"คุณย่าท่านชอบทำขนมไทยค่ะ" นนท์พูดพลางยกแก้วน้ำชาขึ้นจิบ "ทุกครั้งที่ผมกลับบ้าน ท่านจะทำไว้รอเต็มตู้เย็นเลย" ออยพยักหน้าฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากน้ำเสียงของนนท์ ราวกับกำลังได้สัมผัสกับอีกด้านหนึ่งของเขา ที่ไม่เคยมีใครเคยได้เห็นมาก่อน "แล้วคุณนนท์ชอบทานอะไรที่สุดคะ" ออยถาม ยิ้มบางๆ "ผมชอบทองหยิบของท่านที่สุดครับ" นนท์ตอบ "มันหวานกำลังดี แล้วก็เนื้อสัมผัสของมัน... อร่อยมากจริงๆ" เสียงหัวเราะเบาๆ ของทั้งคู่ดังขึ้นในห้องนั่งเล่นที่อบอุ่น ทีมงานของวิภาที่กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์อยู่รอบๆ ก็อมยิ้ม พวกเขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติ และความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน "คุณออยคะ" วิภาเดินเข้ามาหา "อยากให้ลองเล่าถึงความประทับใจแรกที่มีต่อคุณนนท์ให้ฟังหน่อยค่ะ" ออยหันไปมองหน้านนท์ก่อนจะตอบ "ตอนแรกก็ไม่คิดอะไรมากค่ะ ก็แค่เพื่อนร่วมชั้น แต่พอได้รู้จักกันมากขึ้น ก็เริ่มเห็นว่าคุณนนท์เป็นคนจิตใจดี อ่อนโยน แล้วก็คอยดูแลเอาใจใส่คนรอบข้างเสมอ" เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง "โดยเฉพาะเวลาที่ฉันมีปัญหา เขาจะเป็นคนแรกๆ ที่เข้ามาช่วยเสมอ" "แล้วคุณนนท์ล่ะครับ" วิภาหันไปถามนนท์บ้าง นนท์ยิ้มอย่างอ่อนโยน "สำหรับผม... ออยเป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตครับ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองลึกลงไปในดวงตาของออย "ตอนที่ผมเจอเธอครั้งแรก ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอสวยมากครับ แต่ที่ประทับใจยิ่งกว่าคือรอยยิ้มของเธอ มันดูจริงใจ แล้วก็สดใสมากๆ" บทสนทนาลื่นไหลไปเรื่อยๆ ทีมงานเก็บภาพบรรยากาศต่างๆ ทั้งตอนที่ทั้งคู่นั่งคุยกันบนโซฟา ตอนที่นนท์พาออยเดินชมรอบๆ บ้านเล็กๆ น้อยๆ หรือแม้กระทั่งตอนที่พวกเขาช่วยกันจัดดอกไม้ในแจกัน "ตอนที่ผมยังเด็ก" นนท์พูดขึ้นมาขณะที่กำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังสวนหลังบ้าน "ผมชอบมานั่งตรงนี้เสมอครับ" "ทำไมล่ะคะ" ออยถาม "เพราะผมชอบมองดูคุณย่าทำสวน" นนท์ตอบ "ท่านชอบปลูกดอกกุหลาบ แล้วก็ดอกมะลิ กลิ่นของมันหอมฟุ้งไปทั่วบ้านเลย" "ฟังดูอบอุ่นจังเลยค่ะ" ออยกล่าว "ใช่ครับ" นนท์พยักหน้า "เวลาผมคิดถึงท่าน ผมก็จะมานั่งตรงนี้ แล้วก็หลับตาลง... เหมือนได้กลับไปอยู่กับท่านอีกครั้ง" วิภาสังเกตเห็นความเศร้าบางๆ ในแววตาของนนท์ เธอจึงผายมือไปยังจุดที่เขากำลังมองอยู่ "ตรงนั้นมีรูปคุณย่าของคุณนนท์ค่ะ" วิภาบอก "อยากให้คุณออยลองชมดูนะคะ" ออยเดินเข้าไปใกล้ เธอเห็นรูปถ่ายขาวดำใบหนึ่งวางอยู่บนชั้นไม้ รูปของคุณย่าท่านหนึ่ง ใบหน้าดูใจดี แววตาเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น "สวยจังเลยค่ะ" ออยเอ่ยชม "ท่านเป็นคนเก่งมากครับ" นนท์กล่าวต่อ "ท่านเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะพ่อแม่ของผมต้องทำงานหนัก" "แล้วตอนนี้ท่านสบายดีไหมคะ" ออยถามด้วยความเป็นห่วง "ท่านเสียไปแล้วครับ" นนท์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "เมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว" บรรยากาศในห้องก็พลันเงียบสงัดลงไปชั่วขณะ ความรู้สึกเสียใจฉายชัดบนใบหน้าของออย เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่านนท์ต้องผ่านความสูญเสียครั้งใหญ่มา "ฉันขอโทษนะคะ" ออยพูดเสียงเบา "ไม่เป็นไรครับ" นนท์ยิ้มบางๆ "ผมผ่านมันมาได้แล้ว" เขาหันมามองออย "แล้วผมก็มีคุณอยู่ตรงนี้แล้วไง" คำพูดของนนท์ทำเอาออยรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอเดินเข้าไปกอดเขาเบาๆ นนท์โอบไหล่เธอตอบ สองร่างที่แนบชิดกันราวกับจะส่งกำลังใจให้แก่กันและกัน "ช่วงเวลาที่คุณย่าป่วย" นนท์เล่าต่อ "ผมได้ดูแลท่านอย่างใกล้ชิด ได้เห็นว่าท่านต่อสู้กับความเจ็บป่วยยังไง มันสอนอะไรผมหลายอย่างเลยครับ" "เช่นอะไรคะ" ออยถาม "เช่นการให้ความสำคัญกับเวลา" นนท์ตอบ "แล้วก็การบอกรักคนที่เรารักให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้" เขาเงยหน้าขึ้นมองออย "ผมดีใจนะที่ได้เจอคุณออย" "ฉันก็ดีใจค่ะที่ได้เจอคุณนนท์" ออยตอบ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แท้จริง วิภาบันทึกภาพทั้งหมดด้วยความตั้งใจ เธอรู้ดีว่าช่วงเวลาเหล่านี้มีความหมายต่อเรื่องราวมากเพียงใด มันไม่ใช่แค่การถ่ายทำสารคดี แต่มันคือการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของมนุษย์ ความรัก ความสูญเสีย และความผูกพัน "สำหรับผม" นนท์พูดกับกล้องของวิภา "ความรักมันไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน แต่มันคือการยอมรับซึ่งกันและกัน ยอมรับในทุกๆ ด้าน ทั้งด้านที่ดีและด้านที่อาจจะไม่สมบูรณ์แบบ" "แล้วก็การที่เราอยู่เคียงข้างกัน" ออยเสริม "ไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไรก็ตาม" "ใช่ครับ" นนท์พยักหน้า "แล้วผมก็เชื่อว่าความรักของเรามันแข็งแกร่งพอที่จะผ่านทุกอย่างไปได้" เมื่อการถ่ายทำที่บ้านของนนท์เสร็จสิ้นลง วิภาได้ขอให้ทั้งคู่นั่งคุยกันอีกครั้งที่สวนหลังบ้าน "มีอะไรที่อยากจะสื่อสารเป็นพิเศษสำหรับสารคดีเรื่องนี้ไหมคะ" วิภาถาม "ผมอยากให้ทุกคนเห็นว่าความรักมันมีหลายรูปแบบ" นนท์ตอบ "แล้วก็ไม่ควรมีใครมาตัดสินความรักของคนอื่น" "ใช่ค่ะ" ออยเสริม "แล้วก็อยากให้ทุกคนรู้ว่าความรักที่แท้จริง มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเพศ หรือปัจจัยภายนอกใดๆ เลย มันอยู่ที่ใจของเราสองคน" วิภายิ้ม เธอรู้สึกดีใจที่ได้เห็นความมุ่งมั่นและความชัดเจนของทั้งคู่ "ขอบคุณมากนะคะสำหรับความร่วมมือ" วิภาพูด "หวังว่าสารคดีของเราจะช่วยให้หลายๆ คนเข้าใจมากขึ้นนะคะ" ระหว่างทางกลับ ออยก็ยังคงนิ่งเงียบ นนท์สังเกตเห็นจึงเอื้อมมือมาจับมือเธอ "เป็นอะไรไปครับ" นนท์ถาม "ฉันแค่คิดว่า... วันนี้เราเปิดเผยเรื่องราวของเรามากเกินไปหรือเปล่า" ออยเอ่ยด้วยความกังวล "กลัวว่าคนอื่นจะเอาไปพูดถึงในทางที่ไม่ดี" "ผมเข้าใจครับ" นนท์บีบมือเธอเบาๆ "แต่เราทำทุกอย่างด้วยความจริงใจนะ แล้วเราก็เชื่อใจวิภา เชื่อใจอาจารย์ดนัย" "ฉันรู้ค่ะ" ออยถอนหายใจ "แต่พอคิดถึงคำพูดของภู... ฉันก็ยังอดหวั่นไหวไม่ได้" "เราต้องเข้มแข็งไปด้วยกันนะครับ" นนท์บอก "เราจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายเราได้" ออยมองหน้านนท์ ความมั่นใจของเขาทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น เธอเชื่อใจเขาเสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน