สายฝนโปรยปรายราวกับจะช่วยกลบเกลื่อนความอึมครึมของบรรยากาศที่กำลังจะเกิดขึ้น งานแต่งงานที่หรูหราแต่กลับไร้ซึ่งรอยยิ้มแห่งความยินดี ราวกับเป็นเพียงพิธีกรรมฉากหนึ่งที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างเร่งรีบ นารา ก้าวเดินไปตามทางเดินที่ปูพรมแดงทอดยาวสู่แท่นพิธีด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ตัดเย็บอย่างประณีตกลับให้ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับเป็นชุดที่ถูกส่งมาจากแดนสนธยา ดวงตาของเธอเหลือบมองไปยังใบหน้าของชายที่รออยู่เบื้องหน้า ใบหน้าคมคายที่ฉายแววเย็นชาจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมา ชายผู้นั้นคือ ธีร์ ฉัตรชัย ชายหนุ่มผู้เป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั่วเมือง แต่สำหรับนารา เขาเป็นเพียงคนที่เธอต้องแต่งงานด้วยตามข้อตกลงของตระกูล ชายผู้ไม่เคยเชื่อในรักแท้ ชายผู้มีหัวใจราวกับหินผา "เป็นไงบ้างคะคุณนารา สวยมากเลยนะคะวันนี้" เสียงหวานเจื้อยแจ้วดังขึ้นข้างหูของนารา ช่อแก้ว เพื่อนสนิทของเธอ พยายามที่จะสร้างบรรยากาศให้ดูเป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ นารายิ้มบางๆ พยายามฝืนยิ้มให้ดูสดใส "ขอบใจนะช่อแก้ว ไม่รู้จะรู้สึกยังไงเหมือนกัน" "อย่าคิดมากเลยนะ มันก็แค่การแต่งงานตามผู้ใหญ่จัดให้ เรื่องอื่นเดี๋ยวเราค่อยมาว่ากันทีหลังนะ" ช่อแก้วกระซิบปลอบประโลม พยายามบีบแขนนาราเบาๆ เพื่อส่งกำลังใจ "แต่ฉันกลัวนะช่อแก้ว ฉันกลัวว่าฉันจะทนอยู่กับเขาไม่ได้จริงๆ เขาดูเย็นชาเกินไป" นารากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แรกๆ ก็เป็นแบบนี้แหละนะ ยัยนารา ฉันเชื่อว่าเธอก็ต้องปรับตัวได้นะ แล้วคุณธีร์ เขาก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดหรอกนะ เท่าที่ฉันรู้ เขาเป็นคนดี เพียงแค่เขาอาจจะ... นิ่งๆ หน่อย" ช่อแก้วพยายามหาคำพูดที่เหมาะสม "นิ่งๆ หรือไร้หัวใจกันแน่" นารากล่าวตัดพ้อเบาๆ เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นอย่างแผ่วเบา นาราหยุดชะงักไปชั่วขณะ ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสะกดให้ยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มีแล้วก้าวเดินต่อไป เมื่อไปถึงแท่นพิธี ธีร์ยื่นมือข้างหนึ่งมาให้นารา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางมือของเธอลงบนฝ่ามือที่เย็นเฉียบของเขา ความรู้สึกราวกับถูกไฟฟ้าช็อตแลัดแล่นไปทั่วร่างของเธอ "ยินดีด้วยครับคุณธีร์ คุณนารา" บาทหลวงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ธีร์ตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ขอบคุณครับ" พิธีการดำเนินไปอย่างราบรื่น นาราพยายามตอบคำถามต่างๆ ที่บาทหลวงถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย แต่ก็พยายามควบคุมให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอเหลือบมองไปยังใบหน้าของธีร์เป็นระยะๆ ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จลุล่วงไปเท่านั้น "ฉันขอให้คุณทั้งสองมีความสุขในชีวิตคู่" บาทหลวงกล่าวอวยพร "ขอบคุณครับ" ธีร์ตอบรับ เมื่อพิธีเสร็จสิ้น ธีร์หันมามองหน้านาราเป็นครั้งแรก ดวงตาสีเข้มของเขาจับจ้องไปที่ดวงตาของเธอ ราวกับกำลังสำรวจบางสิ่งบางอย่าง "ยินดีด้วยนะ" ธีร์กล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาของเขาไม่ได้สะท้อนแววตาใดๆ นอกเสียจากความว่างเปล่า "ค่ะ" นาราตอบรับสั้นๆ "คืนนี้... เราจะไปพักกันที่คฤหาสน์ของผม" ธีร์กล่าวต่อ "หวังว่าคุณคงจะไม่มีปัญหานะ" "ไม่ค่ะ" นาราตอบ "ฉันไม่มีปัญหาอะไร" "ดี" ธีร์กล่าวเพียงสั้นๆ แล้วผายมือให้เธอเดินนำออกไป ท่ามกลางเสียงปรบมือแสดงความยินดีของแขกเหรื่อ นาราเดินเคียงข้างธีร์ออกไปจากโบสถ์ ใบหน้าของเธอฉายแววเหนื่อยอ่อน รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนริมฝีปากเป็นเพียงรอยยิ้มจอมปลอมที่เธอต้องเสแสร้งเพื่อไม่ให้ใครเห็นความอ่อนแอของตนเอง "คุณธีร์คะ" นาราตัดสินใจเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ในรถลีมูซีนคันหรู "ครับ" ธีร์ตอบรับเสียงเรียบ "เรา... เราจะอยู่ด้วยกันในฐานะอะไรคะ" นาราถามตรงๆ เธอรู้สึกว่าเธอต้องรู้ให้ชัดเจน ธีร์หันมามองหน้านารา ดวงตาสีเข้มของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ ทำให้เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย "ในฐานะสามีภรรยา ตามกฎหมาย" "หมายถึง... ในชีวิตจริงล่ะคะ" นารายังคงถามต่อ "เราจะทำตัวเหมือนคู่รักทั่วไป หรือแค่... อยู่ไปวันๆ" ธีร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเย็นชา "คุณนาราครับ คุณเองก็รู้ดีว่าผมไม่เคยเชื่อในเรื่องความรัก" นาราเม้มปากแน่น "แต่ฉัน... ฉันยังหวังว่า..." "อย่าหวังอะไรเลยครับ" ธีร์ตัดบท "การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงการผูกมัดทางธุรกิจและครอบครัวเท่านั้น เราต่างก็ได้รับในสิ่งที่ต้องการแล้ว" "แล้วสิ่งที่คุณต้องการคืออะไรคะ" นารากลั้นใจถาม "อิสระ" ธีร์ตอบสั้นๆ "ผมต้องการอิสระที่จะทำทุกอย่างที่ผมต้องการ โดยไม่ต้องมีใครมาผูกมัด หรือมาเรียกร้องในสิ่งที่ผมให้ไม่ได้" "แล้วฉันล่ะคะ" น้ำเสียงของนาราเริ่มสั่นเครือ "คุณจะไม่ให้ความสำคัญกับฉันเลยอย่างนั้นเหรอ" "ผมจะทำหน้าที่สามีที่ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้" ธีร์กล่าว "ผมจะให้เกียรติคุณ จะดูแลคุณ จะไม่ทำให้คุณลำบาก แต่ผมให้คุณไม่ได้ คือ... ความรัก" คำพูดของธีร์ราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจของนารา เธอหลับตาลง พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา "ฉันเข้าใจค่ะ" รถลีมูซีนแล่นมาจอดหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ธีร์ก้าวลงจากรถก่อน แล้วจึงยื่นมือมาช่วยพยุงนาราลงจากรถ "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของคุณนารา" ธีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ขอบคุณค่ะ" นาราตอบรับ พลางมองไปรอบๆ บริเวณคฤหาสน์ที่ดูหรูหราและโอ่อ่า แต่กลับให้ความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยวอย่างประหลาด เมื่อเข้ามาถึงภายในบ้าน บรรยากาศก็ยิ่งทวีความเงียบสงัดมากขึ้น แม่บ้านที่แต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบสีดำสนิท เดินเข้ามาต้อนรับทั้งคู่ด้วยท่าทางนอบน้อม "คุณธีร์ครับ คุณผู้หญิง ท่านรออยู่ในห้องรับแขกครับ" แม่บ้านกล่าว "ท่านไหนครับ" ธีร์ถาม "ท่านคุณหญิงมารดาครับ" แม่บ้านตอบ ธีร์เหลือบมองหน้านาราเล็กน้อย "ดูเหมือนเราจะเจอคุณหญิงก่อนที่จะได้พักผ่อนนะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" นาราตอบ ทั้งสามคนเดินเข้าไปยังห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ท่ามกลางเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ดูมีราคา ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ คุณหญิงมารดา หญิงชราที่ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา นั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาว เธอมองนาราด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง "ยินดีด้วยนะนารา" คุณหญิงมารดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง "ในที่สุดเธอก็ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราอย่างสมบูรณ์" "ขอบคุณค่ะคุณหญิง" นาราตอบรับ "ธีร์ ลูกรัก ลูกได้ทำตามที่แม่ขอแล้วนะ" คุณหญิงมารดามองไปที่ธีร์ ธีร์พยักหน้ารับ "ครับแม่" "ดีมาก" คุณหญิงมารดากล่าว "ตอนนี้ก็ได้เวลาที่เจ้าจะต้องดูแลผู้หญิงคนนี้ให้ดีนะ" "ผมจะทำครับ" ธีร์ตอบรับ นารารู้สึกได้ถึงสายตาของธีร์ที่จับจ้องมาที่เธอ เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างไม่รู้ตัว ในค่ำคืนแรกของการเป็นสามีภรรยาของเธอกับธีร์ เธอไม่รู้เลยว่าชีวิตหลังจากนี้จะเป็นเช่นไร เธอจะสามารถเติมเต็มช่องว่างในหัวใจที่เย็นชาของเขาได้หรือไม่ หรือเธอจะต้องจมดิ่งลงไปในความเดียวดายภายใต้เงาของความสัมพันธ์ที่ไร้ซึ่งความรักนี้