บรรยากาศภายในร้านกาแฟหรูแห่งนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วสด ทว่าสำหรับแพรวาและอนาวิน กลิ่นหอมนั้นกลับไม่อาจกลบเกลื่อนความอึดอัดที่คุกรุ่นอยู่ในใจได้เลย พวกเขานั่งเผชิญหน้ากับนลิน ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีความกังวลใดๆ เจือปนบนใบหน้าสวยคมนั้นเลย แม้จะถูกเชิญมาด้วยเรื่องสำคัญที่ส่งผลกระทบต่ออนาคตของทั้งสามคนก็ตาม นลินยกแก้วคาปูชิโน่ขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่านี่เป็นเพียงการพบปะสังสรรค์ตามปกติ "นลินคะ" แพรวาเริ่มบทสนทนา เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย พยายามรวบรวมความกล้า "เรามีเรื่องอยากจะคุยกับคุณให้เคลียร์" นลินวางแก้วกาแฟลงอย่างแผ่วเบา สายตาคมกริบของเธอจ้องมองแพรวาอย่างไม่วางตา "จะคุยเรื่องอะไรคะ คุณแพรวา? เรื่องแผนการที่หลุดออกไปนั่นน่ะเหรอ?" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้แพรวารู้สึกหนาวสะท้าน อนาวินเอื้อมมือมาวางทาบลงบนหลังมือของแพรวา เป็นการให้กำลังใจเล็กๆ น้อยๆ เขาหันไปสบตานลิน "ใช่ครับนลิน เรื่องนั้น ผมคิดว่าเราควรจะเปิดอกคุยกันให้เข้าใจ" นลินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "เข้าใจอะไรคะ? ฉันก็ทำตามที่ฉันตั้งใจไว้ ถ้าคุณอนาวินไม่พอใจ ก็คงต้องขอโทษด้วยนะคะ" "ไม่พอใจเหรอ?" แพรวาหัวเราะเบาๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ไม่พอใจคือคำที่น้อยเกินไปแล้วนลิน คุณกำลังจะทำลายทุกอย่างที่เราพยายามสร้างมา คุณกำลังจะหักหลังพวกเรา" "หักหลัง?" นลินเลิกคิ้วขึ้นสูง "คำนี้ฟังดูรุนแรงไปหน่อยนะคะ ฉันแค่วางแผนเพื่ออนาคตของตัวเองเท่านั้นเอง ไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายใครเป็นพิเศษ" "แต่สิ่งที่คุณทำมันกำลังทำร้ายพวกเรา" อนาวินกล่าวเสียงเข้มขึ้น "คุณรู้ดีว่าแผนการที่คุณกำลังดำเนินอยู่ มันจะส่งผลกระทบต่อบริษัทของเรามากแค่ไหน แล้วคุณยังจะทำอีกอย่างนั้นเหรอ?" "ก็ในเมื่อโอกาสมันมาถึงแล้ว ทำไมฉันจะไม่คว้าไว้ล่ะคะ?" นลินตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "คุณเองก็รู้ดีว่าบริษัทนี้กำลังจะล้มละลาย ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย สุดท้ายเราทุกคนก็ต้องตกอับอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ? อย่างน้อยแผนของฉันก็ยังพอมีทางให้บางคนรอดตัวได้" แพรวาเม้มปากแน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความโกรธและผิดหวัง "บางคน? คุณหมายถึงใครกันแน่? ตัวคุณเองใช่ไหม? แล้วพวกเราล่ะ? คุณจะทิ้งพวกเราไปเลยอย่างนั้นเหรอ?" "ก็แน่นอนอยู่แล้ว" นลินตอบอย่างไม่ลังเล "ฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเสียสละตัวเองเพื่อคนที่ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยนี่คะ" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจแพรวา เธอแทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ "คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุดเลยนลิน!" เธอตะคอกออกมา เสียงสั่นเครือด้วยความโมโห อนาวินบีบมือแพรวาแน่นขึ้น "แพรวา ใจเย็นๆ" เขาหันไปพูดกับนลินต่อ "ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้ เราเคยไว้ใจคุณ เราเคยคิดว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา" "ครอบครัว?" นลินหัวเราะเยาะ "คุณคิดว่าฉันเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวคุณจริงๆ เหรอคะ? คุณอนาวิน อย่าโลกสวยเกินไปเลยค่ะ ฉันมาที่นี่ก็เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น" "แล้วเรื่องเอกสารที่ให้คนนอกไปล่ะ?" แพรวาถามเสียงเย็นชา พยายามเปลี่ยนเรื่องกลับเข้าสู่ประเด็นสำคัญ "คุณกำลังจะขายข้อมูลลับของบริษัทให้ใคร? บอกมาเดี๋ยวนี้!" นลินมองแพรวาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เรื่องนั้น... มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนค่ะ" "แผนอะไร?" อนาวินถามอย่างต้องการคำตอบ "แผนที่จะทำให้ฉันได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ" นลินตอบ "และในขณะเดียวกัน ก็เป็นการตัดโอกาสของใครบางคนไม่ให้ได้รับสิ่งที่เขาต้องการด้วย" "ใคร?" แพรวากระชับเสียงถาม "คุณคงอยากรู้สินะคะ" นลินยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "แต่ฉันคงบอกตอนนี้ไม่ได้หรอกค่ะ มันจะทำให้แผนของฉันเสียไปหมด" "คุณกำลังเล่นกับไฟนะนลิน" อนาวินเตือน "คุณรู้ไหมว่าการกระทำของคุณมันอันตรายแค่ไหน" "อันตรายสำหรับคุณก็จริง" นลินตอบ "แต่สำหรับฉัน มันคือโอกาส" แพรวาเหลือบมองอนาวินอย่างขอความเห็น อนาวินพยักหน้าเบาๆ "งั้นเรามาคุยกันเรื่องข้อตกลงของคุณกับคนๆ นั้นกันดีกว่า" นลินเลิกคิ้ว "คุณจะเอาอะไรมาต่อรองคะ? คุณไม่มีอะไรในมือฉันเลย" "จริงเหรอ?" แพรวายิ้มเย็น "คุณแน่ใจนะว่าคุณมีทุกอย่างอยู่ในมือแล้ว? คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่ได้พลาดอะไรไป?" นลินเริ่มมีท่าทีประหม่าเล็กน้อย "คุณหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... เราอาจจะมีหลักฐานบางอย่างที่คุณไม่คาดคิดก็ได้" แพรวาพูด พร้อมกับชักโทรศัพท์มือถือออกมา นลินหน้าซีดเผือด "คุณ... คุณมีอะไร?" "คุณอาจจะลืมไปว่า ก่อนที่คุณจะนัดคุยกับคนๆ นั้น ฉันได้แอบอัดเสียงการสนทนาของคุณไว้" แพรวาพูดเรียบๆ แต่น้ำเสียงแฝงไปด้วยชัยชนะ "เป็นไปไม่ได้!" นลินอุทานเสียงหลง "ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ" อนาวินเสริม "คุณคิดว่าเราจะปล่อยให้คุณทำอะไรก็ได้ตามใจชอบโดยไม่เตรียมการอะไรเลยอย่างนั้นเหรอ?" นลินมองทั้งสองคนสลับกันไปมา ความมั่นใจที่เคยมีบนใบหน้าเริ่มเลือนหายไป "คุณ... คุณจะเอาเสียงนี้ไปทำอะไร?" "ก็คงต้องไปเปิดเผยกับผู้บริหารระดับสูงของบริษัทนั่นแหละ" แพรวาตอบ "ให้เขาได้รู้ว่ามีพนักงานที่กำลังทรยศองค์กรอยู่" ใบหน้าของนลินซีดเผือดจนแทบจะไม่มีสีเลือด "ไม่! คุณทำแบบนั้นไม่ได้! ถ้าเรื่องนี้หลุดไป ฉันจะไม่มีวันได้ดี!" "นั่นก็เป็นผลของการกระทำของคุณเอง" อนาวินกล่าว "คุณเลือกทางนี้เองนะนลิน" "พวกคุณมัน... พวกคุณมันร้ายกาจ!" นลินกัดฟันพูด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "เราแค่พยายามปกป้องตัวเอง" แพรวาตอบ "เราให้โอกาสคุณแล้วนะนลิน แต่คุณเลือกที่จะไม่รับมัน" นลินลุกขึ้นยืนอย่างแรง จนเก้าอี้ของเธอเสียดสีกับพื้นเสียงดัง "ฉันจะจำเรื่องนี้ไว้! พวกคุณจะต้องเสียใจ!" เธอกล่าวเสียงก้อง ก่อนจะรีบเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้แพรวาและอนาวินนั่งมองตามหลังเธอไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งโล่งใจที่สามารถหยุดยั้งแผนการบางส่วนไว้ได้ แต่ก็ยังคงมีความกังวลถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป "เราทำถูกแล้วใช่ไหมอนาวิน?" แพรวาถามเสียงแผ่วเบา อนาวินดึงมือแพรวามากุมไว้แน่น "เราทำในสิ่งที่เราต้องทำ แพรวา อย่างน้อยเราก็หยุดแผนร้ายของเธอได้ในระดับหนึ่ง" "แต่เธอจะกลับมาอีก" แพรวากล่าว "ฉันรู้สึกได้" "ก็ปล่อยให้เธอมา" อนาวินตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "เพราะครั้งนี้ เราจะพร้อมกว่าเดิม"