ธีร์รีบเร่งเดินทางออกจากเหมืองเก่าด้วยหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความสับสนและความคาดหวัง เขากุมกระเป๋าเสื้อด้านในเอาไว้แน่น ราวกับว่ากลัวว่าสิ่งที่เขาพบในเหมืองจะเลือนหายไปกับอากาศเย็นชื้น เขาไม่อาจรอให้ถึงเวลาที่จะได้พบหน้าพิมพ์ชนกได้อีกต่อไป ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่จะคลี่คลายปมปริศนาที่เกิดขึ้น เมื่อเขาไปถึงบ้านพักริมน้ำ เขาก็พบว่าพิมพ์ชนกกำลังนั่งอยู่ที่ระเบียง จิบชาพลางมองออกไปนอกบ้าน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องต้องใบหน้าของเธอ ทำให้ดูอ่อนหวานและสงบอย่างน่าประหลาด ธีร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ "พิมพ์..." เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย พิมพ์ชนกหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย แต่เมื่อเธอเห็นสีหน้าจริงจังของเขา รอยยิ้มนั้นก็ค่อยๆ จางหายไป "ธีร์... คุณไปไหนมาคะ สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย" เธอถามด้วยความเป็นห่วง ธีร์เดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เธอ เขาเห็นสายตาของเธอที่เต็มไปด้วยความสงสัย จึงตัดสินใจที่จะไม่รอช้าอีกต่อไป เขาหยิบกล่องไม้เล็กๆ ที่บรรจุแหวนและรูปถ่ายออกมาวางไว้บนโต๊ะระหว่างพวกเขา "พิมพ์... คุณรู้จักแหวนวงนี้ไหมครับ" เขาถาม น้ำเสียงของเขาจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พิมพ์ชนกมองไปที่กล่องไม้ และเมื่อเห็นแหวนทองคำโบราณวงนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอมองไปที่แหวน แล้วก็มองไปที่ธีร์ สลับกันไปมาอย่างไม่เชื่อสายตา "แหวน... แหวนวงนี้... มัน... มันได้อย่างไรคะ" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ผมเจอที่เหมืองเก่าครับ ในหีบไม้ที่ซ่อนอยู่" ธีร์ตอบ "ในนั้นมีรูปถ่ายของคุณด้วย" เขาหยิบรูปถ่ายขาวดำออกมาวางไว้ข้างๆ แหวน พิมพ์ชนกมองรูปถ่ายของตัวเองในวัยสาว ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงไปอีก "นี่มัน... เป็นไปได้อย่างไร" เธอพึมพำ ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง "ผมอยากให้คุณช่วยอธิบายหน่อยครับ" ธีร์เอ่ย "แหวนวงนี้... รูปถ่ายใบนี้... มันเกี่ยวข้องอะไรกับพ่อของผม" พิมพ์ชนกเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก้มหน้ามองมือของตัวเองที่วางอยู่บนตัก สัมผัสได้ถึงแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วอย่างที่เคยเป็นมาตลอด "ธีร์... ฉัน... ฉันไม่รู้จะเริ่มอธิบายยังไงดี" เธอพูดเสียงเบา "แต่... แหวนวงนี้... มันเป็นของแม่ฉันค่ะ" "ของแม่คุณ?" ธีร์ถามด้วยความสงสัย "แต่ผมเจอที่หีบของพ่อผมนะ" "ใช่ค่ะ... ฉันรู้..." พิมพ์ชนกสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "เรื่องมันยาวมาก... และมันเป็นความลับที่ฉัน... และแม่ของฉัน เก็บซ่อนไว้มาตลอด" เธอเงยหน้าขึ้นมองธีร์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าและความลังเล "ก่อนที่แม่ของฉันจะแต่งงานกับพ่อของฉัน... ท่านเคยมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนหนึ่งค่ะ" "ผู้ชายคนนั้น... คือพ่อของคุณใช่ไหมคะ" พิมพ์ชนกพูดต่อ เมื่อเห็นว่าธีร์ไม่ได้ขัดจังหวะ "แต่ตอนนั้น... คุณธีรเดช... ท่านยังไม่ได้แต่งงานกับแม่ของคุณ" "แม่ของฉัน... ตั้งท้อง... และพ่อของคุณ... รับรู้เรื่องนี้" พิมพ์ชนกพูดต่อ "แต่... ในตอนนั้น... คุณธีรเดช... ท่านยังไม่พร้อมที่จะมีครอบครัว ท่านมีภาระที่ต้องรับผิดชอบมากมาย... และ... ท่านก็... กลัว" "กลัว?" ธีร์ทวนคำ "ใช่ค่ะ... กลัว... กลัวความรับผิดชอบ... กลัวการผูกมัด... ท่านบอกว่า