหวะความคิดที่กำลังวนเวียนอยู่กับเมธาวี "คุณคิดอะไรอยู่คะ ดูเหม่อลอยไปเลย" ภาคินหันไปมองอรุณรัศมี เขาพยายามฝืนยิ้ม "เปล่าครับ ผมแค่เหนื่อยๆ จากงาน" อรุณรัศมีเดินเข้ามาใกล้ เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแขนของเขาอย่างอ่อนโยน "คุณทำงานหนักเกินไปนะคะ กลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ" ภาคินเพียงพยักหน้า เขาไม่รู้จะตอบอะไรออกไป ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอรุณรัศมีเป็นไปตามกรอบที่สังคมคาดหวัง เป็นการแต่งงานที่เกิดจากผลประโยชน์ทางการเมืองอย่างแท้จริง ไม่มีแม้กระทั่งความผูกพันลึกซึ้งใดๆ "คืนนี้เรามีงานเลี้ยงต้อนรับจากทางครอบครัวคุณพ่อค่ะ" อรุณรัศมีกล่าวต่อ "คุณพ่ออยากให้เราสองคนไปปรากฏตัวด้วยกัน" "อ้อ ครับ ผมลืมไปเลย" ภาคินพยายามนึกตาม "ผมจะเตรียมตัวให้พร้อม" ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น เขาเหลือบไปเห็นภาพถ่ายบนโต๊ะข้างเตียง เป็นภาพของเขาและเมธาวีสมัยที่ยังมีความสุข รูปนั้นถูกวางคว่ำหน้าอยู่ และเขาไม่เคยคิดที่จะหันมันกลับมา "รูปนี้..." อรุณรัศมีเหลือบไปเห็นเข้า เธอยิ้มเย็น "เป็นรูปใครคะ" ภาคินชะงัก เขาไม่รู้จะตอบเธออย่างไรดี "อ๋อ... เป็นเพื่อนเก่าครับ" เขาตอบอย่างเลี่ยงๆ "เพื่อนเก่า?" อรุณรัศมีเลิกคิ้ว เธอเดินเข้าไปหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู "หน้าตาดูสนิทสนมกันดีนะคะ" น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความสงสัย "ครับ เราเคยสนิทกันมาก่อน" ภาคินตอบอย่างอึดอัด "แต่ตอนนี้ก็ห่างหายกันไปแล้ว" อรุณรัศมีวางรูปนั้นกลับลงบนโต๊ะ เธอเดินอ้อมมาด้านหลังภาคิน โอบกอดเขาจากด้านหลัง "คุณภาคินคะ ฉันรู้นะคะว่าคุณไม่ได้มีความสุขกับการแต่งงานครั้งนี้" ภาคินนิ่งอึ้ง เขาไม่คิดว่าเธอจะสังเกตเห็น "ผม..." "คุณไม่ต้องโกหกฉันหรอกค่ะ" อรุณรัศมีกระซิบข้างหูเขา "ฉันรู้ว่าคุณยังคิดถึงผู้หญิงคนนั้น" ภาคินสะดุ้งเล็กน้อย เขารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเธอที่ปะทะต้นคอ "คุณ... รู้ได้ยังไง" "ผู้ชายที่เคยมีผู้หญิงที่รักมาก่อน จะไม่มีวันลืมเขาได้ง่ายๆ หรอกค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว "แต่คุณจำไว้นะคะ คุณแต่งงานกับฉันแล้ว คุณมีหน้าที่ต้องสร้างครอบครัว และหน้าที่ของคุณคือการทำให้การแต่งงานครั้งนี้ประสบความสำเร็จ" คำพูดของอรุณรัศมีทำให้ภาคินรู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำความผิด เขาได้ละทิ้งเมธาวีไปแล้ว และตอนนี้เขาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่กับความจริงที่เขาเลือก "ผมรู้ครับ" เขาตอบเสียงเรียบ "ดีค่ะ" อรุณรัศมีคลายอ้อมกอด "ต่อไปนี้ คุณคือสามีของฉัน และฉันก็คือภรรยาของคุณ เราต้องทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด เพื่อครอบครัวของเรา" ภาคินมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดที่ส่องกระทบใบไม้ เขาคิดถึงวันที่เขากับเมธาวีเคยมานั่งเล่นใต้ต้นไม้ในสวนสาธารณะ วันที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำสัญญา รอยแผลเป็นในความทรงจำมันลึกเกินกว่าจะลบเลือนไปได้ง่ายๆ เขาเลือกเส้นทางนี้แล้ว และตอนนี้เขาก็ต้องแบกรับความเจ็บปวดนี้ต่อไป ***