เช้าวันต่อมา นนท์ได้นัดหมายกับวิภาเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับโปรเจกต์สารคดี นนท์เลือกพบวิภาที่มุมสงบของโรงอาหารมหาวิทยาลัย เขามาพร้อมกับภีมเพื่อเป็นกำลังใจและให้คำปรึกษา "สวัสดีครับคุณวิภา" นนท์กล่าวทักทายเมื่อวิภาเดินมาถึง "สวัสดีค่ะคุณนนท์" วิภาตอบ พลางมองภีมด้วยความสงสัยเล็กน้อย "คุณภีมมาด้วยเหรอคะ" "ครับ" ภีมกล่าว "ผมมาในฐานะเพื่อนของคุณนนท์ครับ" "ค่ะ" วิภาตอบรับ และนั่งลงตรงข้ามกับพวกเขา "ไม่ทราบว่าคุณนนท์นัดดิฉันมาเพื่อเรื่องอะไรคะ" นนท์สูดหายใจเข้าลึกๆ "คือ... ผมทราบมาว่าทีมของคุณกำลังทำโปรเจกต์สารคดีเกี่ยวกับความรักในมหาวิทยาลัย" "ใช่ค่ะ" วิภาตอบ "เรากำลังหาข้อมูลอยู่" "ผม... ผมอยากจะขอคุยกับคุณวิภาเป็นการส่วนตัว เกี่ยวกับเรื่องนี้ครับ" นนท์กล่าว "ผมคิดว่า... ผมและคุณออย... อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่คุณกำลังตามหาอยู่" วิภาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าของเธอแสดงถึงความประหลาดใจ แต่ก็มีความสนใจฉายชัด "คุณนนท์หมายถึง... ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณออยเหรอคะ" "ใช่ครับ" นนท์ตอบตรงๆ "เรา... เราเป็นมากกว่าเพื่อนสนิทกันครับ" วิภาพยักหน้าช้าๆ "ฉันพอจะคาดเดาได้ค่ะ... จากการสังเกตการณ์บางอย่าง" "เรารู้ครับ" ภีมเสริม "และเราก็ทราบว่าทีมของคุณกำลังสืบหาข้อมูลอยู่" "เราไม่ได้มีเจตนาจะละเมิดความเป็นส่วนตัวของคุณนะคะ" วิภาอธิบาย "เพียงแต่มันเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการทำสารคดีของเรา... เราต้องการเรื่องราวที่สมจริงและมีมิติ" "เราเข้าใจครับ" นนท์กล่าว "และนั่นคือเหตุผลที่เราอยากจะมาคุยกับคุณวิภาในวันนี้... เราอยากจะขอโอกาส... ที่จะเล่าเรื่องของเราด้วยตัวของเราเอง" "หมายความว่ายังไงคะ" วิภาถาม "เราอยากจะขอให้คุณวิภา... และทีมของคุณ... นำเสนอเรื่องราวของเราในสารคดี" นนท์กล่าว "แต่เรามีข้อแม้บางประการครับ" "บอกมาได้เลยค่ะ" วิภาตอบ "ดิฉันพร้อมจะรับฟัง" "ข้อแรก... เราขอให้คุณนำเสนอเรื่องราวของเราในมุมมองที่สร้างสรรค์และให้เกียรติ" นนท์เริ่ม "เราไม่อยากให้มันกลายเป็นเรื่องราวที่ถูกตีตรา หรือถูกตัดสิน" "เราตั้งใจจะนำเสนอความรักในหลากหลายรูปแบบอยู่แล้วค่ะ" วิภาตอบ "และเราจะให้เกียรติทุกเรื่องราวเสมอ" "ข้อสอง..." นนท์ลังเลเล็กน้อย "เราขอให้คุณ... ให้เรามีส่วนร่วมในการกำหนดทิศทางของการนำเสนอ... เราอยากให้แน่ใจว่าเรื่องราวของเราถูกเล่าอย่างถูกต้องและครบถ้วน" "อันนี้... อาจจะต้องมีการพูดคุยรายละเอียดกันอีกทีค่ะ" วิภาตอบอย่างระมัดระวัง "ปกติแล้ว... ทีมจะเป็นผู้กำกับทิศทาง แต่ดิฉันยินดีที่จะรับฟังความคิดเห็นของคุณเสมอ" "และข้อสุดท้าย" นนท์มองภีมเพื่อขอความมั่นใจ "เราอยากให้สารคดีนี้... ไม่ใช่แค่การนำเสนอความสัมพันธ์ของเรา... แต่เป็นพื้นที่... ที่จะช่วยสร้างความเข้าใจ... และการยอมรับ... ในความหลากหลายของความรัก" วิภาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอกำลังประมวลผลสิ่งที่นนท์พูด "ดิฉันเข้าใจเจตนาของคุณค่ะคุณนนท์" เธอกล่าว "มันเป็นแนวคิดที่น่าสนใจมาก" "เราเชื่อว่า... ถ้าโปรเจกต์นี้... สามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงทัศนคติของผู้คนได้... มันจะเป็นประโยชน์ต่อสังคมโดยรวม" ภีมเสริม "แน่นอนค่ะ" วิภาตอบ "ดิฉันจะนำเรื่องนี้ไปปรึกษาหารือกับอาจารย์ดนัยและสมาชิกในทีมก่อน" "เราหวังว่า... คุณวิภาจะพิจารณาคำขอของเรานะครับ" นนท์กล่าว "ดิฉันจะพิจารณาอย่างดีที่สุดค่ะ" วิภาตอบ "ขอบคุณที่ให้ความไว้วางใจและกล้าที่จะเปิดใจนะคะ" หลังจากที่วิภาเดินจากไป นนท์ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก "เป็นไงบ้าง" ภีมถาม "ผม... ผมไม่รู้ว่าเขาจะยอมหรือเปล่า" นนท์ตอบ "อย่างน้อยเราก็ได้ลองทำแล้ว" ภีมกล่าว "และคุณวิภาก็ดูท่าทางจะเปิดใจรับฟังนะ" "แต่ผมก็ยังกังวลอยู่ดี" นนท์เอ่ย "ถ้าเขาไม่ยอม... แล้วเราจะทำยังไง" "เราก็ต้องหาทางอื่น" ภีมตอบ "แต่ตอนนี้... เราต้องรอผลการพิจารณาจากเขาก่อน" นนท์พยักหน้า เขารู้สึกเหนื่อย แต่ก็มีความหวังเล็กๆ เผยขึ้นมา การได้ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ด้วยตัวเอง มันทำให้เขารู้สึกเข้มแข็งขึ้น "แล้ว... อาจารย์ดนัย ท่านจะว่ายังไง" นนท์ถาม "อาจารย์ดนัยเป็นคนที่มีหลักการและมีเหตุผล" ภีมกล่าว "ฉันเชื่อว่าท่านจะมองเห็นถึงเจตนาที่ดีของเรา" "ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นครับ" นนท์กล่าว "ผมไม่อยากให้ใครต้องเดือดร้อนไปมากกว่านี้" "คุณนนท์... คุณทำดีที่สุดแล้ว" ภีมให้กำลังใจ "การตัดสินใจครั้งนี้... มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" "ผม... ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำได้ดีแค่ไหน" นนท์ยอมรับ "แต่ผมจะพยายามครับ" "เราจะช่วยกัน" ภีมย้ำ "จำได้ไหม... ที่เราเคยคุยกัน... ว่าความรักมันคือการยอมรับ... และการให้เกียรติ" "ครับ" นนท์พยักหน้า "แล้ว... ถ้าเกิดว่า... ทีมโปรเจกต์เขาไม่ยอม... หรือว่า... เราไม่สามารถควบคุมทิศทางการนำเสนอได้จริงๆ... เราจะทำยังไง" ออยถาม เธอเพิ่งจะเดินเข้ามาหลังจากแอบรออยู่ห่างๆ "เราก็ต้องหาทางอื่น" ภีมตอบ "แต่เราจะค่อยๆ คิดกันไปทีละขั้น" "ตอนนี้... เราต้องรอผลจากคุณวิภาก่อน" นนท์กล่าว "หวังว่า... จะมีข่าวดี" ทั้งสามคนยืนมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และอาจจะเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไปด้วยกัน