เสียงสัญญาณชีพที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องบนหน้าจอของเครื่องมือแพทย์ เป็นสิ่งเดียวที่บ่งบอกว่าอารยา ยังมีชีวิตอยู่ กวินท์นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง มองใบหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของเธออย่างไม่วางตา "คุณอารยา... คุณได้ยินผมไหม" กวินท์เอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผม... ผมมาหาคุณแล้วนะ" ลลิตายืนอยู่ด้านหลังเขา มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "คุณกวินคะ" ลลิตาเรียกเขาเบาๆ "ดิฉัน... ได้คุยกับพยาบาลบางคนแล้วค่ะ" กวินท์หันกลับมา "มีอะไรเหรอครับ" "พยาบาลบอกว่า... ก่อนที่คุณอารยาจะประสบอุบัติเหตุ... เธอมีอาการเหมือนกำลังถูกใครบางคนติดตามค่ะ" ลลิตาเล่า "เธอเล่าว่ารู้สึกไม่ปลอดภัย... และพยายามจะติดต่อขอความช่วยเหลือ" กวินท์ขมวดคิ้ว "ติดต่อใครครับ" "เธอไม่ได้บอกค่ะ" ลลิตาตอบ "แต่พยาบาลจำได้ว่า... ก่อนที่เธอจะออกไป... เธอมีท่าทีเหมือนกำลังจะไปพบใครบางคน... หรือ... กำลังหนีใครบางคน" "แล้ว... มีใครสังเกตเห็นรถคันอื่นที่อยู่ใกล้ๆ ที่เกิดเหตุบ้างไหมครับ" กวินท์ถาม "เท่าที่พยาบาลจำได้... ไม่มีค่ะ" ลลิตาตอบ "เหมือนเธอจะขับรถออกไปคนเดียว" "มันแปลกเกินไป" กวินท์พึมพำ "ถ้าเธอถูกติดตามจริงๆ... ทำไมถึงไม่มีใครเห็นรถคันอื่นเลย" เขาเดินไปหยิบกระดาษบันทึกของอารยาที่ลลิตานำมาให้เมื่อวานขึ้นมาอ่านอีกครั้ง คำพูดที่ว่า "ถ้ากวินท์รู้ความจริงเกี่ยวกับที่ดินผืนนั้น เขาจะโกรธฉันไหม" ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา "เรื่องที่ดิน... มันเกี่ยวอะไรกับอุบัติเหตุครั้งนี้ด้วยหรือเปล่า" เขาถามตัวเอง "คุณกวินคะ" ลลิตาเอ่ยขึ้น "ดิฉัน... คิดว่าเราน่าจะลองไปดูที่เกิดเหตุอีกครั้งค่ะ" "คุณคิดว่าจะมีอะไรที่เรามองข้ามไปหรือเปล่า" กวินท์ถาม "ไม่แน่ค่ะ" ลลิตาตอบ "บางที... ถ้าเราไปดูอีกครั้ง... เราอาจจะเจอเบาะแสอะไรบางอย่างก็ได้" กวินท์พยักหน้าเห็นด้วย "ก็ได้ครับ เราไปกันเลย" ทั้งสองคนเดินทางไปยังจุดที่เกิดอุบัติเหตุ รถของอารยาได้ถูกย้ายออกไปแล้ว เหลือเพียงร่องรอยบนพื้นถนนและเศษกระจกที่ยังคงกระจัดกระจายอยู่ กวินท์เดินสำรวจบริเวณนั้นอย่างละเอียด สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง "ตรงนี้... ดูเหมือนมีรอยล้อรถอะไรบางอย่างที่เพิ่มเข้ามานะครับ" กวินท์ชี้ไปยังรอยบนพื้นดินที่ดูแตกต่างจากรอยปกติ "ไม่ใช่รอยยางของรถคุณอารยา" ลลิตาเดินเข้ามาดู "จริงด้วยค่ะ... เหมือนมีรถอีกคัน... พยายามจะปาดหน้ารถของคุณอารยา" "แล้ว... ตรงนี้" กวินท์ก้มลงไปดูใกล้ๆ "เหมือนมีอะไรบางอย่างตกลงไปในพงหญ้าตรงนี้" เขาค่อยๆ เขี่ยใบไม้และกิ่งไม้ที่ปกคลุมอยู่ ก็พบกับวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสง มันคือ... ต่างหูข้างหนึ่ง "นี่มัน... ต่างหูของคุณอารยา!" ลลิตาร้องขึ้น กวินท์หยิบต่างหูขึ้นมาพิจารณา มันดูเหมือนจะหลุดออกไปในระหว่างการต่อสู้ หรือการพยายามหลบหนี "ถ้ามีรถอีกคัน... และมีรอยการต่อสู้... นี่ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุแน่นอน" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ต้องมีใครบางคน... จงใจทำร้ายคุณอารยา" "แล้วใครล่ะคะ" ลลิตาถามด้วยความกังวล "ใครจะทำร้ายคุณอารยาได้ถึงขนาดนี้" "ผมยังไม่รู้" กวินท์ตอบ "แต่ผมจะหาคำตอบให้ได้" เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบที่หนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่ได้แค่ต้องดูแลมูลนิธิให้ดีที่สุด แต่เขายังต้องปกป้องอารยา และหาความจริงเบื้องหลังอุบัติเหตุครั้งนี้ "คุณกวินคะ" ลลิตาพูดขึ้น "ดิฉัน... มีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องที่ดิน... ที่คุณอารยาเคยบอกใบ้กับดิฉันไว้" กวินท์หันไปมองเธอ "เกี่ยวกับอะไรครับ" "เกี่ยวกับ... ผู้ที่พยายามจะซื้อที่ดินผืนนั้นไปจากมูลนิธิ... ในราคาที่ต่ำกว่าความเป็นจริงมาก" ลลิตาอธิบาย "คุณอารยาเคยบอกว่า... เธอสงสัยว่าเบื้องหลังการซื้อขายครั้งนี้... อาจจะมีใครบางคนที่ไม่หวังดี... ที่ต้องการจะครอบครองที่ดินผืนนั้น... ด้วยวิธีการที่สกปรก" "ใครครับ" กวินท์ถาม "ดิฉัน... ไม่แน่ใจค่ะ" ลลิตาตอบ "แต่คุณอารยาเคยพูดถึงชื่อ... คุณวิชัย" "คุณวิชัย?" กวินท์ทวนคำชื่อนั้น เขารู้จักชื่อนี้ดี เขาคือนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง... และมีข่าวลือเกี่ยวกับวิธีการทำธุรกิจที่อันตรายของเขา "ใช่ค่ะ" ลลิตาพยักหน้า "คุณอารยาเคยบอกว่า... คุณวิชัยพยายามกดดันเธออย่างหนัก... ให้ยอมขายที่ดินในราคาถูก" "ถ้าเป็นคุณวิชัยจริง..." กวินท์คิดในใจ "เขาก็มีแรงจูงใจที่จะกำจัดคุณอารยา... เพื่อให้แผนการของเขาสำเร็จ" "แล้ว... คุณอารยารู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่ดิน... ที่มูลนิธิเป็นของคุณพ่อผม... หรือเปล่าครับ" กวินท์ถาม "เธอรู้ค่ะ" ลลิตาตอบ "เธอเคยพูดกับดิฉันว่า... เธอสงสัยว่าคุณพ่อของคุณ... อาจจะมีเจตนาอื่นแอบแฝง... ในการยกที่ดินผืนนั้นให้กับมูลนิธิ... แต่เธอไม่เคยมีโอกาสได้พูดคุยกับคุณโดยตรง" กวินท์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกจุดประกายขึ้นในความคิดของเขา "เจตนาอื่น... หมายถึงอะไรครับ" "ดิฉัน... ไม่ทราบรายละเอียดค่ะ" ลลิตาตอบ "แต่เธอเชื่อว่า... มันเกี่ยวพันกับความลับบางอย่าง... ที่คุณพ่อของคุณ... อยากจะปกปิด" กวินท์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ความคิดต่างๆ วิ่งวนอยู่ในหัวของเขา ความจริงเกี่ยวกับที่ดิน ความพยายามในการซื้อขายที่ดินในราคาถูก การคุกคามที่คุณอารยาได้รับ... และเบาะแสที่พบในที่เกิดเหตุ "ผมคิดว่า... เราต้องไปคุยกับคุณวิชัยครับ" กวินท์กล่าว "และผม... ต้องกลับไปค้นหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่ดิน... ที่คุณพ่อของผมทิ้งไว้" เขาตัดสินใจแล้วว่า เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่เขารัก และเขาจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม