สายลมเย็นยะเยือกพัดเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า สาดแสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยให้ทอดเงาบนพื้นไม้ขัดมันจนเป็นมันวาว ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาสีเข้มคมกริบมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังทอดพระเนตรอาณาจักรที่ตนเองสร้างขึ้นมาด้วยสองมือ "คุณภาคินคะ" เสียงหวานใสเอ่ยเรียกอย่างนอบน้อม ชายหนุ่มหันกลับมาตามเสียงเรียก พบกับหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยหวานฉายแววเกรงใจเล็กน้อย "มีอะไร" ภาคินเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ยากจะปฏิเสธ "ท่านประธานเรียกพบค่ะ" "อืม" ภาคินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเดินไปตามทางเดินอันโอ่อ่าของออฟฟิศ หญิงสาวคนสนิทเดินตามหลังมาห่างๆ ด้วยท่าทีสำรวม ห้องทำงานของท่านประธานดูโอ่อ่าไม่แพ้กัน แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและเป็นกันเองมากกว่า ภาคินก้าวเข้าไปในห้อง ท่ามกลางสายตาของบิดาผู้เป็นประธานบริษัท เขาถอนหายใจเบาๆ รู้ดีว่าต้องมีเรื่องสำคัญ "นั่งก่อนสิภาคิน" ท่านประธานเอ่ย พลางผายมือเชิญลูกชายคนเดียวให้ลงนั่งบนโซฟานุ่ม ภาคินทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความเย็นชา "มีอะไรครับพ่อ" "เรื่องที่พ่อจะคุยด้วยนี้ มันสำคัญมากนะภาคิน" ท่านประธานเอ่ย พลางมองลูกชายด้วยแววตาจริงจัง "เรื่องแต่งงานของแก" ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ผมยังไม่อยากแต่งงานตอนนี้ครับ" "พ่อรู้ว่าแกยังไม่อยาก แต่สถานการณ์มันบังคับ" ท่านประธานถอนหายใจ "บริษัทของเรากำลังจะถูกเทคโอเวอร์โดยกลุ่มทุนจากต่างประเทศ ถ้าเราไม่หาทางออกเรื่องนี้ เราอาจจะเสียทุกอย่างไป" "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องแต่งงานของผมครับ" ภาคินถามอย่างไม่เข้าใจ "กลุ่มทุนนั้นมีข้อเสนอพิเศษมาให้เรา ถ้าเรายอมให้แกแต่งงานกับลูกสาวของหัวหน้ากลุ่มทุนนั้น" ท่านประธานกล่าว "ข้อเสนอนั้นจะทำให้บริษัทของเราปลอดภัย และยังได้พันธมิตรทางธุรกิจที่แข็งแกร่งอีกด้วย" ภาคินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องส่วนตัวของเขาจะถูกนำมาผูกโยงกับธุรกิจได้ขนาดนี้ "แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครครับ" "ชื่อเมษา เป็นลูกสาวคนเดียวของท่านประธานกลุ่มทุนนั้น" ท่านประธานตอบ "พ่อได้คุยกับทางนั้นแล้ว เขาตกลง ถ้าแกยอมแต่งงาน ข้อตกลงทั้งหมดจะเป็นของบริษัทเรา" "ผมไม่รู้จักเธอ" ภาคินตอบเสียงเรียบ "แกจะได้รู้จักแน่นอน" ท่านประธานกล่าว "พ่อขอให้แกคิดให้ดีนะภาคิน นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราทุกคน" ภาคินลุกขึ้นยืน "ผมขอเวลาคิด" เขากล่าว ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของบิดาไป ทิ้งให้ท่านประธานนั่งถอนหายใจด้วยความหนักใจ เขาเดินกลับมาที่ห้องทำงานของตนเอง ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อีกครั้ง มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปภาพในแกลเลอรี่ มีเพียงรูปวิวทิวทัศน์สวยๆ และรูปงานเลี้ยงสังสรรค์ทางธุรกิจ ไม่มีรูปของครอบครัว หรือรูปของใครที่เรียกว่าคนรักเลยสักนิดเดียว ภาคินไม่เคยให้ความสำคัญกับเรื่องพวกนี้ เขามุ่งมั่นกับการสร้างอาณาจักรธุรกิจให้ยิ่งใหญ่ จนบางครั้งเขาก็หลงลืมไปว่าตัวเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ต้องการความรักและความอบอุ่น แต่ในเมื่อสถานการณ์มันบีบบังคับ เขาคงไม่มีทางเลือกอื่น "เมษา..." ภาคินพึมพำชื่อนั้นเบาๆ เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นคนแบบไหน แต่เขาหวังว่าเธอจะไม่ใช่คนที่สร้างปัญหาให้เขามากไปกว่านี้ เย็นวันนั้น ภาคินได้พบกับเมษาครั้งแรก ที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง เมษาเป็นหญิงสาวที่สวยมาก สวยจนภาคินแทบจะละสายตาไปไม่ได้ ดวงตาคู่สวยของเธอฉายแววอ่อนหวาน ผสมกับความมั่นใจในแบบฉบับของหญิงสาวที่เติบโตมาในครอบครัวที่เพียบพร้อม "สวัสดีค่ะ คุณภาคิน" เมษากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส "สวัสดีครับ คุณเมษา" ภาคินตอบรับ พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันด้วยเรื่องธุรกิจเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีบทสนทนาส่วนตัวแทรกอยู่บ้าง เมษาสามารถพูดคุยกับเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ดูเกร็งหรือประหม่าเลยสักนิดเดียว ภาคินรู้สึกประหลาดใจกับความสามารถในการปรับตัวของเธอ "ฉันรู้ว่าคุณอาจจะรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้" เมษาเอ่ยขึ้น "แต่ฉันก็เข้าใจสถานการณ์ของบริษัทคุณนะคะ" "แล้วคุณล่ะครับ รู้สึกอย่างไร" ภาคินถามตรงๆ เมษาหัวเราะเบาๆ "ฉันก็เหมือนคุณนั่นแหละค่ะ โดนสถานการณ์บังคับ" เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ฉันก็หวังว่าเราจะสามารถปรับตัวเข้าหากันได้นะคะ" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างราบรื่นจนน่าประหลาดใจ ภาคินพบว่าเมษาเป็นคนฉลาด มีไหวพริบ และที่สำคัญ เธอไม่ได้ดูเหมือนผู้หญิงที่เห็นแก่เงินหรือผลประโยชน์อะไรเลย "ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันเลยไหมครับ" ภาคินถามอย่างกะทันหัน เมษามองเขาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา "ฉันพร้อมค่ะ" ภาคินรู้สึกแปลกใจกับคำตอบของเธอ แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไร เขาเชื่อว่าเมษาเองก็มีเหตุผลในการตัดสินใจครั้งนี้เช่นกัน วันรุ่งขึ้น ภาคินและเมษาได้เข้าพิธีจดทะเบียนสมรสกันอย่างเงียบๆ โดยมีเพียงพยานไม่กี่คนเท่านั้น ภาคินมองหน้าเมษา ใบหน้าของเธอสวยหวานภายใต้ชุดแต่งงานสีขาวสะอาดตา แต่ในแววตาคู่นั้นกลับมีบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก "จากนี้ไป เราคือสามีภรรยากันแล้ว" ภาคินกล่าว "แต่ขอให้เข้าใจไว้ว่า นี่เป็นเพียงการแต่งงานตามข้อตกลงทางธุรกิจเท่านั้น" เมษามองเขาตรงๆ "ฉันเข้าใจค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "และฉันก็หวังว่าเราจะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข" ภาคินพยักหน้า เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือชีวิตของเขาได้เปลี่ยนไปตลอดกาล นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป