ค่ำคืนนั้น หลังจากกลับจากงานกาล่า เมษาก็นอนไม่หลับ เธอเอาแต่นึกถึงคำพูดของภาคิน "ฉันไม่เคยเข้าใจความรักจริงๆ จนกระทั่ง... จนกระทั่งได้รู้จักเธอ" คำพูดนั้นราวกับเป็นมนต์สะกดที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอรู้ดีว่าความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจมันอันตรายเกินไป ทั้งเธอและภาคินต่างก็มีข้อตกลงที่ต้องรักษาไว้ แต่หัวใจของคนเรามันห้ามกันได้เสียที่ไหน เช้าวันต่อมา เมษาตัดสินใจที่จะรักษาระยะห่างกับภาคินมากขึ้น เธอพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขา และใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องของตัวเอง "คุณเมษาคะ" เสียงแม่บ้านดังขึ้นที่หน้าประตู "คุณภาคินฝากมาบอกว่าวันนี้จะกลับบ้านเร็วค่ะ จะชวนคุณเมษาไปทานข้าวข้างนอก" เมษารู้สึกใจหายวาบ "บอกเขาว่า...ฉันไม่ว่างค่ะ" "แต่คุณเมษา..." "ฉันไม่ว่างจริงๆ ค่ะ" เมษาตัดบท "ฉันมีนัดกับเพื่อน" แม่บ้านเดินจากไปพร้อมกับสีหน้าที่ไม่แน่ใจ เมษาถอนหายใจยาว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอปฏิเสธภาคิน ภาคินกลับมาถึงบ้านตามเวลาที่เขาบอกไว้ เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อแม่บ้านแจ้งว่าเมษาไม่ว่าง "เธอไปไหน" ภาคินถามเสียงเข้ม "คุณเมษาบอกว่ามีนัดกับเพื่อนค่ะ" แม่บ้านตอบอย่างสุภาพ ภาคินขมวดคิ้ว เขาไม่เคยเห็นเมษาทำตัวแบบนี้มาก่อน เขาเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา และนั่งลงบนเก้าอี้อย่างครุ่นคิด "เพื่อน... เพื่อนคนไหนกันนะ" ตลอดทั้งวัน เมษาพยายามทำตัวให้ยุ่งอยู่กับการอ่านหนังสือและดูทีวี แต่ความคิดของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่กับภาคิน เธออยากจะโทรศัพท์ไปหาเขา แต่ก็กลัวว่าจะเป็นการรบกวน เมื่อถึงเวลามื้อเย็น เมษาตัดสินใจลงไปทานอาหารที่ห้องอาหารเพียงลำพัง เธอเลือกนั่งที่มุมที่ห่างจากประตูมากที่สุด ขณะที่เธอกำลังตักอาหารเข้าปาก ประตูห้องอาหารก็เปิดออก และภาคินก็เดินเข้ามา "เธออยู่ที่นี่เอง" ภาคินกล่าวเสียงเรียบ "ฉันคิดว่าเธอคงกลับบ้านไปแล้ว" เมษาเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณ...คุณกลับมาแล้วเหรอคะ" "อืม" ภาคินตอบ "แล้วเธอทำไมไม่บอกฉันว่ามาทานข้าวที่นี่" "ฉัน...ฉันแค่อยากทานคนเดียวค่ะ" เมษาตอบอย่างตะกุกตะกัก ภาคินเดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามเธอ "ฉันไม่ชอบให้เธอโกหก" "ฉันไม่ได้โกหกค่ะ" เมษาเถียง "ฉันแค่...แค่อยากอยู่คนเดียว" "ทำไม" ภาคินถาม เสียงของเขาเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "เพราะอรปรียาพูดอะไรบางอย่างกับเธอใช่ไหม" เมษาชะงักไป "เปล่าค่ะ" "อย่าโกหกฉันเมษา" ภาคินยืนยัน "ฉันเห็นสีหน้าเธอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" เมษาหลับตาลงชั่วครู่ "ฉันแค่...ไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเองค่ะ" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของเมษาไว้ "ฉันรู้ว่ามันอาจจะยากสำหรับเธอ" เขาพูดเสียงอ่อนลง "แต่ฉันจริงจังนะเมษา" เมษาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความลังเล "แต่เรา...เรามีข้อตกลงกันไว้" "ข้อตกลงนั้นมันเป็นแค่จุดเริ่มต้น" ภาคินพูด "ตอนนี้มันไม่ใช่แค่ผลประโยชน์อีกต่อไปแล้ว" "คุณหมายความว่ายังไงคะ" เมษาถาม "ฉันหมายความว่า...ฉันรู้สึกกับเธอมากกว่าที่ฉันคิด" ภาคินยอมรับ "ฉันรู้ว่ามันเร็วเกินไป แต่ฉันก็ห้ามความรู้สึกของตัวเองไม่ได้" เมษารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่คิดว่าภาคินจะมีความรู้สึกแบบนี้กับเธอ "แต่...ถ้าพ่อของคุณรู้..." เมษาเอ่ย "พ่อของฉันจะเข้าใจ" ภาคินมั่นใจ "และถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจ ฉันก็จะทำให้เขาเข้าใจ" เขาบีบมือของเมษาเบาๆ "เมษา...แต่งงานกับฉันจริงๆ นะ" เมษาตกใจกับคำพูดนั้น "คุณภาคินคะ...นี่มันเร็วเกินไป" "ฉันรู้" ภาคินตอบ "แต่ฉันไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว ฉันอยากให้เธอเป็นภรรยาของฉันจริงๆ ไม่ใช่แค่ภรรยาจำเป็น" เมษามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจและความหวังในนั้น เธอรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้มันมีความหมายมากกว่าที่เธอเคยคิดไว้ "ฉัน...ฉันขอเวลาคิดนะคะ" เมษาเอ่ย ภาคินพยักหน้า "ได้" เขาตอบ "แต่ฉันหวังว่าคำตอบของเธอจะเป็นอย่างที่ฉันคิด" หลังจากมื้อเย็น เมษาก็กลับไปที่ห้องของเธอ เธอนั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป "เขาขอฉันแต่งงานจริงๆ เหรอ" เธอพึมพำกับตัวเอง "แต่...เราจะผ่านเรื่องอรปรียาไปได้ไหม" เธอรู้ว่าอรปรียาจะไม่ยอมปล่อยภาคินไปง่ายๆ และความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินก็ยังเปราะบาง วันเวลาผ่านไป เมษากับภาคินยังคงใช้เวลาร่วมกันมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าเมษาจะยังไม่ได้ตอบตกลงเรื่องแต่งงาน แต่ท่าทีของเธอก็แสดงให้เห็นว่าเธอกำลังเปิดใจให้กับเขา ภาคินพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เมษารู้สึกสบายใจ เขาพาเธอไปเที่ยว ไปทานอาหารอร่อยๆ และคอยดูแลเธอเป็นอย่างดี วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งเล่นริมทะเลสาบในสวนหลังบ้าน ภาคินก็หยิบกล่องแหวนออกมาจากกระเป๋า "เมษา" เขาเรียกเสียงนุ่ม "แต่งงานกับฉันนะ" เมษาหันไปมองภาคินด้วยดวงตาที่สั่นไหว แหวนเพชรเม็ดงามส่องประกายอยู่บนแท่นกำมะหยี่สีแดง "ฉัน..." เมษาอ้ำอึ้ง "ฉันรู้ว่าเธอยังไม่แน่ใจ" ภาคินพูด "แต่ฉันรักเธอเมษา ฉันอยากอยู่กับเธอไปตลอดชีวิต" เมษามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความรักและความจริงใจที่ล้นปรี่ออกมา เธอตัดสินใจแล้ว "ฉัน...ฉันตกลงค่ะ" เมษาเอ่ยเสียงเบา "ฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะ" ภาคินยิ้มกว้าง เขาค่อยๆ สวมแหวนวงนั้นให้กับเมษา "ขอบคุณนะเมษา" เขาพูด "เธอทำให้ฉันมีความสุขที่สุด" เมษารู้สึกปลาบปลื้มใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง ความสุขที่ได้มาอย่างรวดเร็วนี้ จะคงอยู่ได้นานแค่ไหนกันนะ