แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำในทะเลสาบอย่างนุ่มนวล บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นน้ำที่ซัดเข้าฝั่งเป็นระยะๆ แพรวาและอนาวิลยืนอยู่เคียงข้างกัน แต่ความเงียบที่เคยอึดอัด กลับกลายเป็นความเงียบที่อบอุ่นใจอย่างประหลาด “คุณ…ไม่เคยคิดจะเปิดใจให้ฉันเลยเหรอคะ” แพรวาถามขึ้น ทำลายความเงียบที่คั่นกลางระหว่างทั้งสองคน อนาวิลหันมามองเธอ ดวงตาสีเข้มของเขากวาดมองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา “ฉัน…เคยพยายามแล้ว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่เธอก็ไม่เคยทำให้ฉันเห็นว่าควรจะทำอย่างนั้น” “แล้วตอนนี้ล่ะคะ” แพรวาถาม พลางยิ้มบางๆ “ตอนนี้คุณยังคิดเหมือนเดิมอยู่ไหม” อนาวิลนิ่งไป เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร ความรู้สึกของเขาต่อแพงขวัญมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ จนบางครั้งเขาก็สงสัยว่านี่คือแพงขวัญคนเดิมหรือเปล่า “ฉัน…ไม่รู้” เขาตอบตามตรง “เธอทำให้ฉันสับสน” “ฉันดีใจที่ฉันทำให้คุณสับสน” แพรวาตอบ พลางหัวเราะเบาๆ “อย่างน้อยคุณก็เริ่มที่จะสังเกตเห็นฉันแล้ว” อนาวิลมองเธออย่างไม่เข้าใจ “เธอ…ต้องการอะไรกันแน่” “ฉันต้องการ…ชีวิตที่ดีขึ้น” แพรวาตอบ “และฉันก็อยากให้คุณมีความสุขด้วย” “ความสุขของฉัน…มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอ” อนาวิลตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แต่คุณรู้ไหมคะ” แพรวาเดินเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย “ความสุขของคนเรา มันเชื่อมโยงกันอยู่เสมอ” อนาวิลถอยหลังไปเล็กน้อย เขาไม่ชินกับการที่แพงขวัญเข้ามาใกล้ขนาดนี้ “เธอ…อย่ามาพูดจาแปลกๆ” “ฉันไม่ได้พูดจาแปลกๆ นะคะ” แพรวาพูดพลางมองเข้าไปในดวงตาของเขา “ฉันแค่อยากจะบอกว่า…ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความสัมพันธ์ของเราดีขึ้น” “เธอ…จะทำอะไร” อนาวิลถามด้วยน้ำเสียงระแวง “ฉันจะทำให้นายตกหลุมรักฉัน” แพรวาตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น คำพูดนั้นทำให้อนาวิลถึงกับหัวเราะออกมา “เธอ…เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว” “ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อ” แพรวาตอบ “ฉันจริงจัง” อนาวิลมองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา แววตาของเธอฉายชัดไปด้วยความแน่วแน่ เขารู้สึกว่าเธอไม่ได้พูดโกหก แต่เขาก็ยังไม่สามารถเชื่อสิ่งที่เธอพูดได้ “ฉันจะรอดู” เขาตอบ “แต่ถ้าเธอทำให้ฉันผิดหวัง…” “ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนค่ะ” แพรวาขัดขึ้น “ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็น” ทั้งสองคนเงียบไปอีกครั้ง อนาวิลยังคงครุ่นคิดกับคำพูดของแพงขวัญ ส่วนแพรวาก็พยายามควบคุมหัวใจที่เต้นระรัว “กลับกันเถอะ” อนาวิลเป็นคนพูดก่อน “ดึกมากแล้ว” “ค่ะ” แพรวาตอบรับ ระหว่างทางกลับบ้าน แพรวาชวนอนาวิลคุยเรื่องต่างๆ นานา เธอเล่าเรื่องตลก เรื่องราวในวัยเด็กของเธอ (ที่เธอแต่งขึ้นมาเอง) และพยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายที่สุด “คุณ…รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงชอบอ่านนิยาย” แพรวาถามขึ้น “ทำไม” อนาวิลถาม “เพราะในนิยาย…ตัวละครทุกตัวมีบทสรุปที่ชัดเจน มีทั้งสุขและเศร้า แต่ก็จบลง” แพรวาตอบ “ชีวิตจริงมันไม่เป็นแบบนั้นเสมอไป” อนาวิลมองเธออย่างสงสัย “เธอ…กำลังจะบอกอะไร” “ฉันแค่…อยากจะบอกว่า ฉันกำลังเขียนนิยายเรื่องใหม่ของฉันอยู่” แพรวาตอบ “และฉันก็อยากให้เรื่องนี้…มีตอนจบที่มีความสุข” อนาวิลพยักหน้ารับ เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่แพงขวัญพูดนั้นมีความหมายแฝงอย่างไร แต่เขาก็ยอมรับว่าเธอทำให้เขารู้สึกแปลกใหม่ เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ แพรวาเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอ ทิ้งอนาวิลให้ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน “คืนนี้…คุณจะนอนที่ไหนคะ” แพรวาหันไปถามเขา อนาวิลมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง “ฉัน…จะกลับไปนอนที่ห้องทำงาน” เขาตอบ “ค่ะ” แพรวายิ้มให้เขา “ฝันดีนะคะ” เมื่อแพรวาปิดประตูห้องนอนลง เธอก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก “ฉันทำได้…ฉันทำได้จริงๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง เธอได้เผชิญหน้ากับอนาวิลแล้ว และดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มมองเธอเปลี่ยนไปบ้างแล้ว “ต่อไป…ฉันจะต้องทำให้เขาตกหลุมรักฉันให้ได้” แพรวาตั้งปณิธานในใจ เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะใช้ชีวิตในร่างของแพงขวัญให้ดีที่สุด เธอจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวร้ายตนนี้ให้ได้ “ฉันจะทำให้นายรักฉัน…อนาวิล” แพรวากล่าวกับความมืดมิดในห้องนอน ราวกับจะประกาศสงครามครั้งใหม่กับโชคชะตา การเดินทางของแพรวาในฐานะแพงขวัญ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว…และนี่จะเป็นเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นอย่างแน่นอน.