นาราแทบจะยืนไม่อยู่ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ห้องทำงานของพ่อลลิสาถูกรื้อค้นข้าวของกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศ เหมือนมีใครบางคนกำลังตามหาบางสิ่งบางอย่างอย่างเร่งรีบ เอกสารกองโตปลิวกระจายเกลื่อนพื้น โต๊ะทำงานถูกคว่ำลงจนข้าวของหล่นเกลื่อน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมปนเปกับกลิ่นฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้อง หัวใจของเธอเต้นระส่ำด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมห้องทำงานของพ่อที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ "คุณธีร์คะ" เธอตะโกนเรียกอีกครั้ง เสียงสั่นเครือ พยายามรวบรวมสติไม่ให้ตัวเองเป็นลมไปเสียก่อน ภาพตรงหน้ามันช่างน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะรับไหว ราวกับว่ามีใครบางคนเข้ามาค้นหาบางสิ่งบางอย่างอย่างบ้าคลั่ง ทิ้งไว้เพียงความเสียหายและความว่างเปล่า ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากอีกห้องหนึ่งก็ทำให้เธอผวา เธอรีบถอยกรูดไปซ่อนตัวอยู่หลังผ้าม่านหนาที่บังหน้าต่างบานใหญ่ กักลมหายใจเอาไว้แน่น หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอพยายามเพ่งมองผ่านม่านที่ปิดทึบออกไป พลางภาวนาให้คนที่กำลังเดินเข้ามาไม่ใช่คนที่เธอคิด เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดชะงักลงที่บริเวณปากประตูห้องทำงานนั้น นาราแอบมองลอดช่องม่านเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังสำรวจความเสียหายภายในห้อง ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามา "บ้าเอ๊ย! พวกมันทำอะไรกันวะเนี่ย!" เสียงหงุดหงิดดังขึ้น พร้อมกับร่างนั้นที่เริ่มเดินวนไปมาในห้อง มือหนาล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เขาเริ่มพูดโทรศัพท์เสียงเบา แต่ด้วยความเงียบสงัดของสถานการณ์ นาราก็ยังพอได้ยินเป็นคำๆ "แก... เจออะไรบ้างไหม? ... ไม่เจอ? ... งี่เง่า! ฉันบอกแล้วไงว่าต้องหาให้เจอ ... ไอ้ของที่ว่านั่นมันสำคัญมาก เข้าใจไหม! ... ถ้าแกหาไม่เจอ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ" นาราเบิกตากว้างเมื่อได้ยินบทสนทนานั้น คนที่เข้ามาต้องเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับการรื้อค้นครั้งนี้แน่ๆ แต่ใครกัน? และพวกเขากำลังตามหาอะไร? คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเธอจนแทบจะระเบิด "ไม่เป็นไรหรอก" เสียงของธีร์ดังขึ้น ทำให้นาราที่กำลังหวาดผวาอยู่สะดุ้งโหยง เธอหันไปมองต้นเสียงก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ธีร์ยืนอยู่ที่ทางเข้าห้องทำงาน มองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาฉายแววของความสงสัยและความเป็นห่วง "คุณธีร์! คุณมาได้ยังไงคะ" นาราถามเสียงแผ่วเบา เธอเดินออกจากที่ซ่อนหลังม่าน ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ร่างของชายอีกคนซึ่งตอนนี้กำลังหันกลับมามองทางประตูด้วยความประหลาดใจ ชายคนนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมสันแต่ดูเคร่งขรึม เขาสวมชุดสูทสีดำสนิท ดวงตาของเขามองสำรวจนาราและธีร์อย่างพิจารณา "พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?" เสียงของเขาเย็นชาและมีอำนาจ "ผมมาหานาราครับ" ธีร์ตอบ พลางก้าวเข้ามาใกล้ๆ ยืนบังนาราเอาไว้เล็กน้อย "แล้วคุณเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ในสภาพนี้?" ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ "ผมเป็นคนดูแลบ้านนี้" เขาตอบเสียงเรียบ "และผมก็กำลังจะถามพวกคุณเหมือนกัน ว่าเข้ามาทำไมโดยไม่ได้รับอนุญาต" "ไม่ได้รับอนุญาต?" นาราถามเสียงแข็ง "นี่มันบ้านของพ่อฉันนะ! ฉันเป็นลูกสาวแท้ๆ ฉันจะเข้ามาไม่ได้ยังไง?" "บ้านนี้ตอนนี้อยู่ในความดูแลของผม" ชายคนนั้นตอบหน้าตาย "หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคุณลลิสา" "เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับลลิสา?" ธีร์ทวนคำ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น "คุณรู้เรื่องอะไรบ้าง?" ชายคนนั้นมองธีร์ด้วยสายตาเยือกเย็น "ผมรู้แค่ว่า หลังจากที่คุณลลิสาหายตัวไป บ้านนี้ก็ถูกสั่งปิด และผมได้รับมอบหมายให้เข้ามาดูแลความเรียบร้อย" "แล้วการรื้อค้นนี่มันคืออะไร?" นาราถามต่อ เสียงเริ่มสั่นเครือด้วยความโกรธ "ใครเป็นคนทำ? แล้วพวกคุณกำลังหาอะไรกันอยู่?" ชายคนนั้นไม่ตอบคำถามของนารา แต่หันไปทางธีร์แทน "คุณธีร์เป็นญาติกับคุณลลิสาใช่ไหมครับ? ผมเคยเห็นคุณมางานแต่งงาน" "ผมเป็นสามีของเธอ" ธีร์ตอบเสียงหนักแน่น นาราหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ เขาจะบอกความจริงกับชายคนนี้อย่างนั้นหรือ? ชายคนนั้นพยักหน้าช้าๆ "ผมทราบครับ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล "แต่ผมได้รับคำสั่งให้ไม่ให้ใครเข้ามาในบริเวณนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... หลังจากที่ของบางอย่างหายไป" "ของบางอย่างหายไป?" ธีร์ถามซ้ำ "ของอะไร?" "ผมไม่สามารถเปิดเผยรายละเอียดได้ครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่การรื้อค้นครั้งนี้... ผมไม่ได้เป็นคนทำ" "แล้วใครทำ?" นาราถามอย่างหัวเสีย "คุณบอกว่าคุณมาดูแลบ้านนี้ คุณต้องรู้สิ!" "ผมมาถึงก็เจอสภาพนี้เลยครับ" ชายคนนั้นตอบ "ผมกำลังจะแจ้งเจ้าหน้าที่" "แจ้งเจ้าหน้าที่?" ธีร์ถามอย่างไม่เชื่อ "เพื่ออะไร? เพื่อให้พวกเขามาพบว่ามีคนพยายามจะขโมยอะไรบางอย่างไปจากบ้านของลลิสา? แล้วใครจะรับผิดชอบ?" "นั่นเป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ครับ" ชายคนนั้นตอบ "และผมก็ต้องขอความร่วมมือจากพวกคุณด้วย กรุณาอย่ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก" "ผมไม่ทำอย่างนั้นแน่" ธีร์พูดเสียงเข้ม "ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลลิสา และใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้" "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณครับ" ชายคนนั้นกล่าว "แต่บางครั้ง การไม่รู้ก็อาจจะดีกว่านะครับ" "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?" นาราถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณธีร์ครับ" ชายคนนั้นหันมามองธีร์ตรงๆ "ผมเคยเห็นคุณมาก่อน คุณคือ... นักธุรกิจหนุ่มที่กำลังมาแรง ใช่ไหมครับ? คุณน่าจะเข้าใจเรื่องธุรกิจดี" ธีร์ขมวดคิ้ว "แล้วมันเกี่ยวอะไร?" "คุณลลิสา... เธอมีอะไรบางอย่างที่คนอื่นต้องการ" ชายคนนั้นพูดเสียงเบาลง "และบางครั้ง... การได้มันมาด้วยวิธีที่ผิดกฎหมาย ก็อาจจะทำให้หลายคนยอมทำทุกอย่าง" "คุณกำลังบอกว่า... มีคนพยายามจะขโมยของจากบ้านลลิสา เพราะเธอมีอะไรบางอย่างที่คนอื่นต้องการ?" นาราถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย "ผมไม่สามารถยืนยันได้ครับ" ชายคนนั้นตอบ "แต่ผมแนะนำให้คุณทั้งสองคนกลับไปเสียดีกว่า ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่" "ผมไม่กลับจนกว่าจะได้คำตอบ" ธีร์ประกาศกร้าว "และผมจะตามหาความจริงให้เจอ ไม่ว่ามันจะซับซ้อนแค่ไหนก็ตาม" ชายคนนั้นมองธีร์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ผมหวังว่าคุณจะคิดให้รอบคอบนะครับคุณธีร์" เขาพูดก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้นาราและธีร์ยืนมองซากปรักหักพังของห้องทำงานที่เต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ "คุณธีร์คะ... เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ" นาราถามเสียงสั่น เธอเดินเข้าไปในห้องทำงาน มองสำรวจข้าวของที่กระจัดกระจายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "ทำไมห้องทำงานพ่อถึงได้เป็นแบบนี้? แล้วเขาหมายความว่ายังไงกับ 'ของบางอย่าง' ที่หายไป?" ธีร์เดินตามเข้าไปในห้อง เขาหยิบเอกสารบางส่วนที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาดู พลิกดูอย่างรวดเร็ว "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนารา" เขาตอบเสียงเครียด "แต่ที่แน่ๆ คือ มีคนกำลังตามหาอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆ ในบ้านหลังนี้" "แล้ว... คุณคิดว่าจะเป็นใครคะ?" นาราถามอย่างหวาดหวั่น ธีร์ส่ายหน้าช้าๆ "ฉันไม่รู้... แต่ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันใหญ่กว่าที่เราคิดไว้มาก" เขาเหลือบมองไปที่ลิ้นชักที่ถูกงัดแงะจนพัง "ดูเหมือนว่า... ลลิสากำลังถูกตามล่า" "ตามล่า?" นาราทวนคำ เสียงของเธอแทบจะหลุดรอดออกมาจากลำคอ "แล้ว... ทำไมคะ?" "นั่นแหละคือคำถามที่ฉันกำลังพยายามหาคำตอบอยู่" ธีร์พูด เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง "บางที... ความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่ลลิสาหายตัวไป อาจจะซ่อนอยู่ในห้องนี้ก็ได้"