สายลมยามบ่ายพัดเอื่อยๆ นำพาใบไม้แห้งปลิวว่อนไปตามลานกว้างหน้าคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยอาร์คาน่า เสียงหัวเราะและพูดคุยของนักศึกษาดังเจือจางไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ จากภายในอาคาร ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เด็กหนุ่มร่างผอมบาง ใบหน้าหวานละมุนราวกับสลักจากหินอ่อน กำลังก้มหน้าก้มตาจัดเรียงเอกสารกองโตลงในกระเป๋าเป้สีดำสนิท ดวงตาเรียวที่มักจะฉายแววเศร้าสร้อยอยู่เป็นนิจ บัดนี้กำลังก้มลงมองเพียงพื้น คล้ายกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงแค่กระดาษที่เขาต้องจัดการให้เสร็จสิ้น เขาคือ "นนท์" นักศึกษาปีสอง คณะอักษรศาสตร์ ความโดดเด่นของนนท์ไม่ใช่รูปร่างหน้าตาที่สะดุดตาใครๆ หากแต่เป็นความเงียบขรึมและความอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในทุกท่วงท่า นนท์เป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาในสถานสงเคราะห์ เป็นเด็กเรียนดีแต่ไม่เคยมีเพื่อนสนิทนัก ชีวิตส่วนใหญ่หมดไปกับการอ่านหนังสือและการทำงานพิเศษเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหาเงินประทังชีวิต ความรักเป็นสิ่งที่ไม่เคยอยู่ในความคิดของเขา จนกระทั่งวันหนึ่ง... "นี่ นนท์! จะยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นจนตะวันตกดินเลยรึไง" เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ย่ำเข้ามาใกล้ นนท์สะดุ้งเล็กน้อย รีบเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง ร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอระหง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย รับกับเรือนผมสีดำที่เซ็ตอย่างได้รูป รอยยิ้มมุมปากของเขาดูมีเสน่ห์จนน่าใจหาย เขาคือ "ภีม" นักศึกษาปีสี่ คณะนิติศาสตร์ รุ่นพี่คนดังที่ใครๆ ต่างก็หมายปอง ภีมเป็นที่รักของคนทั้งมหาวิทยาลัย ทั้งเรียนเก่ง กิจกรรมเด่น แถมยังเป็นถึงประธานนักศึกษาสมัยปีที่แล้วอีกด้วย ความเฟรนด์ลี่และอัธยาศัยดีของเขา ทำให้มีคนเข้ามาทักทายพูดคุยอยู่เสมอ แต่สำหรับนนท์ รอยยิ้มของภีมกลับเป็นเหมือนต้องห้าม "ขอโทษครับรุ่นพี่ภีม นนท์กำลังจะกลับ" นนท์ก้มหน้าลงอีกครั้ง มือยังคงสาละวนกับการจัดของ ภีมเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "จะรีบไปไหน มีนัดหรือไง" "เปล่าครับ แค่จะรีบกลับไปทำงานพิเศษ" นนท์ตอบเสียงเบา "ทำงานพิเศษอีกแล้วเหรอ นนท์เนี่ย ขยันจริงๆ" ภีมพูดพลางเท้าสะเอว มองนนท์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "แล้วงานที่นี่เสร็จรึยัง" "เสร็จแล้วครับ" นนท์ตอบสั้นๆ พยายามเลี่ยงสายตาของรุ่นพี่ "ดีเลย งั้นไปด้วยกัน" ภีมพูดจบก็เดินนำไปก่อน ปล่อยให้นนท์ยืนงงอยู่กับที่ "ไปด้วยกันเหรอครับ" นนท์ถามตามหลัง "เออ จะไปไหนล่ะ" ภีมหันกลับมามอง "เห็นว่าใกล้เลิกงานแล้ว พี่ก็เพิ่งเสร็จธุระแถวนี้พอดี จะเดินไปส่ง" "ไม่ต้องหรอกครับ รุ่นพี่ภีม..." นนท์พยายามปฏิเสธ "ไม่ต้องเกรงใจน่า" ภีมเดินกลับมาหาราวกับจะบังคับ "พี่ก็ว่างเหมือนกัน เดินเป็นเพื่อนก็ได้" นนท์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เขาไม่อยากปฏิเสธรุ่นพี่ภีมตรงๆ เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง แต่การอยู่ใกล้ๆ รุ่นพี่ภีม มันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างประหลาด ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายถาโถมเข้ามาทุกครั้งที่สายตาของทั้งสองสบกัน "แล้ว... งานที่คณะนิติศาสตร์น่ะครับ รุ่นพี่ภีมไม่ไปดูหรือไง" นนท์พยายามหาเรื่องชวนคุย หวังให้ภีมเปลี่ยนใจ "ธุระเสร็จแล้ว วันนี้คุยกับอาจารย์จนปวดหัวไปหมดแล้ว" ภีมส่ายหน้า "พอดีนึกขึ้นได้ว่าต้องมาเอาเอกสารแถวนี้ เลยแวะมาดูหน่อย" ทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันไปตามทางเดิน ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ทอดทาบลงมาบนพื้น สร้างมิติที่สวยงาม ภีมพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ เล่าเรื่องขำขันสมัยเรียนปีแรกๆ ให้นนท์ฟัง แต่นนท์กลับแทบไม่ได้ยินอะไรเลย สิ่งที่เขาได้ยินมีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังราวกับกลองศึก "นนท์" ภีมเรียกชื่อเขาเบาๆ "ทำไมเงียบไปล่ะ" "เปล่าครับ แค่... กำลังคิดอะไรเพลินๆ" นนท์ตอบตามตรง "คิดเรื่องอะไร" "เรื่อง... การบ้านครับ" ภีมหัวเราะ "การบ้านคณะอักษรศาสตร์นี่มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ" "ก็... ยากบ้าง ง่ายบ้างครับ" นนท์ตอบติดๆ ขัดๆ "ถ้าไม่เข้าใจตรงไหน มาถามพี่ได้นะ" ภีมพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้นนท์ใจสั่น "พี่อาจจะพอช่วยได้" "ขอบคุณครับรุ่นพี่ภีม" นนท์รีบพูด ก่อนจะรีบก้มหน้ามองพื้นอีกครั้ง เขาไม่อยากให้ภีมเห็นแววตาที่ซับซ้อนของเขาในตอนนี้ "เออ ว่าแต่... นนท์พักอยู่หอในหรือหอนอก" ภีมถามขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน นนท์ชะงักเล็กน้อย "หอนอกครับ" "อืม... หอไหน สะดวกดีไหม" "ก็... สะดวกดีครับ" "ถ้ามีอะไรไม่สะดวก หรือต้องการอะไร บอกพี่ได้นะ" ภีมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่ต้องเกรงใจ" นนท์ได้แต่พยักหน้า เขาไม่รู้จะตอบอะไรออกไป ความรู้สึกอึดอัดและสับสนปนเปกันไปหมด การพบเจอรุ่นพี่ภีมในวันนี้ ทำให้โลกที่เคยสงบสุขของเขาเริ่มสั่นคลอน "ถึงแล้ว" ภีมหยุดเดินหน้าอาคารหอพักของนนท์ "พี่ไปนะ" "ครับ รุ่นพี่ภีม ขอบคุณที่เดินมาส่งครับ" นนท์รีบกล่าวลา ภีมยิ้มบางๆ "เจอกัน" ว่าแล้วภีมก็เดินจากไป ทิ้งให้นนท์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองตามหลังร่างสูงของรุ่นพี่ จนลับสายตาไป แสงแดดยามเย็นสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เห็นประกายน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ที่ขอบตา "ทำไมต้องใจเต้นแรงขนาดนี้ด้วยนะ..." นนท์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะรีบเปิดประตูหอพักเข้าไป ทิ้งความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ไว้เบื้องหลัง