งานเลี้ยงอาหารค่ำถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราในโรงแรมระดับห้าดาว ใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับสะท้อนกับแก้วแชมเปญวิบวับ เสียงเพลงบรรเลงคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศที่ดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด แขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพลในวงการธุรกิจต่างทยอยเดินทางมาร่วมงาน ภาคินปรากฏตัวพร้อมกับเมษาในชุดราตรีสุดหรูที่ทำให้ทุกคนต้องเหลียวมอง เขาเดินนำเมษาเข้าไปในงานอย่างองอาจ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลาย แต่ดวงตาคมกริบกลับสอดส่ายมองหาเป้าหมาย "คุณภาคินคะ… ฉันรู้สึกประหม่าจังค่ะ" เมษากระซิบขณะที่มือเรียวเล็กสั่นน้อยๆ "ไม่ต้องห่วงนะ" ภาคินบีบมือเธอเบาๆ "คุณสวยที่สุดในงานนี้แล้ว" "แต่… แขกทุกคนดูมีอิทธิพลมากเลยค่ะ" เมษากล่าว "คุณก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน" ภาคินกล่าวพลางยิ้ม "คุณคือว่าที่ทายาทมหาเศรษฐีคนต่อไปนะ" คำพูดของภาคินทำให้เมษารู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ความกังวลก็ยังคงมีอยู่ เธอไม่เคยชินกับบรรยากาศแบบนี้มาก่อน ทันใดนั้น ศรันย์ก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหนือกว่า "สวัสดีครับภาคิน" ศรันย์กล่าว "ผมดีใจที่คุณตอบรับคำเชิญของผม" "ก็ต้องมาดูหน่อยว่าคุณจะแสดงอะไรให้เราดู" ภาคินตอบอย่างไม่เกรงกลัว "ผมไม่ได้จะแสดงอะไรให้ดูหรอก" ศรันย์หัวเราะเบาๆ "ผมแค่อยากจะฉลองความสำเร็จของเราด้วยกัน" "ความสำเร็จของคุณ… หรือความสำเร็จของผม" ภาคินย้อนถาม "ความสำเร็จของเราทั้งคู่ไงล่ะ" ศรันย์กล่าว "โดยเฉพาะคุณเมษา ที่กำลังจะได้รับสิ่งที่เธอสมควรได้รับ" เมษามองศรันย์ด้วยความไม่ไว้ใจ "คุณพูดเรื่องอะไรคะ" "ก็เรื่องพินัยกรรมของคุณพลอยไพลินไง" ศรันย์หันมายิ้มให้เมษา "ผมดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการนำความยุติธรรมกลับมาสู่คุณ" "คุณกำลังเข้าใจผิดแล้วล่ะศรันย์" ภาคินกล่าว "ผมกำลังจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง" "แน่ใจเหรอ" ศรันย์ยักคิ้ว "ผมคิดว่าคุณกำลังจะยอมรับข้อเสนอของผมนะ" "ข้อเสนอของคุณ… มันดูน่าสนใจ แต่ผมก็ต้องพิจารณาให้รอบคอบก่อน" ภาคินแกล้งตอบอย่างอ้อมแอ้ม ศรันย์ยิ้มกว้างขึ้น "ดีมาก… นั่นแหละคือสิ่งที่ผมอยากได้ยิน" เขาหันไปมองเมษาอีกครั้ง "ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจนะเมษา ว่าผมหวังดีกับคุณเสมอ" "ฉันไม่ต้องการความหวังดีจากคุณค่ะ" เมษากล่าวเสียงแข็ง "เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งพูดจาไม่น่าฟังกันเลย" ศรันย์พยายามเปลี่ยนบรรยากาศ "มาดื่มฉลองกันดีกว่า" ตลอดทั้งคืน ศรันย์พยายามจะพูดคุยเรื่องธุรกิจและการแบ่งปันทรัพย์สินกับภาคิน แต่ภาคินก็ตอบโต้ไปอย่างมีชั้นเชิง ทำให้ศรันย์ไม่สามารถจับจุดอะไรได้ ในขณะเดียวกัน ทนายสมชายก็กำลังทำงานอย่างหนัก เขาได้ข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับธุรกรรมทางการเงินที่น่าสงสัยของศรันย์มาแล้ว "คุณภาคินครับ" ทนายสมชายโทรศัพท์หาภาคิน ขณะที่ภาคินกำลังพูดคุยกับนักธุรกิจคนอื่นอยู่ "ว่าไงสมชาย" ภาคินกระซิบตอบ "ผมพบข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจครับ" ทนายสมชายกล่าว "คุณศรันย์มีการกู้ยืมเงินจำนวนมหาศาลจากสถาบันการเงินนอกระบบในช่วงสองปีที่ผ่านมา และดูเหมือนว่าเขาจะกำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก" "จริงเหรอ" ภาคินอุทานเบาๆ "ดีมาก… นี่อาจจะเป็นจุดอ่อนของเขา" "ผมกำลังพยายามแกะรอยแหล่งเงินทุนที่แน่นอนอยู่ครับ" ทนายสมชายกล่าว "ทำต่อเลยสมชาย" ภาคินบอก "แล้วก็… ระวังตัวด้วย" "รับทราบครับ" ภาคินวางสายลง มองไปทางศรันย์ที่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานกับกลุ่มนักธุรกิจ "ดูเหมือนว่านายกำลังจะจนตรอกแล้วสินะศรันย์" ภาคินคิดในใจ "เกมนี้… ฉันจะเป็นคนพลิกมัน" เมื่อใกล้ถึงเวลาเลิกงาน ศรันย์ก็เดินเข้ามาหาภาคินอีกครั้ง "ผมต้องขอตัวก่อนนะภาคิน" ศรันย์กล่าว "ผมมีธุระสำคัญที่ต้องไปจัดการ" "ธุระสำคัญของคุณ… คงจะเป็นการหาเงินมาใช้หนี้สินล้นพ้นของคุณใช่ไหม" ภาคินอดไม่ได้ที่จะย้อนถาม ศรันย์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา "คุณนี่ช่างพูดเสียดสีเก่งจริงๆ" "ผมก็แค่พูดความจริง" ภาคินตอบ "เอาเถอะ… เราคงจะได้คุยกันอีก" ศรันย์กล่าว "แล้วเจอกันนะเมษา" เขาพูดกับเมษาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หลังจากศรันย์จากไป ภาคินก็หันมาหาเมษา "คุณภาคินคะ… เขาจะทำอะไรต่อคะ" เมษาถาม "เขาคงจะกดดันเรามากขึ้น" ภาคินตอบ "เขาต้องการให้เรายอมจำนนก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผย" "แต่… เรามีหลักฐานเรื่องหนี้สินของเขาแล้วใช่ไหมคะ" เมษาถาม "ยังไม่พอ" ภาคินกล่าว "เราต้องมีหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้ เพื่อมัดตัวเขาให้แน่น" "แล้วเราจะทำอย่างไรคะ" เมษาถาม "เราจะรอให้เขาเป็นฝ่ายเดินหมากก่อน" ภาคินตอบ "แล้วเราจะใช้ข้อมูลที่เรามี ตอบโต้กลับไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด" ภาคินกลับไปที่ห้องทำงานของเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ผมคิดว่า… ศรันย์กำลังจะเดินเกมต่อไป" เขากล่าวกับเมษา "เขาคงไม่หยุดแค่นี้" "แล้วเราจะทำอย่างไรคะ" เมษาถาม "ผมจะใช้แผนของเขาตอบโต้เขา" ภาคินกล่าว "เราจะแสดงให้เขาเห็นว่าเราฉลาดกว่าที่เขาคิด" "คุณภาคิน… คุณกำลังจะทำอะไรคะ" เมษากล่าวถามด้วยความสงสัย "ผมจะทำให้เขาสิ้นท่า" ภาคินตอบ "เขาคิดว่าเขากำลังจะชนะ แต่จริงๆ แล้ว เขาอาจจะกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่เราวางไว้" "แต่… ฉันยังไม่เข้าใจเลยค่ะ" เมษากล่าว "ไม่ต้องห่วง" ภาคินยิ้ม "คุณแค่ทำตัวตามปกติก็พอ ส่วนเรื่องจัดการศรันย์ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม"