"แกต่างหากที่เข้ามาในห้องทำงานฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต!" วิชัยตะคอกกลับ ดวงตาของเขาทอประกายแข็งกร้าวราวกับจะเผาผลาญอรรถพลให้มอดไหม้ "ฉันกำลังทำเรื่องสำคัญอยู่! แกไม่เข้าใจหรือไง!" อรรถพลกัดฟันแน่น ความโกรธปะทุขึ้นในอก แต่เขาก็พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นคลอน "เรื่องสำคัญ? หรือเรื่องสกปรกที่แกพยายามจะปิดบังฉัน?" เขาชูกล่องเอกสารขึ้นสูง "นี่มันอะไร วิชัย? แผนการยักยอกเงินบริษัท? หรือว่า... แผนการทำลายชื่อเสียงของฉัน?" วิชัยชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นมา แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว "แกคิดอะไรของแก! ฉันไม่มีวันทำอะไรแบบนั้น!" "ไม่มีวันทำ?" อรรถพลหัวเราะเยาะอย่างเยือกเย็น "แต่หลักฐานมันฟ้องนะวิชัย! วิดีโอในกล้องวงจรปิดที่แกคิดว่าไม่มีใครเห็น! เอกสารที่แกพยายามจะทำลาย! ทุกอย่างมันชี้มาที่แก! นายเป็นคนทำใช่ไหม? เป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด?" "เรื่องทั้งหมดที่ว่าน่ะ คือเรื่องอะไรกันแน่?" วิชัยถามกลับ เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย บ่งบอกถึงความประหม่าที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้อีกต่อไป "แกพูดจาคลุมเครือแบบนี้ ฉันจะไปเข้าใจได้อย่างไร!" "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน!" อรรถพลก้าวเข้าไปใกล้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความเดือดดาล "เรื่องที่ฉันถูกใส่ร้าย! เรื่องที่ฉันถูกกล่าวหาว่าทุจริต! เรื่องที่ทำให้ฉันเกือบเสียทุกอย่างไป! แกคือคนทำใช่ไหม? แกใช้วิธีสกปรกแบบนี้เพื่อผลักฉันออกจากตำแหน่ง!" วิชัยถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สีหน้าซีดเผือด "ฉัน... ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น! แกเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว!" "เข้าใจผิด?" อรรถพลย้ำคำนั้น น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือด้วยความเจ็บปวด "คนที่ฉันไว้ใจที่สุด คนที่ฉันเรียกว่าเพื่อนสนิทที่สุด! กลับหักหลังฉันแบบนี้! ทำไม! ทำไมแกถึงทำแบบนี้กับฉัน! ฉันทำอะไรให้แกไม่พอใจ! หรือว่า... หรือว่ามันเป็นเพราะอรดา? แกยังตัดใจจากเธอไม่ได้ใช่ไหม!" เมื่อได้ยินชื่ออรดา วิชัยก็ยิ่งหน้าซีดลงไปอีก เขาอ้าปากค้าง เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เงียบไป "เรื่องนี้... ไม่เกี่ยวกับอรดา!" เขาพูดเสียงอ่อย "ไม่เกี่ยวกับอรดา? อย่ามาโกหกฉันนะวิชัย!" อรรถพลตะคอก น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ฉันเห็น! ฉันเห็นความสัมพันธ์ของแกกับเธอ! ฉันรู้ว่าแกยังรักเธอ! แกทำทุกอย่างเพื่อแย่งชิงเธอไป! แม้กระทั่งทำลายชีวิตฉัน!" "มันไม่ใช่แบบนั้น!" วิชัยปฏิเสธเสียงดัง "ฉันไม่ได้ทำเพื่ออรดา! ฉันทำ... ฉันทำเพื่อปกป้องบริษัท!" "ปกป้องบริษัท?" อรรถพลหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ "นี่แกคิดว่าการทำลายฉันคือการปกป้องบริษัทอย่างนั้นเหรอ! แกมันบ้าไปแล้ววิชัย! แกมันเห็นแก่ตัว! แกมันเห็นแก่ตัวที่สุดในโลก!" "แกไม่เข้าใจ!" วิชัยตะโกนกลับ เสียงของเขาทุ้มต่ำลง แต่แฝงไปด้วยความขมขื่น "แกไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น! ถ้าแกได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด... แกจะเข้าใจ!" "เรื่องราวทั้งหมดที่แกจะปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อแก้ตัวงั้นเหรอ?" อรรถพลถามอย่างไม่ไว้ใจ "ฉันไม่เชื่อแกอีกต่อไปแล้ววิชัย! ฉันไม่เชื่ออะไรจากปากแกอีกแล้ว!" "แกต้องฟังฉัน!" วิชัยคว้าแขนอรรถพลไว้แน่น "อย่าเพิ่งตัดสินฉัน! ขอเวลาฉันอธิบาย! ขอแค่ครั้งเดียว! ฉันจะเล่าความจริงทั้งหมดให้แกฟัง!" อรรถพลสะบัดแขนออกอย่างแรง "ความจริง? ฉันเห็นความจริงทั้งหมดแล้วในกล้องวงจรปิด! ฉันเห็นมันชัดเจน! แกคือคนทรยศ! แกคือคนหักหลัง! ฉันไม่ต้องการฟังอะไรจากแกอีกแล้ว!" "อรรถพล! ได้โปรด!" วิชัยร้องขอ ใบหน้าของเขาฉายแววสิ้นหวัง "แกจะเสียใจมาก ถ้าไม่ยอมฟังฉัน!" "ฉันเสียใจอยู่แล้ววิชัย! เสียใจที่สุดในชีวิต!" อรรถพลพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "เสียใจที่เคยไว้ใจคนอย่างแก! เสียใจที่เคยคิดว่าแกคือเพื่อน! แต่ตอนนี้... ฉันเกลียดแก! ฉันเกลียดแกเข้าไส้!" เขาปล่อยกล่องเอกสารลงบนพื้น เสียงดังกึกก้องไปทั่วห้อง อรรถพลหันหลังให้วิชัย เดินออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว ทิ้งวิชัยยืนนิ่งอยู่กลางห้องราวกับถูกสาป สายตาของเขาทอดยาวไปยังร่างของอรรถพลที่หายลับไป "อรรถพล... แกจะเข้าใจ... สักวันหนึ่ง..." วิชัยพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ---