เช้าวันต่อมา แพรวาตัดสินใจว่าจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงตรงหน้า เธอพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ลุกออกจากเตียงที่อบอุ่นไปยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ภาพสะท้อนของ "แพรวา" ในร่างนี้ยังคงสวยงามน่ามอง แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววของความสับสนและความกังวลที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้ เธอถอนหายใจยาว รู้ดีว่าการหลบหนีจะไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ยั่งยืน "แพรวา...แกต้องเข้มแข็ง" เธอกระซิบกับตัวเอง พยายามปลอบประโลมหัวใจที่กำลังปั่นป่วน การที่ได้รู้ความจริงว่าสร้อยเส้นนั้นไม่ใช่ของญาติห่างๆ ของอนาวินตามที่เขาอ้าง แต่กลับเป็นของ "รินดา" หญิงสาวที่เคยมีสัมพันธ์กับอนาวินมาก่อน ทำให้ทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมั่นเริ่มสั่นคลอน ความไว้เนื้อเชื่อใจที่ค่อยๆ ก่อร่างสร้างตัวขึ้นมา กลับถูกกร่อนกินด้วยความสงสัยที่คุกรุ่น เธอค่อยๆ เปิดประตูห้องนอนออกไป เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของเธอเดินไปตามโถงทางเดินอันเงียบสงัด บ้านหลังใหญ่หลังนี้เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่อบอุ่น ตอนนี้กลับมีเพียงความเงียบงันที่ปกคลุม ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกภายในใจของเธอ แพรวาก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่ถูกจัดวางอย่างหรูหรา แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาบางเบา เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่กำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ อนาวินนั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ เขากำลังจิบกาแฟดำอย่างใจเย็น ใบหน้าคมคายยังคงเรียบเฉย ท่าทางของเขาดูผ่อนคลาย แต่แพรวากลับรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่ภายใต้ท่าทีสบายๆ นั้น เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้า ก่อนจะเอ่ยปากเรียกเขา "คุณอนาวินคะ" อนาวินละสายตาจากแก้วกาแฟ มองมาที่เธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ตื่นแล้วหรือครับ" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่มีอารมณ์ใดๆ ปรากฏ แพรวาเดินเข้าไปใกล้ ยืนประจันหน้ากับเขา "ฉัน...อยากจะคุยเรื่องสร้อยเส้นนั้นอีกครั้งค่ะ" อนาวินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเบื้องหน้า "ผมคิดว่าเราคุยกันไปแล้วเมื่อคืนนี้นะครับ" "ค่ะ คุณบอกว่ามันเป็นของญาติห่างๆ ของคุณ แต่ฉัน...ไม่แน่ใจค่ะ" แพรวาตัดสินใจพูดความในใจออกไปตรงๆ เธอไม่ต้องการโกหก หรือแสร้งทำเป็นไม่รู้ "ฉันได้ยินบทสนทนาของคุณกับคุณนลินเมื่อวานนี้ค่ะ" สีหน้าของอนาวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาที่เคยเรียบเฉยพลันฉายประกายของความไม่พอใจ "คุณแอบฟังผมคุยกับคนอื่นอย่างนั้นหรือครับ" "ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ" แพรวาแก้ต่างทันควัน "ฉันแค่เดินผ่านห้องทำงานของคุณพอดี แล้วก็ได้ยินเสียงของคุณกับคุณนลินดังออกมา ฉันได้ยินชื่อของ 'รินดา' ด้วยค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและอึดอัดกว่าเดิม อนาวินมองแพรวาด้วยสายตาที่ประเมินค่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความซับซ้อน ทั้งความผิดหวัง และอาจจะมีความรู้สึกอื่นแฝงเร้นอยู่ "คุณเข้าใจผิดไปเองครับ" เขาตอบเสียงห้วน "เข้าใจผิดหรือคะ" แพรวาถามกลับ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "คุณอนาวินคะ ฉันรู้ว่าคุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ ฉันสัมผัสได้" เธอเว้นช่วง หายใจเข้าลึกๆ "สร้อยเส้นนั้น...มันเป็นของรินดาใช่ไหมคะ" อนาวินนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับกำลังประมวลผลคำถามของเธอ ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย้ยหยัน "แล้วถ้ามันเป็นของเธอจริงๆ ล่ะครับ คุณจะทำอย่างไร" คำถามนั้นทำให้แพรวาแทบหยุดหายใจ ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามาในอก เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าอนาวินจะยอมรับความจริงง่ายดายขนาดนี้ "คุณ...โกหกฉัน" "ผมไม่ได้โกหก" อนาวินเถียง "ผมแค่...ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด" เขาลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอไม่กี่ก้าว "สร้อยเส้นนั้นเป็นของรินดาจริงครับ เธอเคยให้มันกับผม เป็นเหมือนเครื่องรางของขลัง" "แล้วทำไมคุณถึงบอกว่ามันเป็นของญาติห่างๆ ของคุณ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "เพราะผมไม่อยากให้คุณไม่สบายใจ" อนาวินตอบ "ผมรู้ดีว่าคุณกับรินดามีปัญหากัน ผมไม่อยากให้เรื่องเก่าๆ กลับมาทำให้ความสัมพันธ์ของเรามีปัญหา" "แต่ตอนนี้มันก็มีปัญหาอยู่ดีไม่ใช่หรือคะ" แพรวาพูดขึ้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ "คุณคิดว่าการโกหกจะช่วยแก้ปัญหาได้จริงๆ หรือคะ" "ผมแค่คิดว่ามันเป็นวิธีที่ดีที่สุดในตอนนั้น" อนาวินอธิบาย "ผมไม่ได้อยากโกหกคุณ ผมแค่อยากปกป้องความรู้สึกของคุณ" "ปกป้องอย่างนั้นหรือคะ" แพรวายิ้มอย่างขมขื่น "การโกหกมันยิ่งทำให้ฉันไม่สบายใจมากกว่าเดิมเสียอีกค่ะ ฉันอยากรู้ความจริง อยากรู้ว่าจริงๆ แล้วคุณมีความสัมพันธ์กับเธอมากแค่ไหน" อนาวินถอนหายใจยาว "รินดาเป็นแค่...อดีตครับ เป็นความสัมพันธ์ที่จบไปแล้ว ผมไม่ได้รักเธออีกต่อไปแล้ว" "แล้วตอนนี้คุณรักใครคะ" แพรวาถามตรงๆ ดวงตาของเธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา หวังจะหาคำตอบที่แท้จริง "ผมรักคุณ" อนาวินตอบทันควัน โดยไม่มีการลังเลแม้แต่น้อย "ผมรักคุณแพรวา" คำตอบนั้นทำให้แพรวาใจสั่น แต่เธอก็ยังไม่สามารถคลายความกังวลที่มีได้ทั้งหมด "แต่คุณเคยพูดว่าคุณจะไม่มีวันรักผู้หญิงที่พยายามจะแย่งทุกอย่างไปจากคุณ" "ผมไม่ได้คิดแบบนั้นอีกแล้ว" อนาวินรีบแก้ต่าง "คุณเปลี่ยนความคิดผมไปแล้ว แพรวา คุณไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไปแล้ว" "แล้วถ้า...ถ้าคุณรินดาอยากจะกลับมาหาคุณอีกครั้งล่ะคะ" แพรวาถามอย่างท้าทาย "คุณจะทำอย่างไร" อนาวินเดินเข้ามาใกล้แพรวา จับมือของเธอเอาไว้แน่น "ผมจะบอกเธอว่าผมมีคุณอยู่แล้ว ผมจะบอกเธอว่าหัวใจของผมมีแค่คุณคนเดียว" แพรวาก้มหน้ามองมือของเขาที่กุมมือเธอไว้ ความอบอุ่นจากสัมผัสของเขาส่งผ่านเข้ามา แต่ความรู้สึกไม่มั่นคงก็ยังคงอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าคำพูดของเขาจะจริงแท้แค่ไหน หรือเป็นเพียงคำพูดที่ใช้ปลอบประโลมเธอในสถานการณ์เช่นนี้ "ฉัน...ไม่รู้จะเชื่อคุณได้มากแค่ไหนค่ะ" เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ผมรู้ว่ามันยาก" อนาวินตอบ "แต่ผมขอให้คุณให้โอกาสผมอีกครั้งนะ ให้ผมพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมรักคุณจริงๆ" แพรวาเงยหน้ามองเขา สบตาเข้ากับดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจของเขา เธอยังคงมีความกลัวอยู่ลึกๆ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกที่เขามีต่อเธอได้ การที่เขาเลือกที่จะเปิดเผยความจริง แม้จะรู้ว่ามันอาจจะทำให้เธอเสียใจ ก็แสดงให้เห็นว่าเขาเห็นคุณค่าของความสัมพันธ์ของพวกเขา "ฉัน...จะลองดูค่ะ" แพรวาตอบเสียงเบา อนาวินยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เขากระชับมือของเธอแน่นขึ้น "ขอบคุณนะแพรวา" เขาโน้มตัวลงมา จูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ เป็นการแสดงออกถึงความรักและความผูกพันที่เขามีให้ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่ส่องเข้ามา บรรยากาศที่เคยตึงเครียดก็เริ่มคลี่คลายลง แต่รอยร้าวเล็กๆ ในความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ยังคงมีอยู่ รอวันที่จะได้รับการเยียวยาอย่างแท้จริง