แพรวาและอนาวินยืนประจันหน้ากับประตูห้องเก็บของเก่าที่ปิดอยู่ หัวใจของทั้งสองเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก พวกเขารู้ดีว่าคนที่อยู่นอกประตูนั้น อาจจะเป็นนลิน หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด "เราจะทำยังไงดี?" แพรวากระซิบถาม "เราต้องซ่อนตัว" อนาวินตอบอย่างรวดเร็ว เขาคว้ามือแพรวาและพาเธอไปหลบอยู่หลังกองตู้เก่าๆ ที่มีขนาดใหญ่พอจะบังร่างของทั้งสองคนได้ เสียงฝีเท้าหยุดลงที่หน้าประตู จากนั้นก็ได้ยินเสียงลูกบิดประตูหมุนเบาๆ ประตูค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นร่างของ...นลิน นลินก้าวเข้ามาในห้องเก็บของเก่าอย่างระมัดระวัง สายตาของเธอสอดส่ายไปมา ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง "ไหนล่ะ?" เธอพึมพำกับตัวเอง "บอกว่าจะเอาไว้ที่นี่" แพรวาและอนาวินมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา พวกเขาคิดว่านลินจะมาด้วยตัวเองเพื่อมารับเอกสาร แต่ดูเหมือนว่านลินเองก็กำลังรอคอยใครบางคนอยู่เช่นกัน ทันใดนั้น ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำก็เดินเข้ามาในห้อง เขามีใบหน้าเคร่งขรึมและแววตาที่ดูเย็นชา "ฉันมาแล้ว" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเรียบ "ของอยู่ไหน?" นลินหันไปสบตาชายคนนั้น ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องไม้ที่อนาวินและแพรวาเพิ่งจะค้นพบ "อยู่ที่นี่" เธอบอก "แต่ฉันคิดว่าเราควรจะคุยเรื่องผลตอบแทนกันก่อน" "ผลตอบแทน?" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ "เธอคิดว่าเธอต่อรองอะไรกับฉันได้เหรอ?" "ก็คุณต้องการเอกสารนี่" นลินกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ "และฉันก็เป็นคนเดียวที่จะหามันมาให้คุณได้" "เธอผิดแล้ว" ชายคนนั้นตอบ "คนที่หามันมาให้ฉัน คือคนอื่น" นลินหน้าซีดเผือด "หมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... เธอเป็นแค่เครื่องมือ" ชายคนนั้นกล่าว "และตอนนี้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องใช้เธออีกต่อไปแล้ว" ทันใดนั้น อนาวินก็ก้าวออกมาจากที่ซ่อน "ไม่จริง! คุณกำลังโกหก!" นลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณอนาวิน? คุณแพรวา?" ชายในชุดสูทสีดำหันมามองอนาวินด้วยสีหน้าเรียบเฉย "อย่างน้อยเธอก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้างนะนลิน อย่างน้อยก็ทำให้ฉันได้เห็นหน้าคนที่ฉันต้องการกำจัด" "กำจัด?" แพรวาถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณหมายถึงใคร?" "ก็หมายถึงคุณอนาวินไงล่ะ" ชายคนนั้นตอบ "และแน่นอน... รวมไปถึงคุณด้วย" แพรวาและอนาวินมองหน้ากันด้วยความสับสน "ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนั้น?" อนาวินถาม "เพราะคุณคืออุปสรรค" ชายคนนั้นกล่าว "คุณอนาวิน พ่อของคุณคือคนที่ขัดขวางแผนการของพ่อฉันมาตลอด และฉันก็จะไม่มีวันยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย" "พ่อของคุณ?" อนาวินถามด้วยความประหลาดใจ "คุณเป็นลูกชายของ...?" "ใช่" ชายคนนั้นตอบ "ฉันคือลูกชายของท่านประธานบริษัทคู่แข่งของเรา" แพรวาและอนาวินอึ้งไป พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้ "แล้วคุณนลิน..." แพรวาเริ่มถาม "คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนเหรอ?" นลินส่ายหน้าช้าๆ "ไม่... ฉันไม่รู้" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ "เธอโง่เกินไป" ชายคนนั้นกล่าว "คิดว่าตัวเองกำลังจะได้ทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรเลย" "คุณหลอกฉัน!" นลินตะคอกอย่างเจ็บปวด "แน่นอน" ชายคนนั้นตอบ "เธอคือคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงกะพริบไปทั่วบริเวณ "อะไรกัน?" ชายคนนั้นหันไปมองด้วยความตกใจ "เป็นตำรวจ" อนาวินกล่าว "เราได้แจ้งความไว้แล้ว" ใบหน้าของชายในชุดสูทสีดำซีดเผือด "เป็นไปไม่ได้! ไม่มีใครรู้เรื่องนี้!" "คุณคิดผิดแล้ว" แพรวากล่าว "เราเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว" ตำรวจหลายนายบุกเข้ามาในห้องเก็บของเก่า พวกเขารีบรวบตัวชายในชุดสูทสีดำและนลินไว้ได้ "คุณทำได้ยังไง?" นลินถามแพรวาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "เรามีผู้ช่วย" แพรวาตอบ "มาลี... เธอเป็นหูเป็นตาให้เรา" นลินมองมาลีที่ยืนอยู่กับตำรวจด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "เธอ... เธอทรยศฉัน" "ดิฉันทำในสิ่งที่ถูกต้องค่ะคุณนลิน" มาลีตอบเสียงเรียบ ชายในชุดสูทสีดำถูกนำตัวออกไปพร้อมกับนลิน แพรวาและอนาวินมองหน้ากันด้วยความโล่งใจในระดับหนึ่ง แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ค้างคาใจ "เรื่องรูปถ่ายนั่นล่ะอนาวิน" แพรวาเอ่ยขึ้น "รูปของแม่คุณ" อนาวินหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง "ฉันว่า... มันอาจจะไม่ใช่แค่รูปถ่ายธรรมดา" "หมายความว่ายังไง?" "ดูที่ด้านหลังรูปสิ" อนาวินชี้ไปที่ด้านหลังรูปถ่าย แพรวาพลิกรูปถ่ายดู ด้านหลังมีตัวอักษรเขียนไว้ด้วยลายมือที่จางๆ "รักลูกที่สุด... รอคอยวันที่จะได้พบกันอีกครั้ง" "แม่ของคุณ... อาจจะยังไม่ตาย" แพรวาคาดเดา อนาวินนิ่งอึ้งไป "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... เรื่องราวก็ยิ่งซับซ้อนกว่าที่คิด" "แต่เราก็ผ่านมันมาได้แล้วนะ" แพรวากล่าว พร้อมกับยิ้มให้กำลังใจอนาวิน "และเราจะผ่านมันไปได้อีก" อนาวินสบตาแพรวา และส่งยิ้มตอบ "ใช่... เราจะผ่านมันไปได้ด้วยกัน"