ธีร์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนหมดแรง มือที่เคยแข็งแรงกำแน่นจนข้อขาว ดวงตาจับจ้องไปยังผู้เฒ่า แต่เหมือนกำลังมองทะลุผ่านร่างของนางไปยังภาพอดีตอันดำมืดที่กำลังฉายชัดในห้วงความคิด เสียงของผู้เฒ่าเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับบทสวดที่ปลุกเร้าความเจ็บปวดที่ถูกฝังลึก “...มันเป็นอุบัติเหตุที่น่าสลดใจ แรงงานคนหนึ่งลื่นไถลเข้าไปในช่องเหมืองที่กำลังระเบิด พ่อเจ้าพยายามจะเข้าไปช่วย แต่สายเกินไป... ร่างของท่านพ่อของเจ้าถูกแรงระเบิดฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ไม่มีใครเห็นแม้แต่เศษเสี้ยวของร่างกายเขาอีกเลย” "แล้ว...แล้วศพของท่านพ่อผมล่ะครับ" ธีร์ถามเสียงแหบพร่า มือยกขึ้นกุมขมับ ราวกับจะกดศีรษะที่กำลังจะแตกออก "ทำไมผมไม่เคยเห็น... แล้วคุณแม่ล่ะครับ ทำไมท่านถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย" ผู้เฒ่าถอนหายใจยาว เสียงของนางแฝงไว้ด้วยความเศร้าที่ยากจะบรรยาย “เรื่องมันซับซ้อนเกินกว่าที่คนนอกจะเข้าใจนะเด็กน้อย” นางกล่าว “หลังอุบัติเหตุ พ่อเจ้าหายไปไม่มีร่องรอย ครอบครัวของเจ้าเสียใจมาก โดยเฉพาะแม่ของเจ้า นางเชื่อว่าสามีของนางยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าหลักฐานทุกอย่างจะบ่งชี้ไปในทางตรงกันข้าม” "แต่...แต่ผู้คนในหมู่บ้านนี้... พวกเขามองคุณตาของผมอย่างไร" ธีร์พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่ฟังดูเหมือนนิยาย แต่กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจริงจัง “ถ้าเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนั้น พ่อผมหายไป... แล้วใครคือคนรับผิดชอบ” "เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำบางอย่างที่พวกเราไม่รู้” ผู้เฒ่าเล่าต่อ “หลังจากวันนั้น พ่อเจ้าก็เหมือนจะถูกกลืนหายไปกับดิน คนงานที่เหลือก็แตกกระสานซ่านเซ็นไปคนละทิศคนละทาง ส่วนเจ้าของเหมือง... เขาไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย” ธีร์รู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความสับสน เขาจำได้รางๆ ว่าแม่เคยเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อของเขา แต่รายละเอียดมักจะพร่าเลือนและไม่สมบูรณ์ ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อของเขาช่างน้อยนิดเหลือเกิน ภาพที่ชัดเจนที่สุดคือใบหน้ายิ้มแย้มของพ่อในวันเด็ก แต่หลังจากนั้น ภาพเหล่านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่า “แล้วคุณแม่ของผม... หลังจากพ่อหายไป ท่านเป็นอย่างไรบ้างครับ” ธีร์ถามต่อ เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือมากขึ้น ภาพของแม่ที่อ่อนแอและหวาดกลัวลอยขึ้นมาในหัว “ท่านบอกผมว่า ‘พ่อจะกลับมา’ เสมอ... ผมคิดว่าท่านกำลังหลอกผม” “แม่ของเจ้าไม่ได้หลอกเจ้าหรอกเด็กน้อย” ผู้เฒ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “นางเพียงแค่หวัง... หวังว่าสามีของนางจะปลอดภัย นางไม่สามารถยอมรับความจริงได้ว่าคนที่นางรักได้จากไปแล้ว” “แต่ความจริงคืออะไรครับ” ธีร์ถามอย่างร้อนรน “พ่อผมตายในอุบัติเหตุจริงๆ หรือมีอะไรมากกว่านั้น... ทำไมเรื่องราวถึงได้ถูกปิดบังไว้” ผู้เฒ่ากุมมือเหี่ยวแห้งของธีร์ไว้แน่น “มีบางอย่างที่พ่อเจ้าทิ้งไว้ให้... ก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ” นางกล่าวเสียงเบา “แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร หรืออยู่ตรงไหน” “คุณตาหมายถึงอะไรครับ” ธีร์เงยหน้าขึ้นมองผู้เฒ่า ดวงตาฉายแววคาดหวัง “ท่านรู้ใช่ไหมครับว่าอะไรคือสิ่งที่พ่อผมทิ้งไว้” “ข้าเห็นเพียงเงาตะคุ่ม” ผู้เฒ่าตอบอย่างอ้อมแอ้ม “พ่อเจ้าเป็นคนฉลาด เขาคงเตรียมการบางอย่างไว้ก่อนแล้ว... แต่มันก็ไม่ทันการณ์” ธีร์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ขาดหายไป ภาพของผู้เป็นพ่อที่เขาแทบไม่รู้จัก ความลับที่ถูกปิดบังมานานหลายปี และความหวังอันริบหรี่ที่แม่ของเขายึดมั่นมาตลอดชีวิต มันกำลังก่อตัวเป็นปริศนาที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้ในเวลานี้ “ผมต้องไปที่เหมืองนั่น” ธีร์กล่าวอย่างแน่วแน่ “ผมต้องไปดูด้วยตัวเอง” ผู้เฒ่ามองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “มันอันตรายเกินไปนะเด็กน้อย เหมืองเก่าแห่งนั้น... มันเต็มไปด้วยความลับที่น่าสะพรึงกลัว” “ผมไม่กลัวครับ” ธีร์ตอบหนักแน่น “ผมต้องรู้ความจริงให้ได้ ผมต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อของผมจริงๆ” “แต่เจ้าจะไปคนเดียวได้อย่างไร” ผู้เฒ่าเอ่ยถาม “มันอันตรายมากจริงๆ” “ผมจะระวังตัวครับ” ธีร์กล่าว “คุณตาช่วยบอกทางผมไปหน่อยได้ไหมครับ” ผู้เฒ่าพยักหน้าช้าๆ “ทางเข้ามันอยู่ทางด้านหลังของภูเขา... แต่ระวังให้ดี ทางเดินมันอันตรายมาก” นางกล่าว “และอย่าไปคนเดียว มีอะไรเกิดขึ้น... จะไม่มีใครได้ยินเสียงของเจ้า” ธีร์รู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามาในชีวิต แต่เขาก็พร้อมที่จะแบกรับมันไว้ เขาต้องค้นหาความจริง เพื่อพ่อ เพื่อแม่ และเพื่อตัวเขาเอง “ขอบคุณครับคุณตา” ธีร์ก้มลงกราบผู้เฒ่าอย่างนอบน้อม “ผมจะไม่ทำให้คุณตาผิดหวัง” “ขอให้พระคุ้มครองเจ้า” ผู้เฒ่ากล่าวพลางลูบศีรษะของธีร์เบาๆ “ไปเถิด... แต่จงจำไว้ ความจริงบางครั้งก็โหดร้ายกว่าที่เราคิด” ธีร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองไปยังทิศทางที่ผู้เฒ่าบอก เขาเห็นเพียงภาพของภูเขาสีเขียวทึบที่ปกคลุมไปด้วยหมอกจางๆ ภายใต้แสงแดดอ่อนยามบ่าย แต่ในใจของเขา เหมืองเก่าแห่งนั้นกลับดูเหมือนปากเหวที่พร้อมจะกลืนกินเขาลงไปตลอดกาล