"เธอคิดว่าเธอชนะฉันแล้วใช่ไหม" เมธาวีกล่าว สายตาของเธอฉายแววเหยียดหยามอย่างชัดเจน "คิดว่าการที่ภาคินมานอนกอดเธอเมื่อคืน มันจะทำให้เธอได้ทุกอย่างที่ต้องการอย่างนั้นหรือ" วราลีเม้มปากแน่น เธอพยายามเก็บความรู้สึกไม่ให้แสดงออกมาทางสีหน้า "ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นค่ะ คุณผู้หญิง" "อย่ามาทำเป็นใสซื่อ" เมธาวีหัวเราะในลำคอ "ฉันรู้จักผู้หญิงอย่างเธอดี วราลี เธอเข้ามาในชีวิตภาคินตอนที่เขากำลังมีปัญหาใช่ไหม หวังจะเกาะผู้ชายที่มีอำนาจและเงินทอง" "ไม่ค่ะ" วราลีส่ายหน้าช้าๆ "ฉันรู้จักคุณภาคินมาก่อนที่คุณผู้หญิงจะรู้จักเสียอีก" คำพูดนั้นทำเอาเมธาวีถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เธอจ้องมองวราลีเขม็ง "เธอหมายความว่ายังไง" "เราเคยคบกันค่ะ" วราลีเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความมั่นคง "ก่อนที่คุณผู้หญิงจะเข้ามา" เมธาวีอ้าปากค้างไปชั่วขณะ ราวกับว่าไม่เคยมีใครกล้าพูดความจริงเช่นนี้กับเธอมาก่อน "เป็นไปไม่ได้! ภาคินไม่เคยพูดถึงเธอเลย" "ทำไมเขาจะต้องพูดถึงคะ" วราลีเลิกคิ้วเล็กน้อย "ในเมื่อความสัมพันธ์ของเรา มันได้จบลงไปแล้วด้วยเหตุผลบางอย่าง... จนกระทั่งโชคชะตาเล่นตลก ทำให้เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง" "โชคชะตา หรือความจงใจของเธอ" เมธาวีสวนกลับทันควัน "เธอรู้ดีว่าภาคินกำลังต้องการใครสักคนมาอยู่เคียงข้างในช่วงเวลาที่ยากลำบาก เธอฉวยโอกาสนี้เข้ามาสินะ" "ฉันไม่ได้ฉวยโอกาสค่ะ" วราลีตอบ น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "ฉันแค่... ทำในสิ่งที่หัวใจบอกให้ทำ" "หัวใจ!" เมธาวีแค่นเสียง "หัวใจของเธอมีไว้ให้ผู้ชายที่แต่งงานแล้วอย่างนั้นหรือ" "คุณผู้หญิงคะ" วราลีสูดลมหายใจลึก "ฉันเข้าใจว่าคุณรู้สึกไม่พอใจ... แต่การที่คุณภาคินเลือกที่จะเข้ามาหาฉันเมื่อคืน มันก็มีเหตุผลของมัน" "เหตุผลอะไร! การที่ฉันไม่ดูแลเขาให้ดีพออย่างนั้นเหรอ" เมธาวีตะคอกเสียงดัง ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ "เธอคิดว่าเธอดีกว่าฉันตรงไหน!" "ฉันไม่ได้คิดว่าฉันดีกว่าใครค่ะ" วราลีมองเข้าไปในดวงตาของเมธาวีอย่างไม่หวั่นเกรง "ฉันแค่... เป็นคนที่เขาเลือกที่จะระบายความรู้สึกให้ฟัง เป็นคนที่เขาอยากอยู่ด้วยในตอนที่เขารู้สึกเหนื่อยและอ่อนแอ" "เธอ... กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน!" เมธาวีผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ราวกับจะตั้งตัวไม่ติดกับความกล้าหาญของวราลี "ฉันไม่ได้ต้องการจะลบหลู่คุณผู้หญิงนะคะ" วราลีกล่าวต่อ "แต่ฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกความรู้สึกของฉัน หรือความสัมพันธ์ของฉันกับคุณภาคิน" "ความสัมพันธ์อะไรของเธอกับเขา!" เมธาวีตะโกน "เขาเป็นสามีของฉันนะ! เธอเป็นแค่... ผู้หญิงที่เขามาหาตอนเบื่อ" "คำพูดของคุณผู้หญิงมันสะท้อนถึงตัวตนของคุณเองมากกว่าค่ะ" วราลีพูดอย่างใจเย็น "ถ้าคุณภาคินเป็นสามีของคุณจริงๆ ทำไมเขาถึงต้องมาหาฉัน" "เพราะเธอเป็นคนยุยง!" เมธาวีกล่าวหา "เธอคงจะยุแหย่เขา ปล่อยข่าวลือ หรืออะไรก็ตาม เพื่อให้เขาเกลียดฉัน!" "ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนั้นค่ะ" วราลีส่ายหน้า "ฉันไม่เคยยุแหย่ใคร และฉันก็ไม่เคยปล่อยข่าวลือ" "แล้วที่เขามานอนกอดเธอเมื่อคืนล่ะ! มันคืออะไร!" เมธาวีเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ "เขาบอกรักเธอใช่ไหม! เขาบอกว่าเขาต้องการเธออย่างนั้นใช่ไหม!" วราลีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "ค่ะ" คำตอบนั้นทำเอาเมธาวีแทบทรุด เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนในสวน เธอกุมขมับ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำ "คุณผู้หญิงคะ" วราลีเดินเข้าไปใกล้ๆ ด้วยท่าทีที่อ่อนลงเล็กน้อย "ฉันเข้าใจว่าคุณกำลังเสียใจ... แต่ความรู้สึกมันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะบังคับกันได้" "ไม่ใช่! ไม่ใช่!" เมธาวีเงยหน้าขึ้นมามองวราลี น้ำตาไหลอาบแก้ม "ภาคินไม่เคยรักเธอ! เขาแต่งงานกับฉัน! เขาเป็นของฉัน!" "ตอนนี้... เขาอาจจะกำลังสับสน" วราลีพูดอย่างระมัดระวัง "แต่ฉันเชื่อว่า... เขาจะเลือกในสิ่งที่ถูกต้อง" "สิ่งที่ถูกต้องสำหรับเธอคือการแย่งสามีของคนอื่นอย่างนั้นเหรอ!" เมธาวีลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับวราลีอีกครั้ง "ฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอได้อะไรไปจากฉัน!" "ฉันไม่ได้ต้องการจะแย่งชิงอะไรจากคุณผู้หญิงค่ะ" วราลีกล่าว "ฉันเพียงแต่... อยากจะบอกให้คุณรู้ว่า... ความรู้สึกของฉันกับคุณภาคิน มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ" "เธอ... เธอจะทำยังไงต่อไป!" เมธาวีถามเสียงสั่นเครือ "เธอจะเปิดเผยความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินอย่างนั้นเหรอ! เธอจะทำลายชื่อเสียงของเขา! ทำลายครอบครัวของเขา!" "ฉันไม่เคยคิดจะทำลายใครค่ะ" วราลีตอบ "แต่ถ้ามันจำเป็น... ฉันก็อาจจะต้องทำ" "เธอ! เธอมันใจร้าย!" เมธาวีผลักวราลีอย่างแรง วราลีเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ก็ทรงตัวไว้ได้ เธอจ้องมองเมธาวีด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ "ทำไมคุณผู้หญิงถึงทำแบบนี้คะ" "เพราะเธอ! เพราะเธอมาทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวาย!" เมธาวีตะโกน "ถ้าไม่มีเธอ ภาคินก็คงจะอยู่กับฉันอย่างมีความสุข!" "ความสุขที่คุณผู้หญิงพูดถึง... มันคือความสุขที่แท้จริงหรือเปล่าคะ" วราลีถามอย่างสงสัย เมธาวีอ้าปากจะตอบ แต่ก็ชะงักไป เธอรู้ดีว่าในความสัมพันธ์ของเธอกับภาคิน มันไม่ได้มีแต่ความสุขเสมอไป "ฉัน... ฉันจะไปบอกภาคิน!" เมธาวีพูดเสียงดัง "ฉันจะบอกเขาว่าเธอพยายามจะทำลายชีวิตของพวกเรา!" "คุณผู้หญิงตัดสินใจได้เลยค่ะ" วราลีกล่าว "แต่ฉันหวังว่า... คุณผู้หญิงจะคิดให้ดีก่อนที่จะทำอะไรลงไป" เมธาวีจ้องมองวราลีด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้วราลียืนนิ่งอยู่เพียงลำพังกลางสวน วราลีมองตามหลังเมธาวีไปจนลับตา เธอถอนหายใจยาว นี่คือการเผชิญหน้าที่เธอหลีกเลี่ยงมาตลอด แต่ในที่สุดมันก็มาถึง เธอไม่รู้ว่าการพูดความจริงทั้งหมดออกไป จะนำพาเรื่องราวไปในทิศทางใด แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถซ่อนความรู้สึกของตัวเอง หรือความสัมพันธ์ที่เธอมีกับภาคินได้อีกต่อไป