หลังจากอรปรียาจากไป ภาคินก็รู้สึกว่าข้อมูลที่เธอให้มานั้นยิ่งทำให้เขาสับสนมากขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อของเขากับพลอยไพลินนั้นเป็นความจริง แต่เรื่องที่เมษาเป็นลูกสาวของพลอยไพลินนั้นยังเป็นปริศนาที่รอการพิสูจน์ "ผมต้องรีบพิสูจน์เรื่องนี้" ภาคินพึมพำกับตัวเอง เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาเพื่อเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับพลอยไพลินอย่างละเอียด เมษากลับมาที่ห้องทำงานของภาคิน เห็นเขาขมวดคิ้วอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้น "คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ" "ผมกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับพลอยไพลิน" ภาคินตอบ "ผมต้องรู้ความจริงให้ได้" "คุณ… คุณเชื่อเรื่องที่ศรันย์พูดจริงๆ เหรอคะ" เมษาถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ผมไม่เชื่อ… แต่ผมก็ประมาทไม่ได้" ภาคินกล่าว "ผมต้องหาหลักฐานมายืนยันให้ได้ว่าเรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ถ้ามันเป็นความจริง… เราก็ต้องเตรียมรับมือ" "แล้วถ้ามันไม่จริงล่ะคะ" เมษาถาม "ถ้ามันไม่จริง… เราก็จะรู้ว่าศรันย์พยายามจะหลอกลวงเรา" ภาคินตอบ "และเราก็จะรู้ว่าแผนการของเขาคืออะไร" ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ประตูห้องทำงานก็เปิดออก อรปรียาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "คุณภาคินคะ" อรปรียากล่าว "ฉัน… ฉันขอโทษที่ต้องรบกวนอีกครั้ง" "มีอะไรอีกเหรออรปรียา" ภาคินถาม "ฉัน… ฉันเพิ่งคิดอะไรบางอย่างออกค่ะ" อรปรียากล่าว "เกี่ยวกับ… พลอยไพลิน" "คุณคิดอะไรออก" ภาคินถามด้วยความหวัง "ฉันจำได้ว่า… ตอนที่ฉันยังเด็ก… ฉันเคยเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่บ้านของคุณปู่ค่ะ" อรปรียาอธิบาย "ในรูปนั้น… มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างคุณพ่อของคุณ… และเธอก็คือ… พลอยไพลิน" "แล้ว… นอกจากนั้นล่ะ" ภาคินถามอย่างใจจดใจจ่อ "ในรูปนั้น… มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ พลอยไพลินด้วยค่ะ" อรปรียากล่าว "เด็กผู้หญิงคนนั้น… หน้าตาเหมือน… เหมือนคุณเมษามากๆ เลยค่ะ" ภาคินและเมษามองหน้ากันด้วยความตกใจ ภาพในอดีตของอรปรียานั้นเป็นเหมือนปริศนาชิ้นสุดท้ายที่รอการไข "คุณแน่ใจเหรออรปรียา" ภาคินถามเสียงสั่น "แน่ใจค่ะ" อรปรียายืนยัน "ฉันจำได้แม่นเลยค่ะ… เด็กผู้หญิงคนนั้น… คือคุณเมษาในวัยเด็กแน่ๆ ค่ะ" เมษากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะหลุดเข้าไปในโลกอีกใบหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยความจริงที่ไม่คาดฝัน "คุณภาคินคะ" เมษาเอ่ยขึ้นเสียงเบา "ถ้า… ถ้ามันเป็นความจริง… แล้วฉันควรจะทำยังไงคะ" ภาคินดึงเมษาเข้ามากอดแน่น "ไม่ว่ายังไง… ผมจะอยู่ข้างคุณ" เขาหันไปมองอรปรียา "ขอบคุณนะอรปรียา ข้อมูลของคุณมีค่ามากจริงๆ" "ฉัน… ฉันแค่อยากช่วยค่ะ" อรปรียากล่าว "ฉันรู้ว่าคุณภาคินรักคุณเมษามากแค่ไหน… และฉันก็ไม่อยากเห็นใครมาทำร้ายคุณทั้งสองคน" "แล้ว… ศรันย์ล่ะคะ" เมษาถาม "เขาจะทำยังไงต่อไป" "ผมไม่รู้" ภาคินตอบ "แต่ผมมั่นใจว่า… แผนของเขาจะซับซ้อนกว่าที่เราคิด" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "อรปรียา… ฉันมีเรื่องอยากจะขอให้คุณช่วย" "คะ… อะไรคะ" อรปรียาถาม "ผมอยากให้คุณช่วยสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับพลอยไพลินเพิ่มเติม" ภาคินกล่าว "ผมอยากรู้ว่า… เกิดอะไรขึ้นกับเธอหลังจากที่เธอหายตัวไป" "ฉันยินดีค่ะ" อรปรียาตอบ "ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ" ภาคินพยักหน้า เขาเริ่มวางแผนการรับมือกับศรันย์ เขาต้องรีบพิสูจน์ความจริงให้ได้ก่อนที่ศรันย์จะใช้เรื่องนี้มาทำลายเขาและเมษา "ผมจะไม่ยอมให้ศรันย์ชนะ" ภาคินกล่าวเสียงเด็ดเดี่ยว "ผมจะปกป้องเมษา… และจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด" เมษามองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความเชื่อมั่น เธอรู้ว่าถึงแม้เรื่องราวจะซับซ้อนเพียงใด ตราบใดที่มีภาคินอยู่ข้างๆ เธอก็จะสามารถผ่านพ้นมันไปได้ ในขณะที่ภาคินกำลังวางแผนรับมือกับศรันย์ และเมษากำลังเผชิญหน้ากับความจริงเกี่ยวกับอดีตของเธอ อรปรียาก็แอบเก็บงำความลับบางอย่างเอาไว้ เธอมองไปที่ภาคินด้วยแววตาที่ซับซ้อน เธอรู้ดีว่าเรื่องราวทั้งหมดนั้น… ยังมีอะไรมากกว่าที่เธอเห็น และเธอก็มีบทบาทสำคัญในแผนการที่กำลังจะเปิดเผยออกมา… แผนซ้อนที่เธอเองก็เป็นส่วนหนึ่งในการวางมันขึ้นมา.