เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องไปตามถนนที่มืดสนิท วายุเหยียบคันเร่งจนสุด สภาพรถที่โลดแล่นไปตามทางหลวงยามวิกาลช่างสวนทางกับความรู้สึกภายในใจของแพรวาอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงตาที่เคยสดใสฉายแววหวาดหวั่นจับจ้องไปยังเงาตะคุ่มที่ปรากฏขึ้นไกลๆ ราวกับจะมองหาบางสิ่งบางอย่างที่คุ้นเคย "เราแน่ใจนะว่าอนาวินปลอดภัยจริงๆ" แพรวาเอ่ยถาม พยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อนความสั่นเครือในน้ำเสียง "เขาบอกว่าจะตามมา แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขาขึ้นมา..." วายุเหลือบมองกระจกหลัง เห็นแววตาของแพรวาที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาพยายามปั้นสีหน้าให้ดูผ่อนคลายที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เขาบอกเองว่าเขาจัดการได้ แพรรู้ว่าอนาวินไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาทำอะไรได้ง่ายๆ หรอกน่า" "แต่คนที่ตามเรามาเมื่อกี้... พวกเขาดูไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไปเลยนะ" แพรวาพึมพำ "ดูจากท่าทางแล้ว พวกเขาตั้งใจจะเอาชีวิตพวกเราจริงๆ" "ใช่" วายุยอมรับ "และนั่นคือเหตุผลที่เราต้องรีบไปถึงที่นั่นให้เร็วที่สุด เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่อาจจะเลวร้ายยิ่งกว่านี้" "ที่นั่น... ที่ไหนคะ?" แพรวาถาม เสียงของเธอเบาลงจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงเครื่องยนต์ "วายุไม่เคยบอกฉันเลย" วายุลังเลไปชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจตอบ "มันเป็นสถานที่ปลอดภัยที่ฉันเตรียมไว้ เผื่อกรณีฉุกเฉินแบบนี้โดยเฉพาะ ไม่มีใครหาเจอแน่นอน" "แล้ว... อาวุธที่เราเตรียมไว้ล่ะคะ? มันพอจะรับมือกับคนพวกนั้นได้ไหม?" แพรวาถามต่อ ความคิดของเธอวิ่งวนอยู่กับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ภาพของใบหน้าดุดันของชายที่พยายามพังประตูเข้ามายังคงติดตา "มันคงจะเพียงพอสำหรับการป้องกันตัวเบื้องต้น" วายุตอบ "แต่เราต้องใช้มันอย่างมีประสิทธิภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันหวังว่าเราจะไม่ต้องใช้มันเลยด้วยซ้ำ" "ฉันก็หวังแบบนั้นเหมือนกัน" แพรวาถอนหายใจยาว "แต่จากสถานการณ์ตอนนี้... ฉันว่ามันคงยากหน่อย" รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ผ่านทิวทัศน์ของเมืองที่ค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความมืดมิดของชนบท แพรวาหลับตาลง พยายามรวบรวมสติและตั้งสมาธิ เธอรู้ดีว่าสถานการณ์นี้อันตรายกว่าที่คิดไว้มาก การที่พวกคนร้ายรู้ที่อยู่และพยายามตามล่าพวกเขาขนาดนี้ ย่อมหมายความว่าแผนการที่พวกเขากำลังจะดำเนินการอาจจะถูกเปิดโปงแล้ว "วายุคะ" แพรวาเปิดตาขึ้นอีกครั้ง "คิดว่าพวกเขาจะรู้เรื่องที่เราค้นพบในห้องลับหรือเปล่าคะ?" วายุชะงักไปเล็กน้อย มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้น "เป็นไปได้" เขาตอบเสียงเข้ม "ข้อมูลที่อยู่ในห้องลับนั้นสำคัญมาก อาจจะเป็นไปได้ว่ามีใครบางคนพยายามปกปิดมันไว้ หรืออาจจะมีใครบางคนที่ไม่ต้องการให้เรารู้ความจริง" "แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้... คือใครกันแน่คะ?" แพรวาถามอย่างสิ้นหวัง เธอรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในวังวนของปริศนาที่หาทางออกไม่เจอ "ฉันคิดมาตลอดว่าคนที่เรากำลังต่อสู้ด้วยคือ 'อัคร' แต่ตอนนี้... มันอาจจะไม่ใช่แค่นั้นก็ได้" "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" วายุยอมรับ "แต่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ถ้าพวกเขาคิดจะมาขัดขวางเรา หรือคิดจะทำร้ายคนที่เรารัก... ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว "แล้วอนาวินล่ะคะ... เขาจะปลอดภัยจริงๆ ใช่ไหม?" แพรวาถามอีกครั้ง แม้จะได้รับคำตอบมาแล้ว แต่ความกังวลก็ยังคงเกาะกุมหัวใจ "เขาบอกว่าเขาจะหาทางติดต่อเรา เขาบอกว่าจะพาคนของเราไปอยู่ที่ปลอดภัยก่อน" วายุพยายามปลอบใจ "เขารู้แผนของเราดี และเขาก็เตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นแล้ว" "ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ" แพรวากล่าว "ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บตัวไปมากกว่านี้อีกแล้ว" รถขับเคลื่อนต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ความมืดมิดภายนอกเป็นเหมือนกระจกสะท้อนความรู้สึกอึมครึมภายในใจของทั้งสองคน แพรวานึกถึงบทสนทนากับอนาวินในห้องลับ เธอจำได้ว่าอนาวินพูดถึงบางสิ่งที่เขาค้นพบ ซึ่งมันอาจจะอันตรายกว่าที่พวกเขาคิดไว้ "วายุคะ" แพรวาพูดขึ้นอีกครั้ง "ตอนที่อนาวินพาฉันไปดูห้องลับ เขาพูดถึงบางอย่างที่เขาเจอ... เขาบอกว่ามันอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างซับซ้อนขึ้นไปอีก" วายุพยักหน้า "ฉันรู้" เขาตอบ "อนาวินได้ส่งข้อมูลบางส่วนมาให้ฉันก่อนที่เราจะออกมา เขาบอกว่าสิ่งที่อยู่ในห้องลับนั้น... มันเชื่อมโยงกับอดีตของบางคน ที่เราคิดว่าไม่เกี่ยวข้องกันเลย" "เชื่อมโยงกับอดีตของใครคะ?" แพรวาถามอย่างตื่นเต้น "เขายังไม่แน่ใจ แต่เขาบอกว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับ... คุณหญิงบุปผา" วายุเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา แพรวาเบิกตากว้าง "คุณหญิงบุปผา! เป็นไปได้ยังไงคะ? ท่านเสียชีวิตไปตั้งนานแล้วนี่คะ" "นั่นคือสิ่งที่อนาวินกำลังสงสัย" วายุอธิบาย "ข้อมูลบางอย่างที่เขาพบ มันบ่งชี้ว่าการเสียชีวิตของท่านอาจจะไม่ใช่เรื่องธรรมดา และอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการกวาดล้างกลุ่มคนบางกลุ่มในอดีต" "กลุ่มคนบางกลุ่ม... หมายถึงกลุ่มคนที่เกี่ยวข้องกับความลับที่พวกเรากำลังพยายามเปิดโปงอยู่หรือเปล่าคะ?" แพรวาถามอย่างตั้งใจ "เป็นไปได้สูง" วายุตอบ "ถ้าข้อมูลนี้เป็นจริง มันหมายความว่าศัตรูของเราไม่ได้มีเป้าหมายแค่การปกปิดความลับในปัจจุบัน แต่พวกเขากำลังพยายามลบหลักฐานทุกอย่างที่อาจจะเชื่อมโยงกับอดีตของพวกเขาด้วย" "แล้ว... ถ้าพวกเขาตามมาทันล่ะคะ?" แพรวาถามอย่างกังวล "เราจะทำยังไง?" "เราต้องทำให้ถึงที่หมายให้ได้ก่อน" วายุตอบเสียงหนักแน่น "เมื่อถึงที่นั่น ฉันจะอธิบายแผนทั้งหมดให้เธอฟังอย่างละเอียด เราต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้น" รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนที่แคบลง ท่ามกลางป่าทึบที่ดูน่าขนลุก แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นเพียงทางเดินที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ที่ยื่นกิ่งก้านสาขาออกมา ราวกับจะคุกคามผู้ที่หลงเข้ามา "อีกไม่ไกลแล้ว" วายุบอก "ที่นี่เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่ฉันจะหาได้" แพรวาพยักหน้า แต่แววตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความกังวล เธอภาวนาในใจ ขอให้อนาวินปลอดภัย และขอให้แผนการของพวกเธอสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี