"ใครพูด!" อรรถพลถามเสียงเข้มขึ้นด้วยความสงสัยผสมความไม่พอใจ "ถ้ามีธุระก็บอกมาตรงๆ อย่าพูดจาอ้อมค้อม" ปลายสายหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นยะเยือกจนพิมพ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ รู้สึกขนลุก "ธุระของฉัน...คือการเตือนนาย" เสียงนั้นกล่าว "นายกำลังเดินไปสู่หายนะ โดยที่นายไม่รู้ตัว" "หายนะอะไร?" อรรถพลถาม "พูดให้ชัดเจนได้ไหม" "หลักฐานที่นายได้มา...มันไม่ใช่ทั้งหมด" เสียงนั้นกล่าว "และข้อมูลที่ถูกเข้ารหัส...มีบางอย่างที่นายไม่ควรรู้" พิมพ์และอรรถพลมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง "คุณรู้เรื่องแฟลชไดรฟ์ได้ยังไง" พิมพ์ถามแทรกขึ้นมา ปลายสายดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย "อ้อ...มีอีกคนด้วยสินะ" เสียงนั้นกล่าว "ไม่เป็นไร...ฉันรู้ทุกอย่าง" "คุณเป็นใครกันแน่" อรรถพลถามเสียงดัง "คุณกำลังพยายามจะบอกอะไรเรา" "ฉันกำลังจะบอกว่า...นายกำลังถูกหลอก" เสียงนั้นกล่าว "คนที่นายเชื่อใจ...คนที่นายกำลังจะกอบกู้ชื่อเสียงให้...อาจจะไม่ใช่คนที่นายคิด" "หมายความว่ายังไง" อรรถพลถาม สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน "ลองนึกดูดีๆ สิ อรรถพล" เสียงนั้นกล่าว "ใครกันแน่ที่เสียผลประโยชน์มากที่สุดจากการเปิดโปงเรื่องนี้? ใครกันแน่ที่จะได้รับประโยชน์สูงสุด เมื่อบริษัทแห่งนี้ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่?" คำพูดนั้นเหมือนมีบางอย่างกระตุ้นความทรงจำของอรรถพลให้ย้อนกลับไป เขาพยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์ต่างๆ ความสัมพันธ์ต่างๆ ที่เขามี "และ...สำหรับคุณพิมพ์" เสียงนั้นหันมาทางพิมพ์ "คุณแน่ใจหรือว่า...คนที่คุณกำลังต่อสู้อยู่ด้วย...คือคนร้ายที่แท้จริง?" พิมพ์รู้สึกใจหายวาบ "คุณหมายถึงอะไร" "ความจริง...มันซับซ้อนกว่าที่ตาเห็น" เสียงนั้นกล่าว "บางที...เหยื่อ อาจจะไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่คิดเสมอไป" "คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่!" อรรถพลตะคอก "ถ้าคุณมีข้อมูลอะไร...ก็บอกมาให้หมด!" "ฉันจะบอกให้" เสียงนั้นตอบ "แต่ไม่ใช่ตอนนี้...รอเวลาที่เหมาะสม" "แล้วเมื่อไหร่คือเวลาที่เหมาะสม!" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะร้องไห้ "เมื่อคุณพร้อมที่จะรับฟังความจริง...ที่เจ็บปวด" เสียงนั้นกล่าว "และเมื่อคุณพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับ...เงาของอดีต" ก่อนที่อรรถพลหรือพิมพ์จะได้พูดอะไรต่อ ปลายสายก็ตัดไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความรู้สึกสับสนที่ถาโถมเข้ามา "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" อรรถพลสบถ พลางกำหมัดแน่น พิมพ์ยังคงนิ่งอึ้ง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว "อรรถพล...ฉัน...ฉันไม่เข้าใจ" "ฉันก็ไม่เข้าใจพิมพ์" อรรถพลตอบ "แต่คำพูดของคนๆ นั้น...มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก" "เขาบอกว่าเรากำลังถูกหลอก" พิมพ์พึมพำ "เขาบอกว่า...คนที่ฉันกำลังต่อสู้อยู่ด้วย...อาจจะไม่ใช่คนร้ายที่แท้จริง" "แล้วเขาบอกว่า...คนที่ฉันกำลังจะกอบกู้ชื่อเสียงให้...อาจจะไม่ใช่คนที่ฉันคิด" อรรถพลกล่าวต่อ "มันหมายความว่ายังไงกันแน่?" ทั้งสองคนนั่งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามประมวลผลคำพูดปริศนาของคนแปลกหน้า "เราต้องกลับไปดูหลักฐานอีกครั้ง" อรรถพลตัดสินใจ "โดยเฉพาะข้อมูลที่ถูกเข้ารหัส" "ใช่" พิมพ์เห็นด้วย "เราต้องหาทางถอดรหัสส่วนนั้นให้ได้โดยเร็วที่สุด" ขณะที่พวกเขาตัดสินใจที่จะกลับไปที่สำนักงาน ผู้เชี่ยวชาญด้านการกู้คืนข้อมูลก็โทรศัพท์เข้ามาพอดี "คุณอรรถพลครับ" เสียงผู้เชี่ยวชาญดังขึ้น "ผมมีข่าวดีครับ ผมสามารถถอดรหัสข้อมูลส่วนที่เหลือในแฟลชไดรฟ์ได้แล้วครับ" ทั้งพิมพ์และอรรถพลต่างโล่งใจ "จริงเหรอครับ! เยี่ยมเลยครับ!" อรรถพลตอบรับด้วยความตื่นเต้น "ผมกำลังจะส่งไฟล์ทั้งหมดให้คุณทางอีเมลนะครับ" ผู้เชี่ยวชาญกล่าว ไม่กี่นาทต่อมา อีเมลก็มาถึง อรรถพลรีบเปิดไฟล์ขึ้นมาดู เขาและพิมพ์ก้มหน้าก้มตาอ่านข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมาอย่างตั้งใจ ยิ่งอ่าน...สีหน้าของพวกเขาก็ยิ่งซีดเผือดลงเรื่อยๆ "เป็นไปไม่ได้..." พิมพ์พึมพำ "นี่มัน...เรื่องอะไรกัน" "นี่มัน...ความจริงเหรอ" อรรถพลถามเสียงสั่นเครือ ข้อมูลที่ปรากฏในไฟล์นั้น...มันได้พลิกทุกอย่างที่พวกเขาเคยเชื่อมาโดยสิ้นเชิง หลักฐานที่เคยคิดว่าจะนำไปสู่ความยุติธรรม กลับกลายเป็นสิ่งที่บ่งชี้ไปในทิศทางที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง "คนๆ นั้น...เขาพูดถูก" พิมพ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "เราถูกหลอกจริงๆ" "แล้ว...แล้วเราจะทำยังไงต่อไป" อรรถพลถามด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความจริงที่ปรากฏตรงหน้า...มันซับซ้อนและเจ็บปวดเกินกว่าที่พวกเขาจะรับไหว การต่อสู้ที่พวกเขาคิดว่ากำลังจะจบลง...กลับเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง