ความจริงที่ถูกเก็บงำมานานกำลังจะถูกเปิดเผย และมันจะเปลี่ยนทุกสิ่งไปตลอดกาล! ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความอึมครึม สายฝนโปรยปรายราวกับจะชำระล้างบาป ในขณะที่รวินทราผู้เป็นเมียลับของนักการเมืองหนุ่มนามว่า 'ภาคิน' กำลังค้นพบไดอารี่เก่าแก่เล่มหนึ่งของแม่ที่ถูกซ่อนไว้ในห้องใต้หลังคา มันคือไดอารี่ที่เต็มไปด้วยถ้อยคำตัดพ้อและความลับดำมืดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน “แม่รักพ่อภาคินมาก… แต่แม่ก็รู้ดีว่ารักของเรามันเป็นไปไม่ได้” ข้อความในไดอารี่เขียนด้วยลายมือที่สั่นเครือของแม่ รวินทราอ่านไป น้ำตาคลอเบ้า ภาพของแม่ที่เธอเคยคิดว่าเข้มแข็ง กลับกลายเป็นผู้หญิงที่แสนอ่อนแอและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แม่ของเธอมีความสัมพันธ์กับภาคิน… แต่ไม่ใช่ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย มันยิ่งทำให้เธอสับสน เมื่อเธอเองก็อยู่ในสถานะเดียวกัน เมื่อเธอไล่อ่านไปเรื่อยๆ เธอก็พบกับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้น แม่ของเธอไม่ได้เป็นเพียงแค่ ‘เมียลับ’ แต่เธอเป็น ‘ตัวสำรอง’ ที่ถูกมองข้ามมาตลอดชีวิต และความสัมพันธ์ของแม่กับพ่อของเธอก็เป็นเพียงการจัดฉากเพื่อปกปิดความสัมพันธ์ที่แท้จริง “ฉันไม่เคยรักหมอนั่นเลย… ฉนัดไปรักเด็กหนุ่มที่ชื่อภาคินต่างหาก” ข้อความที่ทำให้รวินทราแทบหยุดหายใจ เธอเงยหน้ามองรูปถ่ายเก่าๆ ที่วางอยู่บนหิ้งพระ รูปของแม่ในวัยสาวที่ดูสดใส และข้างๆ กันนั้น มีรูปของชายหนุ่มในเครื่องแบบทหาร ใบหน้าของเขาดูคุ้นตา… มันคือภาคินในวัยหนุ่ม! ภาพนั้นถูกเขียนกำกับไว้ด้วยหมึกสีแดงว่า ‘ของขวัญวันเกิดของภาคิน… จากแม่ของฉัน’ หัวใจของรวินทราเต้นระรัว เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด แม่ของเธอมีความสัมพันธ์กับภาคินตั้งแต่สมัยสาวๆ แล้วอย่างนั้นหรือ? และที่สำคัญ… ความสัมพันธ์ที่เธอมีกับภาคินในตอนนี้ มันเป็นเพียงการเดินตามรอยเท้าของแม่เธออย่างนั้นหรือ? เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย ภาพของภาคินที่เธอเคยรักและไว้ใจ กลับกลายเป็นคนที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำและความลับที่เธอไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยถาม ความผูกพันที่เธอคิดว่ามันคือความรักที่บริสุทธิ์ กลับกลายเป็นสิ่งมีพิษร้ายที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจเธอ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ดึงเธอออกจากภวังค์ เป็นสายจากภาคิน เขาบอกว่ากำลังจะกลับบ้านเร็วๆ นี้ รวินทราพยายามรวบรวมสติ ก้มลงมองไดอารี่ในมืออีกครั้ง ความจริงอันดำมืดนี้ จะถูกเก็บงำไว้อีกนานแค่ไหน? และเมื่อภาคินกลับมา เธอจะเผชิญหน้ากับเขาได้อย่างไร? ความสงสัยและสัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า ความจริงทั้งหมดที่อยู่ในไดอารี่เล่มนี้ อาจเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของภูเขาน้ำแข็งที่ยังรอให้เธอค้นพบ ขณะที่เธอกำลังจะปิดไดอารี่ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหน้าสุดท้ายที่ถูกแผ่นกระดาษบางๆ ปิดทับไว้ เมื่อเธอค่อยๆ ลอกมันออก เธอก็พบกับบันทึกสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเยียบ “เขาจะไม่มีวันรู้… ว่าฉัน… และ… เป็น… ของเขา” ข้อความนั้นจบลงเพียงแค่นั้น แต่คำบางคำที่ถูกขีดฆ่าจนอ่านไม่ออก กลับยิ่งทำให้รวินทราขนลุก เธอรู้ดีว่าเธอต้องรู้ความจริงทั้งหมด แม้ว่ามันอาจจะทำลายชีวิตของเธอให้พังพินาศไปก็ตาม เมื่อภาคินเปิดประตูเข้ามาในบ้าน เขาก็พบกับรวินทราที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถง ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและปวดร้าว เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในตัวเธอทันที “รวินทรา… เป็นอะไรไป?” เขาเอ่ยถาม เสียงของเขาแฝงความกังวล รวินทราเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่อยากจะถาม แต่แล้วเธอก็เลือกที่จะเก็บมันไว้ก่อน สัญชาตญาณบอกเธอว่า เวลานี้อาจยังไม่เหมาะ “เปล่าค่ะ… แค่เหนื่อยๆ” เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามซ่อนไดอารี่เล่มนั้นไว้ด้านหลัง ภาคินเดินเข้ามาใกล้ จ้องมองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา “แน่ใจนะ? เธอ… ดูไม่เหมือนปกติเลย” รวินทราพยักหน้า แต่ใจของเธอเต้นแรง เธอรู้ดีว่าการพบเจอไดอารี่เล่มนี้ คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ “คืนนี้… ฉันขอไปนอนก่อนนะคะ” เธอพูดพลางพยายามหลบสายตาภาคิน ภาคินรู้สึกได้ถึงระยะห่างที่เกิดขึ้น แต่เขาก็ปล่อยเธอไป เขาเดินไปที่ห้องทำงาน ทิ้งให้รวินทราเผชิญหน้ากับความจริงอันดำมืดที่กำลังจะเปิดเผย รวินทราเดินขึ้นไปยังห้องนอนของเธอ ทิ้งตัวลงบนเตียง กอดไดอารี่เล่มนั้นไว้แนบอก เธอรู้ดีว่าคืนนี้ เธอคงไม่อาจหลับได้ลง เธอจะทำอย่างไรต่อไป? และความจริงที่ซ่อนอยู่ในไดอารี่เล่มนั้น จะนำพาเธอไปสู่จุดไหน? มันคือจุดจบของความสัมพันธ์ หรือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้น? ขณะที่เธอพยายามทำใจให้สงบ เธอเหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่ตกอยู่ข้างเตียง มันเป็นรูปของเธอในวัยเด็ก ถ่ายคู่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เธอจำไม่ได้ เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูอย่างพิจารณา ผู้หญิงคนนั้นมีรอยยิ้มที่คุ้นเคย… มันคือแม่ของเธอ แต่… ใครคือผู้หญิงอีกคนในรูป? และทำไมเธอถึงจำเธอไม่ได้? เมื่อเธอดึงรูปนั้นออกมาดูใกล้ๆ เธอก็พบว่า มีลายเซ็นเล็กๆ ที่มุมด้านล่างของรูป… เป็นลายเซ็นที่เธอคุ้นตาอย่างที่สุด… มันคือลายเซ็นของ ‘วิภาดา’ หญิงสาวที่เธอเคยได้ยินชื่อมาบ้างว่าเป็นอดีตคนรักของภาคิน! ความสับสนถาโถมเข้ามาอีกครั้ง! เธอจำไม่ได้จริงๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร… หรือว่า… เธออาจจะเคยพบหน้าเธอมาก่อนในอดีตที่เลือนราง? เธอเปิดไดอารี่ของแม่ขึ้นมาอีกครั้ง พลิกไปที่หน้าสุดท้ายที่เธอเพิ่งค้นพบข้อความที่น่าสงสัย… “เขาจะไม่มีวันรู้… ว่าฉัน… และ… เป็น… ของเขา” รวินทราพยายามเพ่งมองคำที่ถูกขีดฆ่า พยายามปะติดปะต่อ… แล้วทันใดนั้นเอง ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างเมื่อคำบางคำที่เคยถูกขีดฆ่าจนอ่านไม่ออก ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจนภายใต้แสงไฟ… “เขาจะไม่มีวันรู้… ว่าฉัน… และ… **วิภาดา**… เป็น… **ลูก**… ของเขา” โลกทั้งใบของรวินทราพลันหยุดนิ่ง… วิภาดา… คือน้องสาวต่างมารดาของเธอ? และภาคิน… คือพ่อของเธอ? ความจริงอันดำมืดนี้… จะถูกเปิดเผยได้อย่างไร?