หลังจากที่พิมพ์ได้ให้ปากคำกับทางเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้ว บรรยากาศรอบตัวเธอกลับยิ่งทวีความตึงเครียดมากขึ้น อรยังคงเป็นดั่งเงาที่คอยเคียงข้าง เป็นกำลังใจให้เธอผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปให้ได้ “คุณพิมพ์คะ หลังจากนี้เราจะทำอย่างไรกันต่อคะ” อรถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล พิมพ์ส่ายหน้าช้าๆ “ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะอร” เธอตอบ “ตอนนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการทำงานของตำรวจแล้ว ฉันได้ให้ข้อมูลและหลักฐานทั้งหมดที่ฉันมีไปแล้ว” “คุณนทีรู้เรื่องที่คุณพิมพ์ไปให้การหรือยังคะ” “ยังค่ะ” พิมพ์ถอนหายใจ “ดิฉันยังไม่ได้บอกเขา ฉันกลัวว่าถ้าเขาได้รับรู้เรื่องทั้งหมด เขาอาจจะตกใจ หรือเสียใจมากกว่าเดิมก็ได้” “แล้วคุณพิมพ์จะทำอย่างไรต่อไปคะ” “ฉันจะพยายามเข้าไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลค่ะ” พิมพ์กล่าว “อย่างน้อยก็อยากจะเข้าไปดูเขา อยากจะพูดคุยกับเขา แม้ว่าเขาอาจจะยังจำฉันไม่ได้ก็ตาม” เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่จู่โจมเข้ามาอีกครั้ง การต้องเห็นคนที่รักตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ โดยที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการรอคอย เป็นความรู้สึกที่ทรมานที่สุด วันต่อมา พิมพ์ได้เดินทางไปที่โรงพยาบาลตามที่ตั้งใจไว้ เธอได้พบกับแพทย์ผู้ดูแลอาการของนที และได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมเขาได้ เมื่อพิมพ์เดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย นทีนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาซีดเซียวและดูอ่อนเพลีย แม้ว่าเขาจะตื่นอยู่ แต่แววตาของเขากลับว่างเปล่า ราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกใบนี้สามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้ “คุณนทีคะ” พิมพ์เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา เธอเดินเข้าไปนั่งลงข้างเตียง และค่อยๆ จับมือของเขาไว้ นทีหันมามองเธออย่างช้าๆ สายตาของเขาดูไม่คุ้นเคย ราวกับกำลังพยายามประมวลผลว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือใคร “คุณ… คุณคือใครครับ” เขาถามเสียงแหบพร่า คำถามนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจของพิมพ์ เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา “ดิฉัน… ดิฉันคือพิมพ์ค่ะ คุณนที” เธอตอบเสียงสั่น “ภรรยาของคุณค่ะ” นทีขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามนึกถึงชื่อนั้น “พิมพ์?” เขาพึมพำ “ผม… ผมไม่คุ้นชื่อนี้เลยครับ” ความเจ็บปวดรุนแรงจนแทบล้นทะลักออกมา พิมพ์กัดริมฝีปากแน่น “ไม่เป็นไรค่ะคุณนที” เธอพยายามฝืนยิ้ม “คุณอาจจะยังจำอะไรไม่ได้มากนัก” เธอเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่พอจะเล่าได้ โดยพยายามเลี่ยงส่วนที่ละเอียดอ่อน หรือส่วนที่อาจจะทำให้เขาสับสนมากขึ้น เธอเล่าถึงความทรงจำเก่าๆ เล่าถึงเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งสองคน แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของเธอจะไม่อาจเข้าไปถึงจิตใจของเขาได้เลย “ผม… ผมขอโทษครับ” นทีกล่าว “ผมพยายามจะนึกแล้วนะครับ แต่ผมจำอะไรไม่ได้เลย ผมรู้สึกเหมือนหัวของผมว่างเปล่าไปหมด” “ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์ตอบ “แค่นี้ก็ดีแล้วที่ได้มาเห็นหน้าคุณ” เธอสังเกตเห็นว่า นทีมีอาการกระสับกระส่ายเล็กน้อย เมื่อเธอพูดถึงเรื่องราวในอดีต ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังรบกวนจิตใจของเขา แต่เขาก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้ ในขณะที่เธอกำลังพูดคุยอยู่กับนที ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา แพรวาปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเธอฉายแววตกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นพิมพ์อยู่ในห้อง “โอ๊ะ… คุณพิมพ์” แพรวาเอ่ยทัก “ดิฉัน… ดิฉันไม่ทราบว่าคุณพิมพ์จะมาเยี่ยมคุณนที” “ค่ะ” พิมพ์ตอบเสียงเรียบ “ดิฉันก็แค่อยากจะมาดูอาการเขา” “คุณนทีคะ” แพรวาเดินเข้าไปหานทีทันที ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใย “คุณรู้สึกเป็นอย่างไรบ้างคะ” “ผม… ผมก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ” นทีตอบ “ผมจำอะไรไม่ได้เลย” “ไม่เป็นไรนะคะ” แพรวากุมมือของนทีไว้ “เดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้นค่ะ” พิมพ์สังเกตเห็นว่า นทีมีท่าทีที่ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่ออยู่กับแพรวา ราวกับว่าเขาไว้ใจผู้หญิงคนนี้อย่างมาก “คุณพิมพ์คะ” แพรวาหันมาพูดกับพิมพ์ “ดิฉันว่าคุณนทีคงจะต้องการพักผ่อนนะคะ เขาเพิ่งจะตื่นขึ้นมา ยังอ่อนเพลียอยู่มาก” คำพูดของแพรวาฟังดูเหมือนมีความหวังดี แต่พิมพ์กลับรู้สึกถึงน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยการตัดรอน เธอมองไปยังนทีที่กำลังมองแพรวาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น “ค่ะ” พิมพ์ลุกขึ้นยืน “ดิฉันคงต้องขอตัวก่อนค่ะ” เธอเดินออกจากห้องไปพร้อมกับความรู้สึกที่ผสมปนเป ความหวังที่ได้เห็นหน้าเขา ความเจ็บปวดที่เขาจำเธอไม่ได้ และความไม่สบายใจที่ได้เห็นท่าทีของแพรวา ขณะที่เธอกำลังเดินออกจากอาคารโรงพยาบาล โทรศัพท์ของเธอก็มีข้อความเข้า เป็นข้อความจากอร “คุณพิมพ์คะ ตำรวจโทรมาค่ะ เขาบอกว่าพบข้อมูลบางอย่างที่น่าสงสัยเกี่ยวกับคุณแพรวาค่ะ” พิมพ์รีบเปิดอ่านข้อความนั้น หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความหวัง “ข้อมูลอะไรคะ” เธอพิมพ์ตอบกลับไปทันที “เขาบอกว่า… เขาพบความเชื่อมโยงระหว่างคุณแพรวากับบริษัทยาแห่งหนึ่งค่ะ” อรพิมพ์ตอบกลับมา “เป็นบริษัทที่ผลิตยาเกี่ยวกับระบบประสาท และมีประวัติไม่ค่อยดีนักค่ะ” พิมพ์ยืนนิ่งอยู่กลางลานจอดรถ ความคิดของเธอแล่นไปอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเริ่มปะติดปะต่อกัน แผนการร้ายที่เธอเคยสงสัย เริ่มปรากฏเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นเรื่อยๆ “อร… เราต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้ว” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง “แผนการของเธอ กำลังจะถูกเปิดเผย”