พิมพ์กุมสมุดบันทึกในมือแน่น หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ข้อความในบันทึกของนทีนั้นชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ เขาเคยมีความรู้สึกสับสนระหว่างเธอกับแพรวา และเขาเองก็ดูเหมือนจะรู้ว่าอุบัติเหตุครั้งนี้อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ “นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง “นที… คุณกำลังจะบอกว่าคุณ… คุณสองคน…?” เธอไม่สามารถคิดต่อไปได้ ภาพของนทีกับแพรวากำลัง… มันทำให้รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจเธอจนแทบหายใจไม่ออก เธอพยายามตั้งสติ รวบรวมความกล้าหาญเพื่อที่จะเผชิญหน้ากับความจริง “อร… ฉันมีเรื่องที่ต้องคุยกับคุณ” พิมพ์เดินออกมาจากห้องทำงานด้วยสีหน้าซีดเผือด อรที่กำลังจัดเตรียมเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้นมามอง “คุณพิมพ์ เป็นอะไรไปคะ หน้าคุณซีดมากเลย” “ฉัน… ฉันเจอสมุดบันทึกของนที” พิมพ์ยื่นสมุดบันทึกให้ “แล้ว… ฉันเจอข้อความนี้” อรรับสมุดบันทึกมาอ่านอย่างละเอียด ใบหน้าของเธอบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออ่านข้อความของนที “คุณพิมพ์คะ… ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลย” “คุณ… คิดว่ามันหมายความว่ายังไง” พิมพ์ถามเสียงสั่น “ฉัน… ฉันคิดว่าคุณนทีอาจจะมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับคุณแพรวาจริงๆ ค่ะ” อรพูดอย่างตะกุกตะกัก “และ… จากข้อความนี้… มันอาจจะบ่งบอกได้ว่า… อุบัติเหตุครั้งนั้น… อาจจะไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ” “ไม่… เป็นไปไม่ได้” พิมพ์ส่ายหน้าอย่างแรง “นทีไม่มีทางทำร้ายตัวเอง… แล้วแพรวา… เธอก็ไม่มีทาง… แต่… ถ้าหาก… ถ้าหากเธอรู้ว่านทีกำลังจะเลือกระหว่างเราสองคน… แล้วเขาเลือกเรา… เธออาจจะ…” ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของพิมพ์จนน่าสะพรึงกลัว เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องจะซับซ้อนได้ถึงขนาดนี้ “คุณพิมพ์คะ เราต้องหาหลักฐานเพิ่มเติมค่ะ” อรกล่าวอย่างหนักแน่น “เราต้องรู้ความจริงให้ได้” “แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนดี” พิมพ์ถาม “เราต้องลองเข้าไปดูในห้องทำงานของคุณแพรวาค่ะ” อรเสนอ “บางทีเราอาจจะเจอหลักฐานบางอย่างที่บ่งชี้ถึงเจตนาของเธอ” พิมพ์ลังเลเล็กน้อย “แต่มันจะดีเหรออร… มันเหมือนเรากำลัง… ลอบค้น” “ถ้ามันเป็นทางเดียวที่จะช่วยคุณนทีและเปิดเผยความจริงได้… ฉันว่าเราต้องลองค่ะ” อรยืนกราน ทั้งสองคนตกลงใจที่จะทำตามแผน พวกเธอรอจนกระทั่งถึงช่วงเย็น เมื่อแน่ใจว่าแพรวาไม่อยู่ที่บ้านแล้ว พวกเธอก็แอบเข้าไปในห้องทำงานของเธอ ห้องทำงานของแพรวานั้นแตกต่างจากห้องทำงานของนทีอย่างสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยของตกแต่งที่หรูหราและมีราคา แต่ก็แฝงไปด้วยความเย็นชา พิมพ์กับอรเริ่มค้นหาอย่างระมัดระวัง “คุณพิมพ์คะ ดูนี่สิคะ” อรเรียกพิมพ์ที่กำลังค้นหาอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง พิมพ์เดินไปดูสิ่งที่อรชี้ มันคือรูปถ่ายขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก ในรูปนั้นเป็นรูปของนทีกับแพรวากำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ… ใต้รูปถ่ายนั้นมีใบเสร็จที่ระบุว่าแพรวาได้ซื้อยาบางชนิดที่อาจเป็นอันตรายต่อระบบประสาท “นี่มัน… นี่มันหมายความว่ายังไง” พิมพ์ถามเสียงสั่น “ฉันไม่แน่ใจค่ะ แต่… ยาชนิดนี้… มันอาจจะทำให้คนสับสน และสูญเสียความทรงจำได้” อรกล่าวด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น พิมพ์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาตรงหน้า เธอจ้องมองรูปถ่ายและใบเสร็จนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความเจ็บปวดที่ได้รับมันหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าครั้งไหนๆ “ไม่… ไม่จริง… เป็นไปไม่ได้” พิมพ์พึมพำ “คุณพิมพ์คะ เราต้องรีบไปบอกตำรวจค่ะ” อรพยายามดึงพิมพ์ออกจากภวังค์ “แต่… ถ้าหากตำรวจไม่เชื่อเราล่ะ” พิมพ์ถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “เราจะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ” อรปลอบ “อย่างน้อยที่สุด… เราก็ได้รู้ความจริงแล้ว” พิมพ์รู้สึกว่าร่างกายของเธออ่อนแรง เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก ความจริงที่เธอได้รับรู้นั้นมันโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะรับไหว “ฉัน… ฉันจะอยู่ได้ยังไงถ้าหากนที… นทีไม่ได้รักฉันจริงๆ…” พิมพ์กล่าวเสียงแผ่วเบา “คุณพิมพ์คะ คุณยังมีฉันอยู่ตรงนี้ค่ะ” อรคุกเข่าลงข้างๆ พิมพ์ “และคุณนทีกำลังจะกลับมาค่ะ คุณพิมพ์ต้องเข้มแข็งนะคะ” พิมพ์มองหน้าอร น้ำตาไหลอาบแก้ม “ขอบคุณนะอร… ขอบคุณจริงๆ” เธอรู้ดีว่าการต่อสู้เพื่อทวงคืนความทรงจำของนที และเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองนั้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และมันคงจะไม่ง่ายเลย