ธีร์ตัดสินใจออกเดินทางไปยังเหมืองเก่าทันทีที่ได้รับคำแนะนำเส้นทางจากผู้เฒ่า เขาแบกเป้ใบเล็กที่บรรจุเพียงน้ำดื่มและไฟฉายขนาดใหญ่พอที่จะส่องสว่างในที่มืดมิด หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความกังวลปะปนกัน เขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้อาจนำพาเขาไปสู่ความจริงอันโหดร้าย แต่เขาก็ไม่สามารถย้อนกลับได้อีกต่อไป เส้นทางที่ผู้เฒ่าบอกนั้นค่อนข้างเปลี่ยวและยากลำบาก เขาต้องเดินผ่านป่าทึบที่แสงแดดส่องลงมาได้เพียงรำไร เสียงนกร้องและเสียงแมลงดังเซ็งแซ่เป็นเพื่อนร่วมทางตลอดเวลา ท่ามกลางความเงียบสงัดของป่า ธีร์รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน หลังจากเดินเท้ามาเกือบสองชั่วโมง ธีร์ก็เริ่มเห็นร่องรอยของกิจกรรมมนุษย์ เขาพบกับกองไม้ที่ถูกโค่นทิ้งไว้ และรอยรถที่ลากผ่านเป็นทางยาว ก่อนจะมาถึงปากทางเข้าเหมืองเก่าที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้หนาทึบ ปากทางเข้าเหมืองดูน่ากลัวยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้ มันเป็นเหมือนปากของสัตว์ร้ายที่กำลังอ้าออก เผยให้เห็นความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด ลมเย็นยะเยือกพัดออกมาจากปากอุโมงค์ ก่อให้เกิดเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่ถูกกักขัง ขณะที่ธีร์กำลังรวบรวมสมาธิเพื่อก้าวเท้าเข้าไปในความมืดนั้นเอง เสียงทุ้มแหบห้าวก็ดังขึ้นจากมุมมืดข้างทาง “จะไปไหนน่ะ เจ้าหนุ่ม” ธีร์สะดุ้งตกใจ หันไปมองตามเสียง เห็นชายชราคนหนึ่งนั่งพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ ดวงตาของเขาดูวาวโรจน์ภายใต้คิ้วที่ดกหนา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา และดูเหมือนจะมีความระแวดระวังแฝงอยู่ “ผม... ผมจะเข้าไปในเหมืองครับ” ธีร์ตอบอย่างตะกุกตะกัก ชายชราหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูแหบพร่า “เหมืองเก่าแห่งนี้... ไม่มีอะไรดีๆ รอเจ้าอยู่หรอก” เขากล่าว “มันมีแต่ความอันตรายและความตาย” “ผมต้องเข้าไปครับ” ธีร์ยืนยัน “ผมกำลังตามหาความจริงเกี่ยวกับพ่อของผม” ชายชราเงยหน้าขึ้นมองธีร์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “พ่อของเจ้า? หรือว่าเจ้าคือลูกชายของ... คุณพงษ์” ธีร์พยักหน้าอย่างตื่นเต้น “ใช่ครับ ผมคือธีร์ ลูกชายของคุณพงษ์” ชายชราลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เดินเข้ามาใกล้ธีร์ เขามองสำรวจธีร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า “ข้าเคยเห็นหน้าพ่อเจ้า... ตอนที่เขาทำงานอยู่ที่นี่” ชายชรากล่าวเสียงเศร้า “เขาเป็นคนดี... เป็นคนดีจริงๆ” “คุณตาเคยรู้จักพ่อผมเหรอครับ” ธีร์ถามด้วยความหวัง “คุณตาช่วยบอกผมได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” “ข้าเป็นคนเฝ้าเหมืองเก่าแห่งนี้มาตั้งแต่ก่อนที่มันจะปิดตัวลง” ชายชราเล่า “ข้าเห็นทุกอย่าง... เห็นความรุ่งเรือง และเห็นความล่มสลาย” “แล้วเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นล่ะครับ” ธีร์ถามอย่างกระวนกระวาย “พ่อผม... เขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุนั้นจริงๆ หรือครับ” ชายชราถอนหายใจยาว “อุบัติเหตุ... มันเป็นคำที่พวกเขาใช้เรียกมัน” เขากล่าวเสียงเบา “แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น” “หมายความว่าไงครับ” ธีร์รู้สึกถึงความเย็นวาบที่แล่นไปทั่วสันหลัง “มีอะไรบางอย่างมากกว่าอุบัติเหตุเหรอครับ” “พ่อเจ้า... เขาขุดเจออะไรบางอย่างในเหมือง” ชายชราเล่าพลางมองเข้าไปในปากอุโมงค์อันมืดมิด “บางสิ่งที่มีค่ามาก... จนคนบางคนยอมทำทุกอย่างเพื่อครอบครองมัน” “ใครครับ” ธีร์ถามเสียงแข็ง “ใครคือคนๆ นั้น” “ข้าไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนามของเขา” ชายชรากล่าว “แต่ข้ารู้ว่าเขาเป็นคนของเจ้าของเหมือง... และเขาไม่ต้องการให้พ่อเจ้าเอาของสิ่งนั้นออกไป” “แล้วพ่อผมล่ะครับ” ธีร์ถามอย่างร้อนรน “เขาเป็นอย่างไรบ้าง” “พ่อเจ้าถูกทำร้าย... และถูกผลักลงไปในช่องเหมืองที่กำลังจะระเบิด” ชายชราเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด... แต่ข้าทำอะไรไม่ได้” ธีร์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ข้อมูลที่เขาได้รับจากผู้เฒ่าและจากชายชราคนนี้กำลังปะติดปะต่อกันเป็นภาพอันโหดร้าย “ถูกฆาตกรรม... พ่อของผมถูกฆาตกรรม!” “ใช่” ชายชราตอบรับ “และศพของเขาก็ถูกทำลายไปกับแรงระเบิด... เพื่อไม่ให้มีใครหาเจอ” “แล้วสิ่งที่พ่อผมขุดเจอ... มันอยู่ที่ไหนครับ” ธีร์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้าไม่รู้” ชายชราส่ายหน้า “คนร้ายมันพามันไปด้วย... แต่ข้าเชื่อว่ามันยังคงซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในเหมืองแห่งนี้” “ผมต้องเข้าไปค้นหา” ธีร์กล่าวอย่างแน่วแน่ “ผมต้องหาให้เจอ” “ไม่! เจ้าอย่าเข้าไปเลย” ชายชราคว้าแขนของธีร์ไว้แน่น “มันอันตรายเกินไป... คนร้ายอาจจะยังอยู่ที่นี่ก็ได้” “แต่ผมต้องทำ” ธีร์ยืนยัน “ผมจะยอมให้เรื่องนี้มันจบลงแบบนี้ไม่ได้” “ฟังข้านะเจ้าหนุ่ม” ชายชรามองเข้าไปในดวงตาของธีร์อย่างจริงจัง “ข้าจะบอกเจ้าบางอย่าง... ที่อาจจะช่วยเจ้าได้” “อะไรครับ” “ก่อนที่พ่อเจ้าจะถูกฆาตกรรม... เขาเคยพูดกับข้าถึงแผนที่บางอย่าง” ชายชรากล่าว “แผนที่ที่จะนำไปสู่สมบัติที่เขาขุดเจอ... และเขาก็ซ่อนมันไว้ที่ใดที่หนึ่งในเหมืองแห่งนี้” “แผนที่?” ธีร์ถามด้วยความหวัง “ใช่... แผนที่” ชายชราพยักหน้า “ถ้าเจ้าหาแผนที่เจอ... เจ้าอาจจะรู้ว่าสมบัติอยู่ที่ไหน... และอาจจะเจอหลักฐานที่จะนำไปสู่คนร้ายด้วย” “แล้วมันอยู่ที่ไหนครับ” ธีร์ถามอย่างเร่งรีบ “ข้าไม่รู้แน่ชัด” ชายชราตอบ “แต่พ่อเจ้าเคยบอกใบ้ว่า... มันอยู่ที่ ‘จุดเริ่มต้น’ ของทุกสิ่ง” “จุดเริ่มต้น?” ธีร์ทวนคำ “หมายถึงปากทางเข้าเหมืองนี้เหรอครับ” “อาจจะ... หรืออาจจะไม่” ชายชรากล่าว “เจ้าต้องค้นหาด้วยตัวเอง... แต่จงระวังให้ดี... ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนเป็นจะอยู่ได้นาน” ธีร์ก้มลงมองพื้นดิน เขาเห็นรอยเท้าของตัวเองที่เพิ่งจะเดินเข้ามา และรอยเท้าของชายชราที่ยืนอยู่ตรงนั้น เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาไม่ได้ฝันไป “ผมจะระวังตัวครับ” ธีร์กล่าว “ขอบคุณสำหรับคำเตือนและข้อมูลครับ” “ไปเถิด... แต่จงจำไว้” ชายชรากล่าวเสียงกระซิบ “ความโลภ... มันสามารถทำให้คนกลายเป็นปีศาจได้” ธีร์พยักหน้า รับคำเตือนนั้นไว้ในใจ เขาเปิดไฟฉาย กระชับเป้สะพายหลัง และก้าวเท้าเข้าไปในปากอุโมงค์อันมืดมิด ทิ้งให้ชายชราเฝ้ามองเขาอยู่ด้านนอกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล