แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันในห้องลับส่องประกายวูบวาบสะท้อนบนวัตถุสีดำสนิทที่ท่านอ๋องกำลังยื่นให้ฉัน หัวใจของฉันเต้นระรัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น ท่านอ๋องค่อยๆ คลี่ผ้ากำมะหยี่ออก เผยให้เห็นสร้อยคอโบราณเส้นหนึ่งที่ส่องประกายระยิบระยับด้วยอัญมณีสีดำเม็ดใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง “นี่คือ… ของขวัญ” ท่านอ๋องกล่าว น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นกว่าปกติ “มันเป็นของ… ที่ตกทอดมาจากตระกูลของข้า” ฉันรับสร้อยคอมาด้วยมือที่สั่นเทา สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะและอัญมณีทำให้รู้สึกราวกับมีพลังงานบางอย่างไหลเวียนอยู่ภายใน “มันสวยงามมากเพคะ… แต่… ทำไมท่านถึงมอบให้ข้า?” “เพราะข้าเชื่อว่า… เจ้าจะสามารถใช้มันได้” เขาตอบ “มันไม่ใช่แค่อัญมณี… แต่เป็นกุญแจ… ที่จะเปิดทางให้เรา” กุญแจ? ฉันมองอัญมณีสีดำที่ดูเหมือนจะดูดกลืนแสงเข้าไป “มัน… เปิดทางไปที่ไหนหรือเพคะ?” “ที่ที่เราจะไป… ที่ที่ซ่อนเร้นความลับมากมาย” ท่านอ๋องตอบ “ที่ที่จะนำพาเจ้า… กลับบ้าน” คำว่า “กลับบ้าน” ยังคงเป็นความหวังอันริบหรี่ที่ฉันยึดมั่นเสมอ การได้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนของท่านอ๋องในขณะนี้ ทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า… เขาอาจจะเป็นมากกว่า “ท่านอ๋องเย็นชา” ที่ฉันรู้จักในตอนแรก “ข้า… ขอโทษที่ผ่านมา… ข้าอาจจะทำตัวไม่ดีกับเจ้า” ท่านอ๋องพูดต่อ “ข้า… มีเรื่องบางอย่างที่ต้องปกป้อง… และในตอนนั้น… ข้าไม่แน่ใจ… ว่าใครที่ควรไว้ใจ” “แล้วตอนนี้… ท่านแน่ใจแล้วหรือเพคะ?” ฉันถามพลางสวมสร้อยคอลงบนลำคอ รู้สึกได้ถึงความเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ท่านอ๋องมองมาที่ฉัน ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟ “ข้าเชื่อใจเจ้า… เจ้าที่เข้ามาในชีวิตของข้า… และทำให้ทุกอย่าง… เปลี่ยนไป” ประโยคสุดท้ายของเขาทำให้ฉันรู้สึกปั่นป่วนในใจ… เขาหมายถึงการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดี… หรือ… “เราต้องรีบพักผ่อน” ท่านอ๋องบอก “พรุ่งนี้รุ่งสาง… การเดินทางของเราจะเริ่มต้นขึ้น” เขาเดินออกจากห้องลับไป ทิ้งให้ฉันอยู่ตามลำพังกับสร้อยคออัญมณีสีดำที่สวมอยู่บนคอ ฉันยกมือขึ้นสัมผัสสร้อยคอ รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในนั้น ราวกับว่ามันมีชีวิตของมันเอง ขณะที่ฉันกำลังจะลุกไปพักผ่อน จู่ๆ ฉันก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ… อัญมณีสีดำบนสร้อยคอ… เริ่มส่องแสงเรืองรองขึ้นมาเอง! แสงสีดำที่เข้มข้นสาดส่องไปทั่วห้อง ทำให้เห็นเงาแปลกๆ ที่เคลื่อนไหวอยู่รอบตัวฉัน “อะไรกัน…” ฉันพึมพำด้วยความตกใจ ทันใดนั้น… ฉันก็เห็นภาพบางอย่างปรากฏขึ้นบนผนังห้อง… ภาพเหล่านั้น… มันคือภาพจากกระจกวิเศษ… ฉากต่างๆ ที่ฉันเห็นเมื่อคืน… กองเพลิง… น้ำตา… และ… …ภาพของผู้ชายคนนั้น… ที่ฉันเห็นในกระจก… เขากำลังมองมาที่ฉัน… และ… …เขากำลังจะพูดบางอย่าง…! เสียงของเขาดังแว่วมา… “เจ้าต้อง… หา… ข้า…” แล้วภาพก็ค่อยๆ เลือนหายไป เหลือไว้เพียงความมืดมิด และความรู้สึกที่บอกไม่ถูก… ผู้ชายคนนั้น… เขาคือใคร? แล้วทำไมเขาถึงต้องการให้ฉันตามหาเขา? สร้อยคอเส้นนี้… คือการสื่อสารจากเขาหรือเปล่า? หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความกลัวของฉัน? แต่ถ้าเขาคือ “กุญแจสำคัญ” จริงๆ… แล้วเราจะหาเขาเจอได้อย่างไร? ในเมื่อเรากำลังจะเดินทางไปยังดินแดนที่ไม่เคยมีใครค้นพบ… ฉันหันกลับไปมองที่ผนังอีกครั้ง… ว่างเปล่า… ไม่มีภาพอะไรปรากฏขึ้นอีกแล้ว… เหลือเพียงความเงียบ… และเสียงหัวใจของฉันที่เต้นแรง… “หา… ข้า…” คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว… ฉันรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดกำลังจะเปิดเผย… แต่… จะเป็นไปในทิศทางไหน? และแล้ว… จู่ๆ… ฉันก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจ… ที่กำลังรดอยู่ข้างหลัง…! "เจ้า… เห็นอะไร…" เสียงกระซิบดังขึ้น… ชวนให้ขนลุก…!