หลังจากภาคินเดินออกจากห้องไป วราลีก็กลับมานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู มันคือจดหมายที่เธอเขียนถึงภาคินเมื่อหลายปีก่อน จดหมายฉบับนั้น เธอไม่เคยได้ส่งให้เขา "ความรักของเรา... มันคงจะไม่มีวันเป็นจริง" เธออ่านข้อความในจดหมายพลางน้ำตาคลอ เธอจำได้ดีถึงวันที่ต้องตัดใจจากภาคิน มันเป็นความเจ็บปวดที่ยากจะลืมเลือน "ถ้าวันนั้น... ฉันไม่ยอมแพ้..." เธอคิด แต่แล้ว เธอก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป มันไม่มีประโยชน์ที่จะมานั่งเสียใจกับอดีต เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้มันซับซ้อนกว่าที่เคยเป็น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ของเมธาวี วราลีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย "สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิง" เธอเอ่ยเสียงเรียบ "เธอ... เธอทำให้ฉันเสียใจมากนะ วราลี" เสียงของเมธาวีฟังดูอ่อนแรงกว่าตอนที่เจอหน้ากันเมื่อเช้า "ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ" วราลีตอบ "แน่ใจเหรอ" เมธาวีถาม "แน่ใจว่าเธอไม่ได้พยายามจะแย่งสามีของฉัน" "ฉันไม่ได้พยายามจะแย่งใครค่ะ" วราลีกล่าว "ความรู้สึกมันไม่ใช่สิ่งที่ควบคุมได้" "ความรู้สึกของเธอ... มันกำลังจะทำลายครอบครัวของฉัน!" เมธาวีตะคอก "ฉันเข้าใจค่ะ" วราลีตอบ "แต่... ฉันก็ไม่สามารถบังคับให้ตัวเองหยุดรู้สึกกับคุณภาคินได้" "แล้วเธอคิดว่าไง! เธอจะให้ภาคินเลิกกับฉันอย่างนั้นเหรอ!" เมธาวีถามเสียงดัง "ฉัน... ฉันได้คุยกับคุณภาคินแล้วค่ะ" วราลีบอก "เขา... เขาจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง" "จัดการเรื่องนี้! เธอคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ!" เมธาวีหัวเราะอย่างเจ็บปวด "เธอไม่รู้หรอก วราลี! ชีวิตของฉันกับภาคิน มันไม่ได้มีแค่ความรัก! มันมีเรื่องอื่นอีกเยอะ!" "เรื่องอะไรคะ" วราลีถามอย่างสงสัย "เรื่อง... ธุรกิจ... เรื่องของครอบครัว... เรื่องของอำนาจ..." เมธาวีพูดเสียงขาดห้วง "ถ้าภาคินเลิกกับฉัน... ทุกอย่างมันจะพังหมด!" "คุณผู้หญิงคะ" วราลีพยายามพูดให้ใจเย็น "ฉันคิดว่า... คุณกับคุณภาคินควรจะคุยกันให้ดีที่สุด" "คุยกัน! เธอคิดว่าเรายังคุยกันได้อีกเหรอ!" เมธาวีสวนกลับ "เธอคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด!" "ฉันไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ" วราลีกล่าว "แต่... ฉันก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้" "ถ้าเธอรักเขามากขนาดนั้น... เธอก็ควรจะปล่อยเขาไป!" เมธาวีตะคอก "ปล่อยเขาไปอยู่กับครอบครัวของเขา!" "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงค่ะ" วราลีตอบเสียงแผ่วเบา "เธอ... เธอจะทำยังไงกับฉัน" เมธาวีถามเสียงสั่นเครือ วราลีเงียบไปครู่หนึ่ง "ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะ" "ถ้าเธอคิดว่าเธอจะชนะ... เธอก็คิดผิดแล้ว!" เมธาวีพูด "ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้!" "ฉันก็ไม่ได้ต้องการจะสู้กับคุณผู้หญิงนะคะ" วราลีกล่าว "ฉันแค่... ต้องการความเป็นธรรม" "ความเป็นธรรม! เธอต้องการความเป็นธรรมอย่างนั้นเหรอ!" เมธาวีหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เธอเข้ามาในชีวิตของฉัน... แล้วก็ทำลายทุกอย่าง!" "ฉันไม่ได้ทำลายใครค่ะ" วราลีตอบ "ฉันแค่... กำลังต่อสู้เพื่อความสุขของตัวเอง" "ความสุขของเธอ... มันอยู่บนความทุกข์ของฉัน!" เมธาวีตะโกน "ฉันขอโทษค่ะ" วราลีกล่าว "แต่... ฉันก็ไม่สามารถจะทนอยู่แบบนี้ได้อีกต่อไป" "เธอ... เธอจะทำยังไง" เมธาวีถามเสียงอ่อนลง "ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะ" วราลีตอบ "แล้วภาคินล่ะ" เมธาวีถาม "เขาจะทำยังไง" "เขา... เขาบอกว่าจะจัดการเรื่องนี้ค่ะ" วราลีบอก "จัดการเรื่องนี้... ด้วยวิธีไหน" เมธาวีถามอย่างหวาดระแวง "ฉัน... ฉันไม่ทราบรายละเอียดค่ะ" วราลีตอบ "แต่... ฉันเชื่อใจเขา" "เชื่อใจเขา..." เมธาวีพึมพำ "เธอ... เธอจะทำอะไรต่อไป" "ฉัน... ฉันจะรอค่ะ" วราลีตอบ "รอให้คุณภาคินตัดสินใจ" "รอ..." เมธาวีทวนคำ "แล้วถ้าการตัดสินใจของเขา... มันไม่เป็นไปตามที่เธอต้องการล่ะ" "ฉัน... ฉันก็ต้องยอมรับค่ะ" วราลีตอบอย่างปลงตก "เธอ... เธอเก่งกว่าที่ฉันคิดนะ วราลี" เมธาวีกล่าวเสียงเบา "แต่... อย่าคิดว่าเธอจะชนะฉันได้ง่ายๆ" "ฉันไม่ได้ต้องการจะชนะใครค่ะ" วราลีกล่าว "ฉันแค่... ต้องการความสุข" "ความสุขของเธอ... มันอาจจะมาพร้อมกับความทุกข์ของฉันก็ได้" เมธาวีพูดทิ้งท้าย ก่อนจะวางสายไป วราลียังคงถือโทรศัพท์ไว้ในมือ เธอรู้สึกเหนื่อยล้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง เธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ ยังอีกยาวไกล และปมขัดแย้งต่างๆ ก็กำลังพันรัดชีวิตของเธอให้แน่นขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่รู้ว่าบทสรุปของเรื่องราวนี้จะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้เพียงว่า เธอต้องเข้มแข็งกว่านี้ เพื่อตัวเอง และเพื่อความรักที่เธอมีให้กับภาคิน