หลังจากที่ภาคย์นำเอกสารมรดกเกี่ยวกับที่ดินแปลงที่ตั้งร้าน "มุมกาแฟของลลิ" มาให้ กวินท์ก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขาพลิกผัน ความลับที่ถูกเก็บซ่อนมานานได้ถูกเปิดเผย และมันส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อการตัดสินใจของเขา เขากลับมาที่ออฟฟิศด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสับสน ความเจ็บปวดในอดีต และความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขสถานการณ์ปัจจุบัน "คุณกวินท์คะ" เสียงของลลิตาดังขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา "ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ" กวินท์หันไปมองลลิตาที่ยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เขาเห็นว่าเธอเตรียมตัวมาอย่างดี ราวกับจะมาเผชิญหน้ากับเรื่องที่สำคัญ "เข้ามาสิคุณลลิตา" กวินท์เชิญ "ผมก็มีเรื่องจะคุยกับคุณเหมือนกัน" ลลิตาเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของกวินท์ เธอประสานมือกันแน่น ใบหน้าแสดงความไม่สบายใจ "ฉัน...ฉันกังวลเรื่องโครงการของคุณกวินท์มากค่ะ" ลลิตาเริ่มต้น "ฉันเข้าใจว่ามันเป็นโครงการใหญ่ และอาจจะส่งผลกระทบกับร้านของฉัน ฉัน...ฉันแค่อยากจะรู้ว่าเราจะหาทางออกร่วมกันได้ไหม" กวินท์มองลลิตาด้วยสายตาที่อ่อนลง เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ และความกลัวที่ฉายชัด "คุณลลิตา" กวินท์กล่าว "ผมต้องขอโทษคุณจริงๆ สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น" "ฉันเข้าใจค่ะ" ลลิตาตอบ "แต่ถ้าเราสามารถหาทางออกที่ดีที่สุดได้ ฉันก็ยินดีที่จะรับฟังค่ะ" "จริงๆ แล้ว" กวินท์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "มีเรื่องบางอย่างที่ผมต้องบอกคุณ" ลลิตามองเขาอย่างตั้งใจ รอฟังสิ่งที่กวินท์จะพูด "ที่ดินแปลงที่คุณ...ร้านกาแฟของคุณตั้งอยู่" กวินท์กล่าว "ผม...ผมเป็นเจ้าของที่ดินแปลงนั้นครับ" ลลิตาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู "อะไรนะคะ!" "ผมได้รับมรดกนั้นมาจากคุณตาของผม" กวินท์อธิบาย "แต่ผมไม่เคยรู้มาก่อน จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้" "คุณ...คุณเป็นเจ้าของที่ดินที่ฉันอยู่เหรอคะ" ลลิตาถาม เสียงสั่นเครือ "แล้วทำไมคุณถึง..." "ผมเสียใจจริงๆ ที่ผมไม่ได้บอกคุณเรื่องนี้" กวินท์กล่าว "ผมเองก็เพิ่งจะรู้ และผมก็ตกใจมากไม่แพ้คุณ" "แล้ว...แล้วโครงการของคุณกวินท์ล่ะคะ" ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "ถ้าคุณเป็นเจ้าของที่ดิน แล้วมันจะมีผลกับแผนการของคุณไหม" "ผมได้ทบทวนแผนการพัฒนาโครงการทั้งหมดแล้วครับ" กวินท์ตอบ "และผมตัดสินใจที่จะปรับเปลี่ยนแผน" ลลิตาเงียบไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่กวินท์กำลังบอก "ผมจะให้ร้านกาแฟของคุณ เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาโครงการนี้ครับ" กวินท์กล่าว "ผมจะเสนอให้เราทำข้อตกลงร่วมทุนกัน คุณยังคงบริหารจัดการร้านของคุณเหมือนเดิม โดยมีผมและบริษัทของเราเป็นผู้ร่วมทุน" ลลิตามองกวินท์นิ่ง เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรกับข้อเสนอที่เกินความคาดหมายนี้ "คุณลลิตา" กวินท์กล่าวต่อ "ผมรู้ว่านี่อาจจะเป็นเรื่องที่น่าตกใจ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณเลย" "ฉัน...ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะ" ลลิตาตอบ "นี่มัน...เป็นเรื่องที่ใหญ่มาก" "ผมเข้าใจครับ" กวินท์พยักหน้า "คุณอาจจะต้องใช้เวลาคิด ผมไม่ได้เร่งรัดอะไร" "คุณกวินท์คะ" ลลิตากล่าว "ฉัน...ฉันขอบคุณคุณมากจริงๆ ค่ะ" ใบหน้าของเธอฉายแววซาบซึ้ง "ที่คุณให้โอกาสฉันอีกครั้ง" "ผมเชื่อมั่นในตัวคุณครับ" กวินท์กล่าว "และผมก็เชื่อว่าร้านกาแฟของคุณจะเติบโตไปพร้อมกับโครงการของเรา" "แล้ว...เรื่องเอกสารมรดกของคุณกวินท์..." ลลิตาถาม "มันเป็นความลับจริงๆ เหรอคะ" "ใช่ครับ" กวินท์ตอบ "เป็นความลับที่ผมเพิ่งจะล่วงรู้ และผมก็อยากให้คุณเป็นคนแรกๆ ที่ผมบอก" ลลิตาพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความจริงใจในคำพูดของกวินท์ "ฉัน...ฉันขอเวลาสักพักนะคะ" ลลิตาบอก "ฉันต้องคิดให้รอบคอบ" "แน่นอนครับ" กวินท์ตอบ "ผมจะรอคำตอบของคุณ" บรรยากาศในห้องทำงานยังคงตึงเครียด แต่ก็มีความหวังแทรกซึมเข้ามา ลลิตารู้สึกเหมือนได้รับโอกาสครั้งที่สอง และกวินท์ก็รู้สึกโล่งใจที่ได้เปิดเผยความจริง และได้เสนอทางออกที่เขาคิดว่าดีที่สุด "ถ้าคุณลลิตาต้องการข้อมูลเพิ่มเติม หรืออยากจะพูดคุยเกี่ยวกับเงื่อนไขต่างๆ" กวินท์กล่าว "คุณสามารถเข้ามาหาผมได้ตลอดเวลา" "ขอบคุณค่ะคุณกวินท์" ลลิตาตอบ พลางลุกขึ้นยืน "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" กวินท์พยักหน้า เขาเฝ้ามองลลิตาเดินออกจากห้องทำงานไป ในใจเขารู้สึกเบาขึ้น แต่ก็ยังคงมีความกังวลเล็กๆ น้อยๆ รออยู่ เขาหวังว่าลลิตาจะยอมรับข้อเสนอของเขา และความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอจะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น