ชายในชุดสูทสีดำก้าวลงมาจากรถอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ กลุ่มคนด้วยความเฉยเมย ก่อนจะหยุดอยู่ที่ภัทร “คุณภัทร… ผมไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันในสถานการณ์แบบนี้” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ ภัทรยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นชายผู้นั้น “คุณ… คุณปรีชา…” ปรีชา… ชื่อนี้ทำเอาอรณิชขนลุกเกรียว เธอจำเขาได้ทันที ชายที่เข้ามาแทรกแซงชีวิตเธอและภัทรในอดีต ชายที่เธอไม่เคยอยากจะพบเจออีกเลย “คุณปรีชา… คุณมาทำอะไรที่นี่!” พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกกว่าเดิม ปรีชายิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “ผมก็มา… เพื่อทวงสิทธิ์ของผมคืนไงล่ะครับคุณพิมพ์ชนก” “สิทธิ์ของคุณ… หมายถึงอะไรคะ” พิมพ์ชนกถามเสียงสั่น “ก็… คุณภัทรไงครับ” ปรีชากล่าว “คุณรู้ดีว่า… คุณภัทร… ไม่ใช่ของคุณ” ภัทรหันไปมองปรีชาด้วยความไม่เข้าใจ “คุณกำลังพูดถึงอะไร! คุณกำลังจะทำอะไร!” “ผมจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณสร้างมาไงล่ะครับ” ปรีชากล่าว “คุณทำลายครอบครัวของผม… คุณทำลายทุกอย่าง… ผมจะทำให้คุณต้องชดใช้” อรณิชยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างอึ้งๆ เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว ว่าทำไมพิมพ์ชนกถึงได้ดูหวาดกลัวปรีชาขนาดนี้ “แต่… คุณภัทร… คุณเคยบอกฉันว่า… คุณเป็นคน… ที่แอบรักอรณิช… มานานแล้ว… แล้ว… ทำไม… คุณถึง…” พิมพ์ชนกพยายามจะพูด แต่ก็เหมือนจะนึกคำพูดไม่ออก “ฉันไม่ได้รักเธอ… ฉันแค่… ใช้เธอเป็นเครื่องมือ… เพื่อทำลายคุณภัทร” คำพูดของปรีชาทำเอาอรณิชแทบจะทรุดลงกับพื้น “คุณ… คุณพูดอะไรนะคะ!” อรณิชถามด้วยน้ำเสียงที่แตกพร่า “ใช่แล้วครับคุณอรณิช” ปรีชากล่าว “ผมรู้ว่าคุณรักคุณภัทรมาก… ผมก็เลยใช้ความรักของคุณ… เพื่อหลอกล่อให้คุณภัทรทำตามที่ผมต้องการ” “ไม่จริง! พี่ภัทรไม่ได้ทำแบบนั้น!” อรณิชตะโกนออกมาอย่างไม่ยอมรับ “ผมไม่ได้รักอรณิช… ผมรักเพียงแค่… พิมพ์ชนก… แต่… ผมต้องแกล้งรักอรณิช… เพราะ… ผมถูกคุณปรีชา… ข่มขู่… และ… บังคับ…” ภัทรพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมา ทำให้อรณิชรู้สึกเหมือนถูกกระชากหัวใจออกจากอก เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงได้โกหกเธอ “คุณ… คุณหลอกฉันมาตลอดเหรอคะพี่ภัทร!” อรณิชถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ ภัทรก้าวเข้ามาหาอรณิช “อร… ฟังฉันนะ… มันไม่ใช่แบบนั้น… ผม… ผมจำเป็นต้องทำ… เพราะ…” “เพราะอะไรคะ!” อรณิชถามเสียงดัง “เพราะ… คุณปรีชา… เขามีหลักฐาน… ที่จะทำให้ผม… ติดคุกตลอดชีวิต…” ภัทรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อึดอัด ปรีชายิ้มเยาะ “ใช่แล้วครับ… คุณภัทร… คุณทำความผิดร้ายแรง… ผมเก็บหลักฐานชิ้นนั้นไว้… และผมก็ใช้มัน… เพื่อบงการคุณ… มาโดยตลอด…” พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้นมองปรีชาอย่างไม่เชื่อสายตา “คุณ… คุณปรีชา… คุณกำลังจะทำอะไรคะ… แล้ว… แล้วเรื่องทั้งหมดที่คุณบอกฉัน… มัน… มันก็เป็นเรื่องโกหกทั้งหมดเหรอคะ…?” “ใช่ครับคุณพิมพ์ชนก… ผมใช้คุณ… เพื่อให้คุณช่วยผม… ทำลายคุณภัทร… และผมก็จะได้… ทุกอย่างที่ผมต้องการคืน… กลับมา…” ปรีชากล่าว อรณิชยืนนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวกำลังหมุนคว้าง ความจริงที่เคยคิดว่าเป็นเรื่องของความรัก… กลับกลายเป็นเรื่องราวของการแก้แค้นและอำนาจ “แล้ว… พี่ภัทร… พี่เคยรักฉันบ้างไหมคะ… ในช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน…” อรณิชถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ภัทรเงยหน้าขึ้นมามองอรณิช น้ำตาคลอเบ้า “อร… ผม… ผมไม่รู้… ผมสับสนไปหมด… แต่… ในช่วงเวลาที่อยู่กับคุณ… ผมรู้สึก… ดี… มาก… มากจริงๆ…” คำตอบของภัทรทำให้อรณิชรู้สึกสับสนมากกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครอีกต่อไป ทันใดนั้นเอง ประตูร้านกาแฟก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง แต่คราวนี้… เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่บุกเข้ามา “ทุกคน… อย่าขยับ!” ตำรวจคนหนึ่งตะโกน ปรีชาหันไปมองตำรวจด้วยความตกใจ “นี่มันเรื่องอะไรกัน!” “คุณปรีชา… คุณถูกจับในข้อหา… บงการ… และ… ทำร้ายร่างกาย…” ตำรวจคนหนึ่งกล่าว ปรีชาเบิกตากว้าง “ไม่จริง! ผมไม่ได้ทำอะไรผิด!” แต่ตำรวจไม่ฟัง พวกเขาเข้าจับกุมปรีชาทันที พิมพ์ชนกยืนมองเหตุการณ์ด้วยความตกใจ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “คุณพิมพ์ชนก… คุณก็ถูกจับในข้อหา… สมรู้ร่วมคิด… ในการทำร้ายร่างกาย… และ… วางแผน… ทำลายผู้อื่น…” ตำรวจอีกคนกล่าว พิมพ์ชนกแทบจะเป็นลม “ไม่! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!” อรณิชยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งดีใจที่ความจริงกำลังถูกเปิดเผย และเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ภัทรเดินเข้ามาหาอรณิช “อร… ผมขอโทษ…” “พี่ภัทร…” อรณิชมองหน้าภัทร แววตาเต็มไปด้วยความสับสน “ผม… ผมอยากจะขอโอกาส… เพื่ออธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง…” ภัทรกล่าว อรณิชเหลือบมองไปที่ประตูร้าน ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังคุมตัวปรีชาและพิมพ์ชนกไป… ท่ามกลางความโกลาหลนั้น… ภัทรยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ…