ภรรยาที่ถูกลืม

ตอนที่ 20 / 39

ตอนที่ 20 — ร่องรอยที่ซ่อนไว้ในข้อมูล

พิมพ์นั่งอยู่บนโซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่น มองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาอย่างอบอุ่น แต่กลับไม่อาจคลายความหนาวเย็นในใจของเธอได้ เหตุการณ์ที่สถานีตำรวจยังคงวนเวียนอยู่ในหัว การหลบหนีไปอย่างกะทันหันของวิรัชและคุณกนกวรรณ ทำให้แผนการทั้งหมดของเธอเกือบจะพังไม่เป็นท่า "คุณยังคิดมากอยู่หรือเปล่าครับ" อรรถพลนั่งลงข้างๆ ยื่นแก้วน้ำเย็นมาให้ พิมพ์รับแก้วน้ำมาจิบเล็กน้อย "ก็...นิดหน่อยค่ะ การที่พวกเขาหนีไปได้แบบนี้ มันเหมือนกับว่าทุกอย่างที่หนูพยายามมาตลอดอาจจะสูญเปล่า" "ไม่หรอกครับ" อรรถพลพูดอย่างปลอบโยน "อย่างน้อยที่สุด หลักฐานที่คุณให้สารวัตรไป ก็เพียงพอที่จะเอาผิดคุณกนกวรรณได้ ส่วนวิรัช ถ้าเขาไปไหนไม่รอดสักวันเขาก็ต้องปรากฏตัว" "หนูก็หวังอย่างนั้นค่ะ" พิมพ์ถอนหายใจ "แต่หนูกังวลเหลือเกิน ว่าเขาอาจจะมีแผนการอะไรซ่อนอยู่ เราอาจจะพลาดอะไรไปบางอย่าง" "คุณหมายถึงในแฟลชไดรฟ์เหรอครับ" อรรถพลถาม "ค่ะ" พิมพ์พยักหน้า "วิรัชบอกให้หนูเก็บไว้ให้ดี แต่หนูก็ยังไม่ได้ลองเปิดดูอย่างละเอียดเลย หนูมัวแต่ตื่นตระหนกกับเรื่องที่เกิดขึ้น" "ถ้าอย่างนั้น เรามาดูกันเลยไหมครับ" อรรถพลเสนอ "บางทีอาจจะมีเบาะแสอะไรซ่อนอยู่ก็ได้" พิมพ์มองอรรถพลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "จริงด้วยค่ะ! ทำไมหนูถึงคิดถึงเรื่องนี้ช้าไปนะ" ทั้งสองคนเดินไปยังห้องทำงานของพิมพ์ที่ชั้นบน อรรถพลเปิดโน้ตบุ๊กคู่ใจของเขา แล้วหยิบแฟลชไดรฟ์อันเล็กที่พิมพ์เก็บไว้มาเสียบเข้ากับช่อง USB หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบขึ้นมา ปรากฏโฟลเดอร์เล็กๆ เพียงไม่กี่โฟลเดอร์ พิมพ์กับอรรถพลนั่งลงข้างๆ จ้องมองหน้าจอด้วยความตั้งใจ "มีไฟล์เอกสารอยู่สองสามไฟล์ แล้วก็ไฟล์วิดีโออีกหนึ่งไฟล์" อรรถพลบอก "ลองเปิดไฟล์เอกสารดูก่อนค่ะ" พิมพ์ออกคำสั่ง ไฟล์แรกเป็นไฟล์ข้อความธรรมดา เปิดขึ้นมาเป็นรายการตัวเลขและตัวอักษรที่ดูเหมือนจะเป็นรหัสลับ พิมพ์กับอรรถพลพากันขมวดคิ้ว "นี่มันอะไรกัน" อรรถพลพึมพำ "ไม่รู้สิคะ" พิมพ์ตอบ "ดูเหมือนจะเป็นข้อมูลทางการเงิน หรือไม่ก็บัญชีอะไรบางอย่าง" "ลองเปิดไฟล์ต่อไปดูครับ" อรรถพลคลิกที่ไฟล์ถัดไป ไฟล์ที่สองเป็นไฟล์สเปรดชีตที่ซับซ้อนกว่าเดิม มีตัวเลขและชื่อสกุลหลายชื่อปรากฏขึ้นมา พิมพ์เพ่งมองอย่างละเอียด "นี่มัน...รายชื่อผู้ถือหุ้นนี่คะ" พิมพ์อุทาน "แล้วก็มีตัวเลขจำนวนหุ้นที่แต่ละคนถืออยู่ด้วย" "แล้วมีชื่อที่เราคุ้นเคยบ้างไหมครับ" อรรถพลถาม พิมพ์เลื่อนดูรายชื่ออย่างรวดเร็ว "มีค่ะ...มีชื่อของ คุณกนกวรรณ อยู่ในนี้ด้วย แล้วก็...