เสียงหัวใจดวงสุดท้ายเต้นตุบตับอย่างอ่อนแรง สติสัมปชัญญะของ ‘แพรวา’ ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับภาพสุดท้ายที่เห็นคือหน้าซีดเผือดของ ‘อนาวิล’ ชายที่เธอรักสุดหัวใจ กำลังยืนมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า น้ำตาที่ไหลรินลงมา หยดสุดท้ายของความหวังและความเจ็บปวด ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบ ความรู้สึกหนาวเย็นเยือกเข้าเกาะกุมร่างกายก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของผิวหนัง แพรงวาดลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหราเกินจริง ผ้าไหมสีครีมผืนหนาที่แขวนระย้าลงมาดูหนักอึ้ง แสงสลัวจากโคมไฟระยิบระยับสะท้อนกับกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ปลายเตียง ร่างกายของเธอรู้สึกหนักอึ้งไปหมด ขยับแขนขาก็เจ็บระบมไปทั้งตัว ราวกับถูกทุบตีมาทั้งคืน “ที่นี่…ที่ไหน?” เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอ พยายามจะชันตัวขึ้นนั่งแต่กลับไม่มีแรงพอ เพียงแค่ขยับเล็กน้อยก็มีเสียงร้องเล็กๆ หลุดออกมาด้วยความเจ็บปวด “คุณหนู! คุณหนูตื่นแล้ว!” เสียงแหลมเล็กดังมาจากอีกมุมหนึ่งของห้อง ก่อนที่ร่างของหญิงสาววัยกลางคนในชุดแม่บ้านจะรีบปรี่เข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “คุณเป็นใคร?” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงแหบแห้ง ดวงตาพยายามเพ่งมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า “ฉันคือเมรินค่ะ คุณหนู แพทย์กำลังจะมาแล้วนะคะ คุณหนูอย่าเพิ่งขยับมากนะคะ” หญิงสาวที่ชื่อเมรินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือรีบยื่นมาประคองร่างของแพรวาอย่างแผ่วเบา คุณหนู? แพทย์? คุณหนูคนไหน? ความสับสนถาโถมเข้ามาในหัวของแพรวา เธอจำได้ว่าเธอกำลังจะตายจากการถูกคนรักหักหลัง นี่มันเรื่องอะไรกัน? “คุณหนู…จำฉันไม่ได้เหรอคะ?” เมรินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “ฉัน…ฉันจำอะไรไม่ได้เลย” แพรวาตอบตามตรง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง ภาพที่เห็นตรงหน้าช่างหรูหราโอ่อ่าเกินกว่าที่เธอจะเคยพบเจอมาก่อน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนดูมีราคาแพงระยับ เตียงนอนที่เธอนอนอยู่ก็เป็นเตียงขนาดคิงไซส์ที่ทำจากไม้แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง จู่ๆ ความทรงจำบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว…ภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดราตรีสีแดงเพลิง กำลังยืนมองอนาวิลด้วยสายตาเย้ยหยันและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด…ผู้หญิงคนนั้น…ใบหน้าของเธอ…คล้ายกับเธอเหลือเกิน… “คุณหนูคะ คุณหนูแพงขวัญ!” เมรินอุทานเบาๆ เมื่อเห็นดวงตาของแพรวาเบิกกว้างขึ้น แพงขวัญ? ชื่อนี้…ใช่แล้ว! เธอจำได้! เธอกำลังอ่านนิยายเรื่อง ‘บุพเพอาฆาต’ ที่เพื่อนสนิทแนะนำมา และผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอในร่างที่บอบช้ำนี้ คือ ‘แพงขวัญ’ ตัวร้ายของเรื่อง! ในนิยาย แพงขวัญเป็นภรรยาของอนาวิล พระเอกของเรื่อง เธอเป็นหญิงสาวที่เอาแต่ใจ หลงรักอนาวิลมาก และทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามา แต่สุดท้ายอนาวิลก็ทอดทิ้งเธอไปหา ‘อรินดา’ นางเอกของเรื่อง แพงขวัญในนิยายต้องเผชิญชะตากรรมที่น่าเวทนา เธอพยายามทุกวิถีทางที่จะแย่งชิงอนาวิลกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยความตายอย่างโดดเดี่ยวและอ้างว้าง แล้วทำไม…ทำไมเธอถึงมาอยู่ในร่างของแพงขวัญได้? หรือว่า…เธอตายแล้วไปเกิดใหม่? แต่ทำไมต้องเป็นร่างของตัวร้ายด้วย? “คุณหนูคะ หมอมาแล้วค่ะ” เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากหน้าประตู ก่อนที่ชายในชุดเสื้อกาวน์สีขาวจะก้าวเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าหนังใบใหญ่ แพรวาเงยหน้ามองชายคนนั้น แววตาฉายชัดไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว “สวัสดีครับคุณแพงขวัญ รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างครับ” คุณหมอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาเดินเข้ามาตรวจชีพจรและวัดความดันให้เธออย่างละเอียด “ฉัน…ฉันไม่เป็นอะไรมากค่ะ” แพรวาพยายามตอบกลับไปอย่างมีสติ เธอต้องทำเป็นปกติให้มากที่สุด “ดีแล้วครับ หลังจากนี้ต้องพักผ่อนมากๆ นะครับ การกระทบกระเทือนทางอารมณ์ครั้งใหญ่แบบนี้ อาจจะทำให้คุณมีอาการหลงลืมไปบ้าง เป็นเรื่องปกติครับ” คุณหมอพูดพร้อมรอยยิ้ม หลงลืม…ใช่แล้ว! นี่คือโอกาสของเธอ! โอกาสที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของแพงขวัญ และอาจจะรวมถึงชะตากรรมของตัวเธอเองด้วย! เมื่อหมอและเมรินออกไปแล้ว แพรวาก็ةดึงผ้าห่มออกอย่างทุลักทุเล ร่างกายยังคงปวดเมื่อยไปทั่ว แต่ความตั้งใจของเธอแน่วแน่กว่าความเจ็บปวดใดๆ เธอเดินโซซัดโซเซไปที่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ภาพสะท้อนที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอแทบหยุดหายใจ นั่นคือร่างของแพงขวัญจริงๆ! ใบหน้าสวยคมดุจเทพธิดา ผิวขาวราวหิมะ ดวงตาเรียวยาวสีน้ำตาลเข้ม ริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รี่ แต่ทว่า…ดวงตาคู่นั้นกลับมีรอยช้ำม่วงคล้ำ ดวงตาที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและอ่อนล้า ร่างกายที่เคยอวบอิ่มสมบูรณ์ ตอนนี้กลับผอมบางลงอย่างเห็นได้ชัด “ฉัน…แพงขวัญ…แล้วฉันคือใคร?” แพรวาพึมพำกับตัวเอง พลางเอามือแตะที่ใบหน้าของตัวเองในกระจก ความทรงจำของแพรวาค่อยๆ ผุดขึ้นมา…เธอเป็นนักเขียนนิยายอิสระธรรมดาๆ คนหนึ่ง ชีวิตไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากนัก วันๆ ก็เอาแต่อ่านนิยายและเขียนนิยาย วันหนึ่งเธอได้อ่านนิยายเรื่อง ‘บุพเพอาฆาต’ และอินกับตัวละครแพงขวัญมาก จนกระทั่ง…เธอได้มาอยู่ในร่างของแพงขวัญเสียเอง! “ไม่! ฉันจะไม่ยอมตายแบบนี้เด็ดขาด!” แพรวาประกาศก้องกับเงาสะท้อนในกระจก เธอจะไม่ยอมเป็นแพงขวัญที่น่าสมเพช เธอจะเปลี่ยนบทบาทของตัวเองใหม่ เธอจะไม่ยอมแพ้! เธอเดินเข้าไปสำรวจข้าวของในห้องนอนอีกครั้ง พลันสายตาเธอก็ไปสะดุดกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง เป็นรูปของเธอกับอนาวิล…ในนิยาย…ไม่ใช่ในชีวิตจริง… ในรูปอนาวิลกำลังโอบเอวแพงขวัญอยู่ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคาย เส้นผมสีดำขลับรับกับดวงตาสีเข้มที่ฉายแววเย็นชา แววตาที่เคยบรรยายไว้ในนิยายว่า ‘เย็นชาดุจน้ำแข็ง’ “อนาวิล…” แพรวาพึมพำชื่อนั้นอย่างแผ่วเบา เธอเคยอ่านเรื่องราวของเขามาแล้ว เขามีบุคลิกเย่อหยิ่ง ปากร้าย และเย็นชา แต่ลึกๆ แล้วเขากลับรักนางเอกอย่างอรินดามาก “ฉันจะทำให้นายตกหลุมรักฉันให้ได้ อนาวิล” แพรวาตั้งปณิธานในใจ เธอยังจำได้ดีว่าในนิยาย อนาวิลกำลังจะขอแพงขวัญแต่งงานเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็จะตีตัวออกห่างแพงขวัญเพื่อไปหานางเอก “แต่ครั้งนี้…มันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกต่อไป” แพรวาตัดสินใจแน่วแน่ เธอกำลังจะได้เผชิญหน้ากับอนาวิลในไม่ช้า เธอต้องเตรียมตัวให้พร้อม เธอเปิดตู้เสื้อผ้าออกอย่างระมัดระวัง สิ่งที่เห็นคือชุดราตรีหรูหรามากมาย ผ้าไหม ผ้าซาติน ลูกไม้ ล้วนแต่เป็นของราคาแพงทั้งสิ้น สมกับเป็นภรรยาของมหาเศรษฐี แต่ชุดที่เธอเห็นในนิยายตอนที่อนาวิลขอแต่งงาน คือชุดราตรีสีแดงเพลิงที่สวยงามและเย้ายวน “ชุดนี้…สวยจริงๆ” แพรวาหยิบชุดราตรีสีแดงเพลิงออกมาจากราวแขวน พลางลูบไล้เนื้อผ้าอย่างพินิจพิเคราะห์ เธอจะเปลี่ยนแพงขวัญให้เป็นแพงขวัญคนใหม่ แพงขวัญที่จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาดูถูก แพงขวัญที่จะทำให้อนาวิลต้องหันกลับมามองเธอใหม่