"ข้อตกลงอะไรคะ" เมษาย้ำถาม ใบหน้าซีดเผือดลงเมื่อนึกถึงสิ่งที่ศรันย์พูด ใบหน้าของเธอฉายแววสับสนและหวาดระแวงระคนกันไป ศรันย์เลื่อนสายตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมมาสบตาเธอ รอยยิ้มมุมปากของเขาบ่งบอกถึงความมั่นใจที่เหนือกว่า "ผมต้องการให้คุณช่วยผมบางอย่าง" ศรันย์กล่าวเสียงเบา "บางอย่างที่เกี่ยวกับการงานของคุณภาคิน" "ฉันไม่เข้าใจค่ะ" เมษาพยายามรวบรวมสติ "คุณภาคินเขากำลังเจอปัญหาใหญ่เรื่องธุรกิจ แล้วคุณจะให้ฉันไปช่วยคุณเรื่องอะไรคะ" "ผมไม่ได้บอกให้คุณไปทำร้ายเขา" ศรันย์รีบแก้ต่าง "ผมแค่ต้องการให้คุณ… เป็นหูเป็นตาให้ผม" "เป็นหูเป็นตา?" เมษาเลิกคิ้ว "หมายความว่ายังไงคะ" "ผมต้องการรู้ความเคลื่อนไหวของเขา" ศรันย์อธิบาย "ผมต้องการรู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับข้อตกลงที่เขากำลังจะเซ็นสัญญา" เมษารู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง ข้อเสนอของศรันย์มันอันตรายเกินไป มันเหมือนกับการหักหลังภาคินโดยตรง "คุณศรันย์คะ ฉัน… ฉันเป็นภรรยาของคุณภาคินนะคะ" "ผมรู้" ศรันย์พยักหน้า "และนั่นแหละคือเหตุผลที่ผมมาหาคุณ" เขาก้าวเข้ามาใกล้เมษาอีกนิด จนแทบจะสัมผัสกันได้ "คุณต้องการรู้ความจริงเกี่ยวกับคดีของคุณปู่ใช่ไหม" เมษาเงียบไป เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ ความปรารถนาที่จะรู้ความจริงเกี่ยวกับคุณปู่มันรุนแรงเสียจนเธอแทบจะกลั้นหายใจ "ผมมีข้อมูลบางส่วน" ศรันย์กระซิบ "ข้อมูลที่สามารถเชื่อมโยงไปถึงเบื้องหลังของคดีได้" "จริงเหรอคะ" เสียงของเมษาสั่นเครือ ความหวังริบหรี่พลันสว่างวาบขึ้นมาในใจ "จริง" ศรันย์ยืนยัน "แต่… ข้อมูลพวกนี้มันมีค่ามาก" "คุณต้องการอะไรคะ" เมษาถามอย่างร้อนรน "บอกมาเลยค่ะ" "ผมต้องการให้คุณ… ช่วยผมเอาชนะคุณภาคิน" ศรันย์กล่าวตรงๆ "ถ้าคุณช่วยผมได้ ผมจะให้ข้อมูลทั้งหมดที่คุณต้องการ" เมษามองเข้าไปในดวงตาของศรันย์ เธอเห็นประกายบางอย่างที่บ่งบอกถึงความมุ่งมั่น และความอำมหิตที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในตัวเขา เธอรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนที่จะมาเล่นสนุก เธอตระหนักว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก "ฉัน… ฉันขอเวลาคิดนะคะ" เมษาพูดพลางถอยหลังออกมาเล็กน้อย "แน่นอน" ศรันย์ยิ้มเย็น "แต่จำไว้ว่า เวลาของคุณมีจำกัดนะ" ขณะที่เมษากำลังประมวลผลคำพูดของศรันย์ ภาคินก็เดินเข้ามาหาเธอพอดี "เมษา เป็นอะไรไป ทำไมยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว" เมษารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "เปล่าค่ะคุณภาคิน พอดีเห็นคุณศรันย์ เลยเข้ามาทักทาย" ศรันย์หันไปยิ้มให้ภาคินอย่างเป็นมิตร "สวัสดีครับคุณภาคิน ยินดีด้วยนะครับกับข่าวดีเรื่องธุรกิจ" "ขอบคุณครับ" ภาคินตอบรับอย่างสุภาพ แต่สายตาของเขาก็เหลือบมองไปที่เมษาอย่างสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง "ผมไม่คิดว่าคุณจะมางานนี้นะครับ" "ผมก็อยากจะมาแสดงความยินดีกับคุณด้วยตัวเอง" ศรันย์ตอบ "ผมได้ยินมาว่าคุณกำลังจะเซ็นสัญญากับบริษัทใหญ่" "ครับ" ภาคินตอบรับสั้นๆ "ทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดี" "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" ศรันย์กล่าว "ผมหวังว่า… สัญญาครั้งนี้จะราบรื่นนะครับ" คำพูดของศรันย์แฝงความหมายบางอย่างที่เมษาพอจะจับได้ แต่ภาคินดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจมากนัก "ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ" ศรันย์กล่าว "มีแขกคนอื่นที่ผมต้องไปทักทาย" เขาเดินจากไป ทิ้งเมษาให้ยืนนิ่งอยู่กับที่ ภาคินหันมามองเมษา "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า เมษา" "เปล่าค่ะ" เมษาตอบ พยายามกลั้นเสียงสั่น "แค่… รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อยค่ะ" "ถ้าไม่สบายก็กลับก่อนได้นะครับ" ภาคินเสนอ "ผมอยู่ต่ออีกหน่อย" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาพยายามยิ้ม "ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณภาคินดีกว่า" ตลอดทั้งคืน เมษารู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก คำพูดของศรันย์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใจใครดี ศรันย์เสนอข้อมูลที่เธอต้องการ แต่แลกมากับการทรยศภาคิน ในขณะที่ภาคินก็กำลังเผชิญหน้ากับปัญหาใหญ่จากภายนอก เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ภาคินก็ตรงไปที่ห้องทำงานทันที เขาต้องการตรวจสอบเอกสารเกี่ยวกับสัญญาฉบับใหม่ให้แน่ใจอีกครั้ง เมษาเดินตามเขาไปติดๆ เธอเห็นความเคร่งเครียดบนใบหน้าของภาคิน "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้น "คืนนี้… คุณนอนไม่หลับเหรอคะ" ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเมษา ดวงตาของเขาฉายแววเหนื่อยอ่อน "ผม… กำลังคิดเรื่องงานอยู่น่ะครับ" "คุณ… ยังกังวลเรื่องปัญหาเดิมอยู่หรือเปล่าคะ" เมษาถามอย่างเกรงใจ ภาคินส่ายหน้า "ผมคิดว่าเรื่องเจ้าหนี้… น่าจะคลี่คลายไปได้แล้ว" เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง "แต่… ผมก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี" "ไม่สบายใจเรื่องอะไรคะ" เมษาเดินเข้าไปใกล้ นั่งลงข้างๆ เขา "ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ผมมองข้ามไป" ภาคินถอนหายใจ "เหมือนมีกับดักที่มองไม่เห็นรออยู่" เมษานึกถึงคำพูดของศรันย์ทันที "คุณศรันย์… เขาพูดกับฉันก่อนที่คุณจะมาค่ะ" ภาคินหันมามองเมษาด้วยความสงสัย "เขาพูดอะไร" "เขา… เขาบอกว่าเขามีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับคดีของคุณปู่" เมษาเล่า "แล้วเขาก็เสนอว่าจะให้ข้อมูลนั้นกับฉัน ถ้า… ถ้าฉันยอมช่วยเขาในเรื่องธุรกิจของคุณค่ะ" ภาคินนิ่งอึ้งไป เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าศรันย์จะใช้วิธีการสกปรกแบบนี้ "เขาต้องการให้คุณทำอะไร" "เขาอยากให้ฉัน… เป็นหูเป็นตาให้เขาค่ะ" เมษาตอบเสียงเบา "อยากให้ฉันคอยบอกความเคลื่อนไหวของคุณ" ภาคินจับมือของเมษาไว้แน่น "คุณ… คุณไม่ทำตามที่เขาพูดใช่ไหม" "ฉัน… ฉันยังไม่ได้ตกลงค่ะ" เมษาตอบ "แต่… คุณภาคินคะ ข้อมูลที่คุณปู่… ฉันอยากรู้ความจริงค่ะ" ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเมษา เขาเห็นความเจ็บปวดและความปรารถนาที่จะไขความกระจ่าง "ผมรู้" เขาพูดเสียงนุ่ม "ผมจะพยายามหาทางให้คุณเอง" "แล้ว… เรื่องสัญญาฉบับใหม่คะ" เมษาถาม "คุณแน่ใจเหรอคะว่ามันจะปลอดภัย" "ผมได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว" ภาคินตอบ "แต่… ผมก็ไม่แน่ใจว่าศรันย์จะซ่อนอะไรไว้บ้าง" "คุณศรันย์… เขาดูเหมือนจะรู้เรื่องของเราเยอะมากเลยค่ะ" เมษาพึมพำ "เหมือนเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่" "ผมรู้" ภาคินพยักหน้า "เขาเป็นอันตรายกว่าที่เราคิด" "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้นอย่างลังเล "ถ้า… ถ้าฉันขอให้คุณ… ช่วยสืบเรื่องคดีของคุณปู่จริงๆ จังๆ คุณจะทำไหมคะ" ภาคินบีบมือเมษาเบาๆ "ผมสัญญา เมษา ผมจะทำให้คุณได้รู้ความจริง" แต่ในใจของภาคิน เขากลับคิดถึงคำพูดของศรันย์ที่ว่า "ผมรู้ว่าคุณอยากรู้เรื่องคดีของคุณปู่ของคุณ และผมก็รู้ว่าคุณภาคินกำลังพยายามสืบหาความจริงอยู่" ศรันย์รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? มันเป็นไปได้ไหมว่าศรันย์อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีของคุณปู่ของเมษาจริงๆ? ความคิดนี้ทำให้ภาคินรู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลัง