ข่าวที่อรปรียานำมาแจ้งทำให้ภาคินรู้สึกหนักอึ้ง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าศรันย์จะรู้จักกับ “พลอยไพลิน” และที่สำคัญคือ การที่อรปรียาเองก็ดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับเรื่องราวในอดีตอันซับซ้อนนี้ “พลอยไพลิน…” ภาคินทวนชื่อนั้นในใจ ภาพความทรงจำที่เลือนรางเริ่มผุดขึ้นมา เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เมษาเดินเข้ามาในห้องทำงาน เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของภาคิน “คุณภาคินคะ เกิดอะไรขึ้นคะ” ภาคินหันมามองเมษา “อรปรียามาหาเมื่อครู่นี้” “แล้ว… เธอมาบอกอะไรคะ” เมษาถามอย่างกังวล “เธอบอกว่า… ศรันย์กำลังวางแผนจะทำลายสัญญาฉบับใหม่ของเรา” ภาคินเล่า “โดยจะใช้ประโยชน์จากข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับคดีของคุณปู่” เมษารู้สึกใจหายวาบ “แล้ว… ข้อมูลนั้นคืออะไรคะ” “อรปรียาบอกว่า… ศรันย์รู้จักผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ พลอยไพลิน” ภาคินกล่าว “และดูเหมือนว่า… เรื่องนี้จะเชื่อมโยงกับอดีตของฉัน” เมษามองภาคินด้วยความสงสัย “คุณภาคินคะ คุณรู้จักพลอยไพลินเหรอคะ” ภาคินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ผม… ผมเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน” เขาตอบอย่างเลี่ยงๆ “แต่… ผมไม่แน่ใจว่าจะเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า” “คุณศรันย์เองก็บอกว่าเขามีข้อมูลที่จะช่วยฉันได้เหมือนกันค่ะ” เมษาเอ่ยขึ้น “เขาบอกว่าจะให้ข้อมูลเกี่ยวกับคดีของคุณปู่ ถ้าฉันยอมช่วยเขา” “ผมรู้” ภาคินจับมือเมษาไว้ “ผมไม่ต้องการให้คุณต้องทำอะไรที่ขัดต่อความรู้สึกตัวเอง” “แต่… ฉันอยากรู้ความจริงค่ะ” เมษาตอบ “ฉันอยากรู้ว่าใครเป็นคนทำเรื่องแบบนี้กับคุณปู่” “ผมจะหาทางให้คุณเอง” ภาคินยืนยัน “คุณไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับศรันย์” “แต่ถ้าเขา… ถ้าเขาเป็นคนเดียวที่จะช่วยให้ฉันได้รู้ความจริงล่ะคะ” เมษาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน “ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ” ภาคินกล่าว “แต่… ศรันย์ไม่ใช่คนที่จะไว้ใจได้” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคินก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย “ฮัลโหล” ภาคินรับสาย “สวัสดีครับคุณภาคิน” เสียงของผู้ชายดังขึ้น เป็นเสียงที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยอำนาจ “ผมศรันย์เอง” ภาคินสูดลมหายใจเข้าลึก “คุณต้องการอะไร” “ผมแค่โทรมาเตือนคุณน่ะครับ” ศรันย์กล่าว “ว่าข้อเสนอของผม… ยังมีผลอยู่นะครับ” “ผมไม่สนใจ” ภาคินตอบอย่างเด็ดเดี่ยว “แน่ใจเหรอครับ” ศรันย์หัวเราะเบาๆ “คุณแน่ใจเหรอว่าคุณจะยอมเสียโอกาสที่จะรู้ความจริงเกี่ยวกับคดีของคุณปู่ไป” เมษารีบเข้ามาใกล้ภาคิน ยื่นหน้าไปฟังการสนทนา “คุณกำลังจะบอกว่า… คุณมีข้อมูลเกี่ยวกับคดีของคุณปู่ของเมษาใช่ไหม” ภาคินถาม “แน่นอนครับ” ศรันย์ตอบ “และผมก็รู้ด้วยว่า… พลอยไพลิน… เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง” คำว่า “พลอยไพลิน” ทำเอาเมษานิ่งไปอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชื่อนี้ถึงได้ปรากฏขึ้นมาในทุกเรื่องราว “คุณ… คุณรู้เรื่องของพลอยไพลินได้ยังไง” ภาคินถาม “ผมรู้หลายอย่างครับคุณภาคิน” ศรันย์กล่าว “และผมก็รู้ว่า… อดีตของคุณ… กับอดีตของเมษา… มันไม่ได้ห่างไกลกันอย่างที่คุณคิด” “คุณกำลังพูดถึงอะไร” ภาคินถาม เสียงของเขาเริ่มแข็งกร้าว “ผมกำลังพูดถึง… ความลับบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้” ศรันย์กล่าว “ความลับที่อาจจะทำให้คุณ… และเมษา… ไม่ได้อยู่ด้วยกัน” “ถ้าคุณมีอะไรจะพูด… ก็พูดมาตรงๆ” ภาคินไม่ยอมเล่นตามเกมของศรันย์ “ผมจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง” ศรันย์กล่าว “ยอมทำตามข้อตกลงของผม แล้วผมจะให้ข้อมูลทั้งหมดที่คุณต้องการ” “ผมขอปฏิเสธ” ภาคินตอบ “ผมจะไม่ยอมให้คุณมาบงการชีวิตผม” “ถ้าอย่างนั้น…” ศรันย์หยุดไปครู่หนึ่ง “คุณก็เตรียมรับมือกับผลที่จะตามมาได้เลย” เมื่อสายวางลง ภาคินหันมามองเมษา “เขาขู่เรา” “คุณภาคินคะ” เมษาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เขาจะทำอะไรเราได้บ้างคะ” “ผมไม่รู้” ภาคินตอบ “แต่… ผมเชื่อว่าเขาจะใช้ทุกวิถีทาง” “แล้ว… แล้วเรื่องพลอยไพลินล่ะคะ” เมษาถาม “ผม… ผมจะสืบให้แน่ใจ” ภาคินกล่าว “ผมจะหาความจริงให้ได้ ว่าใครคือพลอยไพลิน และเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไง” “แต่… คุณศรันย์บอกว่า… เขาจะทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน” เมษาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัว ภาคินดึงเมษาเข้ามากอด “ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น” เขาพูดเสียงหนักแน่น “ผมจะปกป้องคุณ เมษา” ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูอีกแห่งหนึ่ง ศรันย์กำลังนั่งจิบไวน์ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก “คุณภาคิน… คุณคิดว่าคุณจะหนีผมพ้นเหรอ” เขาพึมพำกับตัวเอง “ความลับในอดีต… มันไม่มีวันถูกซ่อนได้ตลอดไปหรอก” แผนการของศรันย์กำลังจะเริ่มขึ้น และมันจะนำพาภาคินและเมษาไปสู่การเผชิญหน้าที่อันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