ท่านยังไม่เชื่อในเรื่องความรัก... ท่านไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถเป็นสามีหรือพ่อที่ดีได้" พิมพ์ชนกเล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แม่ของฉัน... เสียใจมาก... แต่ท่านก็เข้าใจ... ท่านเลือกที่จะเลี้ยงดูฉันเพียงลำพัง... ส่วนคุณธีรเดช... ท่านก็... มอบแหวนวงนี้ให้แม่ของฉัน... เป็นเหมือนคำมั่นสัญญา... ว่าจะดูแลพวกเรา... แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน" "แต่... รูปถ่ายใบนี้... มันอยู่ในหีบของพ่อผม" ธีร์ยังคงสงสัย "ใช่ค่ะ... หลังจากนั้น... ประมาณสองปี... คุณธีรเดช... ท่านก็... ได้มาหาแม่ของฉันอีกครั้งค่ะ" พิมพ์ชนกเล่าต่อ "ท่านบอกว่า... ท่านคิดถึงพวกเรา... ท่านอยากจะ... รับผิดชอบ... ท่านได้ขอแม่ของฉันแต่งงาน... แต่... แม่ของฉัน... ในตอนนั้น... ก็ได้เจอกับพ่อของคุณแล้ว... และท่านก็... ตัดสินใจที่จะแต่งงานกับพ่อของคุณ... เพราะท่านเชื่อว่า... พ่อของคุณ... จะเป็นครอบครัวที่มั่นคงสำหรับฉันได้" "แล้วพ่อของผมล่ะครับ... พ่อของผมรู้เรื่องนี้ไหม" ธีร์ถาม "ฉันไม่แน่ใจค่ะ... แต่... ฉันคิดว่า... คุณธีรเดช... ท่านคงจะ... เก็บความรู้สึกผิด... และความทรงจำเกี่ยวกับพวกเราไว้... เขาคงจะ... เก็บรูปถ่ายของฉัน... และแหวนวงนั้น... ไว้เป็นสิ่งเตือนใจ" พิมพ์ชนกมองไปที่ธีร์ "และ... ตอนที่ท่านเสียชีวิต... ท่านอาจจะ... สั่งให้คน... นำมันไปซ่อนไว้... ในเหมืองนั่น... เพื่อ... ไม่ให้ใคร... ล่วงรู้ความลับนี้" ธีร์นั่งนิ่งไป เขาพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่พิมพ์ชนกเพิ่งจะบอก เขาไม่เคยคิดเลยว่าอดีตของพ่อของเขาจะซับซ้อนขนาดนี้ พ่อของเขาที่เขาเคยคิดว่าเย็นชาและไม่เคยแสดงความรู้สึก แท้จริงแล้วกลับมีความรักและความรู้สึกผิดบาปซ่อนอยู่ภายใน "แล้ว... คุณ... รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร... ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกผม" ธีร์ถาม "ฉัน... ฉันไม่กล้าค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "ฉันกลัว... กลัวว่าคุณจะไม่เข้าใจ... กลัวว่ามันจะทำให้ความสัมพันธ์ของเรา... เปลี่ยนไป... ฉันไม่อยากให้คุณรู้สึก... แย่... กับพ่อของคุณ" "แต่... คุณก็กำลังจะแต่งงานกับผมนะพิมพ์" ธีร์พูด "ผมคิดว่าคุณควรจะบอกความจริงกับผม" "ฉันขอโทษค่ะ... ธีร์" พิมพ์ชนกกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันผิดเอง... ที่ไม่กล้าบอกความจริงกับคุณ... ฉันกลัว... มากกว่าที่จะ... ไว้ใจ" คำพูดของพิมพ์ชนกทำให้ธีร์รู้สึกเจ็บปวด เขาเข้าใจความกลัวของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกเสียใจที่เธอไม่ไว้ใจเขามากพอที่จะบอกความจริงทั้งหมด "ผม... ผมไม่โกรธคุณนะพิมพ์" ธีร์พูด "ผมแค่... เสียใจ... ที่คุณไม่ไว้ใจผม" "ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ... ธีร์" พิมพ์ชนกกล่าว น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ฉันรักคุณนะ... และฉันก็อยากจะ... สร้างอนาคตที่ดีไปกับคุณ... ฉันแค่... ไม่รู้จะทำอย่างไร... กับอดีตที่มัน... ค้างคาใจ" ธีร์มองไปที่พิมพ์ชนก เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ เขาเห็นความเจ็บปวดและความกลัวที่เธอต้องแบกรับมาตลอด เขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมธีรเดชถึงเป็นคนแบบนั้น และทำไมพิมพ์ชนกถึงมีท่าทีที่ซับซ้อน "ผมก็รักคุณนะพิมพ์" ธีร์กล่าว "และผมก็อยากจะสร้างอนาคตที่ดีไปกับคุณเหมือนกัน" เขาเอื้อมมือไปจับมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ "ผมเข้าใจ... ความกลัวของคุณ" "แต่... เราต้องเผชิญหน้ากับความจริงด้วยกันนะพิมพ์" ธีร์พูดต่อ "เรื่องของพ่อผม... เรื่องของแม่คุณ... มันเป็นอดีต... ที่เราไม่สามารถลบมันไปได้" พิมพ์ชนกพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม "ใช่ค่ะ... ธีร์... เราต้องเผชิญหน้ากับมัน" ธีร์บีบมือของเธอเบาๆ เขาตัดสินใจแล้วว่า เขาจะไม่มีวันปล่อยมือของเธอไป เขาจะอยู่เคียงข้างเธอ และจะช่วยเธอแบกรับอดีตที่หนักอึ้งนี้ไปด้วยกัน