บรรยากาศในห้องประชุมเล็กๆ ของคณะอักษรศาสตร์อบอวลไปด้วยความเคร่งเครียด นักศึกษาปีสามกลุ่มหนึ่งกำลังระดมสมองกันอย่างเอาจริงเอาจัง "เราแน่ใจนะว่าข้อมูลที่เรามีมันพอ" อาจารย์ดนัยเอ่ยถาม พลางมองไปยังกลุ่มนักศึกษาที่กำลังนำเสนอโปรเจกต์ "พอประมาณครับอาจารย์" วิภา หัวหน้ากลุ่มโปรเจกต์ตอบ "เราได้ข้อมูลเบื้องต้นจากการสังเกตการณ์ และจากการสัมภาษณ์นักศึกษาบางส่วนในมหาวิทยาลัยแล้วครับ" "แล้ว... รูปแบบการนำเสนอเราจะทำอย่างไร" อาจารย์ดนัยถามต่อ "เราวางแผนที่จะทำเป็นสารคดีสั้นครับอาจารย์" วิภาอธิบาย "เน้นเรื่องราวความรักที่หลากหลายในรั้วมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะความสัมพันธ์ที่... อาจจะอยู่นอกกรอบของสังคมทั่วไป" "หมายถึง... ความสัมพันธ์แบบไหน" อาจารย์ดนัยเลิกคิ้ว "ก็... ความสัมพันธ์ที่อาจจะมีความแตกต่างทางเพศ อายุ หรือ... สถานะทางสังคมน่ะครับ" วิภาตอบ "เราเชื่อว่าเรื่องราวเหล่านี้จะมีมุมมองที่น่าสนใจ และสะท้อนให้เห็นถึงความซับซ้อนของสังคมมหาวิทยาลัยได้เป็นอย่างดี" "แล้ว... เรามีเป้าหมายที่เจาะจงแล้วหรือยัง" อาจารย์ดนัยถาม "กำลังหาอยู่ครับอาจารย์" วิภาตอบ "เรากำลังมองหาคู่กรณีที่น่าสนใจ และมีเรื่องราวที่น่าจะหยิบยกมาเล่าได้" "ต้องระมัดระวังนะ" อาจารย์ดนัยเตือน "การนำเสนอเรื่องราวของคนอื่น โดยเฉพาะเรื่องส่วนตัว ต้องได้รับความยินยอม และต้องไม่เป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล" "เราทราบครับอาจารย์" วิภาพยักหน้า "เราจะดำเนินการอย่างรอบคอบที่สุด" หลังจากนั้นไม่นาน นนท์ก็ได้รับอีเมลแจ้งข่าวจากฝ่ายกิจกรรมนักศึกษา แจ้งว่าคณะอักษรศาสตร์กำลังจะเปิดรับสมัครนักศึกษาที่มีความสนใจเข้าร่วมทีมโปรเจกต์พิเศษ "เรื่องราวความรักในรั้วมหาวิทยาลัย" โดยมีเป้าหมายเพื่อผลิตสารคดีสั้นที่จะนำไปเผยแพร่ในงานวันสถาปนามหาวิทยาลัย "โปรเจกต์สารคดี... อีกแล้วเหรอ" นนท์พึมพำกับตัวเอง เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เขาเปิดอ่านรายละเอียดเพิ่มเติม พบว่าทีมโปรเจกต์นี้มีอาจารย์ดนัยเป็นที่ปรึกษา และมีวิภาเป็นหัวหน้าทีม "วิภา..." นนท์นึกถึงคนที่เคยเห็นหน้าผ่านๆ ในงานกิจกรรมของมหาวิทยาลัย "นี่มัน... หมายความว่ายังไง" นนท์เริ่มกังวล "พวกเขาจริงจังกับเรื่องนี้มากแค่ไหน" เขาตัดสินใจส่งข้อความหาออยทันที "ออย... แกได้ข่าวเรื่องโปรเจกต์สารคดีของคณะอักษรศาสตร์ไหม" ไม่นานออยก็ตอบกลับมา "ได้ยินมา... แกจะสมัครเหรอ" "เปล่า! ไม่เอาเด็ดขาด" นนท์ตอบอย่างรวดเร็ว "ฉันแค่กังวล... ว่าพวกเขาจะมาหาเรา" "ฉันก็กังวลเหมือนกัน" ออยตอบ "เห็นว่าทีมโปรเจกต์นี้มีวิภาเป็นหัวหน้า... แล้วก็มีอาจารย์ดนัยคอยดูอยู่" "อาจารย์ดนัย..." นนท์หน้าซีด "เขาต้องรู้แน่ๆ ว่าเรากำลังมีปัญหากัน" "ไม่รู้สิ... ฉันว่าเขาน่าจะพอทราบเรื่องราวของเรานะ" ออยกล่าว "เพราะเราก็เคยไปปรึกษาท่านเรื่องกฎหมายมาบ้าง" "แล้ว... เราจะทำยังไงดี" นนท์ถาม "ถ้าพวกเขาเลือกเราเป็นหัวข้อ" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนนท์" ออยตอบ "แต่ฉันจะพยายามสืบข้อมูลให้มากกว่านี้" ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน นนท์กำลังเดินไปที่คณะของภีม เขาต้องการคุยกับภีมเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด ขณะที่เขากำลังเดินผ่านคณะวารสารศาสตร์ เขาเห็นนักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่งกำลังยืนคุยกันอยู่ พวกเธอกำลังถือเอกสารบางอย่าง และมีท่าทีเหมือนกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง "เห็นไหม... ฉันบอกแล้วว่าต้องมีคนสนใจ" หนึ่งในนักศึกษาหญิงพูด "ใช่... โปรเจกต์นี้ต้องเป็นที่พูดถึงแน่ๆ" อีกคนตอบ นนท์พยายามเดินผ่านไปอย่างเงียบๆ แต่สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นแผ่นป้ายที่นักศึกษาหญิงคนหนึ่งกำลังถืออยู่ "โครงการ: 'รักต้องห้ามในรั้วมหาลัย' - เปิดมุมมองความสัมพันธ์ที่สังคมไม่เข้าใจ" หัวใจของนนท์หล่นวูบ คำว่า "รักต้องห้าม" และ "ความสัมพันธ์ที่สังคมไม่เข้าใจ" มันชัดเจนจนเกินไป เขาเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาภีม "รุ่นพี่ภีมครับ!" นนท์ตะโกนเรียกเมื่อเห็นภีมกำลังจะเดินออกจากอาคาร ภีมหันมามองนนท์ด้วยความประหลาดใจ "นนท์... มาทำอะไรที่นี่" "ผม... ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกครับ" นนท์พูดพลางหอบหายใจ "เรื่องโปรเจกต์สารคดี..." "พี่รู้แล้ว" ภีมกล่าว "ออยเล่าให้ฟังแล้ว" "แล้ว... รุ่นพี่คิดว่าเราจะทำยังไง" นนท์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมเห็นแผ่นป้ายของพวกเขาแล้ว... มัน... มันเหมือนกับว่า... พวกเขากำลังจะมุ่งเป้ามาที่เรา" ภีมถอนหายใจเบาๆ "พี่ก็คิดแบบนั้น" "ผม... ผมกลัวมากเลยครับรุ่นพี่" นนท์ยอมรับ "ผมกลัวว่าเรื่องของเราจะถูกเปิดเผย... กลัวว่าจะมีคนมาตัดสินเรา... กลัวว่าเราจะรับมือกับมันไม่ไหว" ภีมเดินเข้ามาประคองไหล่ของนนท์ "พี่รู้ว่ามันยาก... แต่เราต้องเข้มแข็งนะ" "แต่... ถ้าพวกเขาพยายามจะสัมภาษณ์เราล่ะครับ" นนท์ถาม "เราจะปฏิเสธยังไง" "เราปฏิเสธได้" ภีมกล่าว "เราไม่จำเป็นต้องให้สัมภาษณ์ ถ้าเราไม่ต้องการ" "แล้ว... ถ้าพวกเขาไปหาคนอื่น... เช่น... ออย" นนท์ยังคงกังวล "พี่จะคุยกับออยอีกครั้ง" ภีมตอบ "เราจะขอให้เขาช่วยดูแลเรื่องนี้ให้" "แล้ว... ถ้าพวกเขาพยายามจะแอบถ่ายรูป หรือแอบบันทึกเสียงเราล่ะครับ" นนท์ถาม "เราจะป้องกันตัวเองยังไง" "เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น" ภีมกล่าว "พยายามหลีกเลี่ยงที่สาธารณะที่เราเคยไปด้วยกันบ่อยๆ" "แต่... การหลีกเลี่ยงมันก็เหมือนเรากำลังยอมรับว่า... เรากำลังทำอะไรผิดอยู่" นนท์พูด "ไม่เชิงหรอกนนท์" ภีมตอบ "มันคือการป้องกันตัวเอง การที่เราไม่เปิดเผยอะไรบางอย่าง... ไม่ได้หมายความว่าเรากำลังทำผิด" "แต่... ความรู้สึกของผมมัน... มันเหมือนกำลังวิ่งหนี" นนท์เอ่ย "ผมอยากจะยืนหยัด... อยากจะบอกทุกคนว่า... ผมรักรุ่นพี่" คำพูดของนนท์ทำเอาภีมเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องมองนนท์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย "พี่เข้าใจความรู้สึกของเธอ" ภีมกล่าว "และพี่ก็รู้สึกเช่นนั้นเช่นกัน" "งั้น... เราจะทำยังไงดีครับ" นนท์ถามอีกครั้ง "ถ้าเราไม่เปิดเผย... เราก็ต้องหลบซ่อน... แต่ถ้าเราเปิดเผย... เราก็อาจจะเจอกับปัญหา" "เราต้องหาจุดตรงกลาง" ภีมตอบ "เราจะระมัดระวังตัวให้มากขึ้น... แต่เราจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินความสัมพันธ์ของเรา" "ผม... ผมอยากให้เรื่องของเรา... เป็นเรื่องที่... สวยงาม" นนท์พูด "ไม่ใช่เรื่องที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ" "พี่ก็อยากให้เป็นแบบนั้น" ภีมกล่าว "แต่ตอนนี้... เราต้องผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้ก่อน" ภีมยกมือขึ้นลูบผมของนนท์เบาๆ "ไม่ต้องกังวลนะนนท์... พี่จะอยู่ตรงนี้ข้างๆ เธอเสมอ" นนท์มองภีมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกลัว เขาหวังว่าความสัมพันธ์ของเขาและภีมจะสามารถผ่านพ้นอุปสรรคนี้ไปได้