งานเลี้ยงต้อนรับถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติในคฤหาสน์หลังงามของบิดาอรุณรัศมี ภาคินในชุดสูทสุดเนี้ยบ ยืนอยู่เคียงข้างอรุณรัศมี ในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับเน้นเรือนร่างสง่างามของเธอ เขาต้องยิ้ม ต้องทักทายแขกเหรื่อที่เข้ามาแสดงความยินดี ต้องพูดคุยเรื่องการเมืองและธุรกิจอย่างคล่องแคล่ว ราวกับว่าชีวิตของเขาไม่เคยมีรอยร้าว "คุณภาคิน ยินดีด้วยนะครับ" ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเข้ามาจับมือเขา "การรวมกำลังครั้งนี้จะทำให้การเมืองแข็งแกร่งขึ้นมาก" "ขอบคุณครับ ท่านประธาน" ภาคินตอบพลางยิ้ม "ผมหวังว่าเราจะร่วมมือกันสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ให้กับประเทศชาติได้" "แน่นอนครับ" ชายคนนั้นพยักหน้า "คุณเป็นนักการเมืองหนุ่มไฟแรง มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ผมเชื่อว่าคุณจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน" บทสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่น ภาคินสามารถวางตัวได้อย่างเหมาะสม เขาแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาคือภาพลักษณ์ของนักการเมืองที่สมบูรณ์แบบ ผู้นำรุ่นใหม่ที่มากด้วยความสามารถ แต่ภายในใจของเขา กลับรู้สึกเหมือนกำลังสวมหน้ากากอยู่ตลอดเวลา ภาพของเมธาวียังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน "คุณภาคินคะ" อรุณรัศมีเข้ามาประคองแขนเขา "ท่านทูตจากประเทศ X อยากจะพบคุณค่ะ" "อ้อ ครับ" ภาคินรีบหันไปหาภรรยา เขาต้องตัดใจจากความคิดที่รบกวนจิตใจ แล้วมุ่งความสนใจไปที่ภารกิจตรงหน้า เขาเดินตามอรุณรัศมีไปยังกลุ่มแขกที่รออยู่ การสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่น เขาใช้ไหวพริบและประสบการณ์ในการตอบคำถามต่างๆ ในขณะที่กำลังพูดคุยอยู่นั้น สายตาของภาคินเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้าที่มุมห้อง เขาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ หญิงสาวคนนั้น สวมชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มเรียบง่าย แต่ก็ไม่อาจปกปิดความสง่างามของเธอไปได้ ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าของเธอแม้จะดูซีดเซียวไปบ้าง แต่ก็ยังคงความงามอันเป็นเอกลักษณ์ เมธาวี... เธออยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ภาคินคิดในใจ เขาไม่เคยเชิญเธอมางานแบบนี้ และเขาก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้ามา เมธาวีเห็นภาคินมองมาที่เธอ เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เจือไปด้วยความขมขื่น แล้วเธอก็หันกลับไปสนทนากับคนที่เธออยู่ด้วย ภาคินรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปสู่ช่วงเวลาที่เขาต้องเลือกระหว่างเธอ กับอนาคตของเขา ความเจ็บปวดกลับมาจู่โจมอีกครั้ง "คุณภาคินคะ คุณเป็นอะไรไปคะ" อรุณรัศมีถามเมื่อเห็นเขาหน้าซีดลง "ไม่มีอะไรครับ ผมแค่... รู้สึกไม่ค่อยสบาย" ภาคินตอบอย่างติดขัด เขาพยายามมองหาเมธาวีอีกครั้ง แต่เธอก็หายไปจากมุมนั้นแล้ว "คุณควรจะไปพักผ่อนนะคะ" อรุณรัศมีพูดอย่างเป็นห่วง "เรายังต้องพบปะผู้คนอีกมาก" "ครับ" ภาคินพยักหน้า เขาต้องผ่านค่ำคืนนี้ไปให้ได้ เขาต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาคือภาคิน คนที่ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจ เขาเหลือบมองไปที่ตรงที่เมธาวียืนอยู่ก่อนหน้านี้อีกครั้ง ความทรงจำเกี่ยวกับเธอ มันเหมือนรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหายไปจากชีวิตของเขา เขาได้เลือกเส้นทางของตัวเองแล้ว และตอนนี้เขาต้องก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้ แม้ว่าหัวใจของเขาจะยังคงโหยหาใครบางคนเสมอ