ชื่อของ คุณมานพ ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเราด้วย" "คุณมานพเหรอครับ" อรรถพลขมวดคิ้ว "เขาเกี่ยวข้องอะไรด้วย" "หนูไม่รู้เหมือนกันค่ะ" พิมพ์ตอบ "แต่ดูจากจำนวนหุ้นแล้ว คุณกนกวรรณถือหุ้นอยู่เป็นจำนวนมากพอสมควรเลยนะคะ" "แล้วทำไมวิรัชถึงเก็บข้อมูลนี้ไว้" อรรถพลครุ่นคิด "เขากำลังจะบอกอะไรเรากันแน่" "เรายังไม่รู้แน่ชัดค่ะ" พิมพ์กล่าว "เราต้องดูไฟล์วิดีโอให้ได้ก่อน" อรรถพลคลิกเปิดไฟล์วิดีโอ ภาพบนหน้าจอปรากฏขึ้นมาเป็นภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดภายในห้องทำงานที่ดูหรูหราแห่งหนึ่ง บุคคลสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ "นี่มันห้องทำงานของใครกัน" พิมพ์ถาม "ผมว่า...น่าจะเป็นห้องทำงานของคุณมานพนะครับ" อรรถพลตอบ "ผมเคยเห็นผ่านๆ" ภาพในวิดีโอแสดงให้เห็นคุณมานพกำลังยื่นซองเอกสารให้กับคุณกนกวรรณ ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างออกรส "ฟังดูเหมือนพวกเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่าง" พิมพ์กระซิบ "ครับ" อรรถพลพยักหน้า "แล้วดูเหมือนว่าคุณกนกวรรณกำลังต่อรองอะไรบางอย่างกับคุณมานพอยู่" บทสนทนาในวิดีโอดังไม่ชัดเจนนักเนื่องจากคุณภาพของเสียง แต่พอจะจับใจความได้ว่าคุณกนกวรรณกำลังข่มขู่คุณมานพด้วยข้อมูลบางอย่างที่คุณกนกวรรณมีอยู่ "คุณมานพคะ ถ้าคุณไม่ทำตามที่ฉันบอก...รับรองว่าคุณจะเสียใจ" เสียงของคุณกนกวรรณดังลอดออกมาอย่างชัดเจน "แต่...แต่คุณกนกวรรณครับ เรื่องนี้มัน..." เสียงของคุณมานพขาดหายไป "ไม่มีแต่ครับ" คุณกนกวรรณพูดแทรก "คุณรู้ดีว่าฉันมีข้อมูลอะไรในมือ และฉันก็พร้อมที่จะเปิดเผยทุกอย่าง ถ้าคุณไม่ยอมร่วมมือกับฉัน" ภาพในวิดีโอตัดไปหลังจากนั้น แสดงให้เห็นคุณกนกวรรณเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงคุณมานพที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่คนเดียว "นี่มัน...เรื่องใหญ่จริงๆ ด้วย" พิมพ์พูดเสียงสั่น "ใช่ครับ" อรรถพลกล่าว "ดูเหมือนว่าคุณกนกวรรณไม่ได้มีแค่ความแค้นส่วนตัวกับคุณ แต่เธอยังมีแผนการที่จะยึดอำนาจในบริษัทด้วย" "แล้วคุณมานพ...เขาเป็นเหยื่อหรือผู้สมรู้ร่วมคิดกันแน่คะ" พิมพ์ถาม "จากท่าทางของคุณมานพในวิดีโอ ผมว่าเขาคงจะถูกบีบบังคับมากกว่าครับ" อรรถพลวิเคราะห์ "แต่เราก็ยังไม่สามารถมั่นใจได้ 100% จนกว่าจะได้คุยกับเขา" "เราต้องรีบเอาเรื่องนี้ไปบอกสารวัตรสมชายค่ะ" พิมพ์กล่าวอย่างเร่งรีบ "ข้อมูลนี้อาจจะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะทำให้เราจับคุณกนกวรรณได้" "ผมเห็นด้วยครับ" อรรถพลรีบปิดโน้ตบุ๊ก "เราไปกันเดี๋ยวนี้เลย" ทั้งสองคนรีบเดินทางกลับไปยังสถานีตำรวจอีกครั้ง พร้อมกับข้อมูลใหม่ที่ได้มาจากแฟลชไดรฟ์ของวิรัช พวกเขาหวังว่าหลักฐานชิ้นนี้จะเพียงพอที่จะนำความยุติธรรมกลับคืนมาได้

4,080 ตัวอักษร