สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยราวกับจะกล่อมให้โลกที่กำลังสว่างไสวด้วยแสงไฟระยิบระยับหลับใหล งานเลี้ยงสุดหรูของตระกูลผู้ดีเก่าที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงสูงตระหง่านใจกลางเมือง กำลังดำเนินไปอย่างครึกครื้น เสียงดนตรีบรรเลงเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนในวงสังคมชั้นสูง กลิ่นน้ำหอมชั้นเลิศอบอวลไปทั่วบริเวณ ประดับประดาด้วยดอกไม้สดราคาแพงที่จัดวางอย่างวิจิตรบรรจง ท่ามกลางบรรยากาศอันหรูหราและน่าตื่นตาตื่นใจนี้ มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางผู้คน เขามีชื่อว่า “ราเมศร์” หรือที่ใครๆ ต่างเรียกขานเขาว่า “คุณชายราเมศร์” ชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ผู้สืบทอดกิจการอสังหาริมทรัพย์มูลค่ามหาศาลจากบิดา ดวงตาคมกริบสีนิลทอประกายฉลาดเฉลียวภายใต้กรอบแว่นทรงสปอร์ต ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับถูกสลักเสลามาอย่างประณีต ผมสีดำขลับจัดทรงอย่างดีรับกับรูปหน้า มือข้างหนึ่งถือแก้วบรั่นดีสีอำพัน อีกข้างโอบเอวหญิงสาวสวยเซ็กซี่ที่ถูกเปลี่ยนหน้ามาแล้วไม่ต่ำกว่าสามคนตลอดทั้งคืน เขากำลังสนุกกับเกมที่เขาเป็นผู้กำหนด เกมที่เขาจะใช้เสน่ห์และความมั่งคั่งของตัวเองเพื่อไขว่คว้าสิ่งที่เขาต้องการ และเมื่อได้มาแล้ว ก็พร้อมจะทิ้งขว้างมันไปอย่างไม่ใยดี “คุณราเมศร์คะ คืนนี้คุณดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษเลยนะคะ” เสียงหวานใสดังขึ้นข้างหู ราเมศร์เหลือบมองหญิงสาวในอ้อมแขน เธอคือ “วรดา” นางแบบสาวดาวรุ่งที่เขาเพิ่งจะ “ซื้อ” มาเพื่อเป็นคู่ควงในค่ำคืนนี้ เธอนุ่งชุดราตรีสีแดงเพลิงที่เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มและเรียวขาเรียวยาวราวกับนางพญา ราเมศร์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น “วรดา วันนี้เธอก็สวยไม่แพ้ใครนะ ชุดแดงนี่ขับผิวขาวๆ ของเธอให้ยิ่งดูโดดเด่น” วรดาหัวเราะคิกคัก แก้มแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และคำชม “คุณราเมศร์ก็ชมเกินไปค่ะ” “ผมพูดความจริงเสมอ” ราเมศร์ว่าพลางช้อนสายตาคมกริบมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอ “แล้วคืนนี้มีอะไรที่ทำให้เธอมีความสุขเป็นพิเศษหรือเปล่า” วรดาทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ “ก็คงจะเป็นการได้มางานแบบนี้ ได้เจอคนดีๆ มากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… การได้อยู่ใกล้ๆ คุณราเมศร์นี่แหละค่ะ” เธอส่งยิ้มหวานเยิ้มให้เขา ราเมศร์รู้ดีว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นเพียงการเสแสร้ง เขาเคยได้ยินคำหวานแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนจากผู้หญิงหลายต่อหลายคน แต่เขาก็ยังคงสนุกกับการรับฟังและปล่อยให้พวกเธอหลงอยู่ในโลกมายาที่เขาสร้างขึ้น “ถ้าอยากได้อะไรอีก ก็บอกผมได้นะ” ราเมศร์กระซิบข้างหูวรดา พลางยกแก้วบรั่นดีขึ้นชนกับแก้วของเธอ “ดื่มเพื่อฉลองค่ำคืนที่แสนพิเศษของเรา” ขณะที่เขากำลังจะก้มลงจุมพิตแก้มเนียนของวรดา สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนเข้าที่กำลังยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางฝูงชน เธอเป็นหญิงสาวที่ดูแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ในงาน เธอไม่สวมชุดราตรีหรูหราฟู่ฟ่า แต่กลับเลือกสวมชุดเดรสสีดำเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความสง่า มีเพียงสร้อยคอไข่มุกเม็ดเล็กๆ ที่ประดับอยู่บนลำคอระหง ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นอย่างง่ายๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามหมดจด ผิวขาวผ่องราวกับหิมะ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มทอประกายลึกลับ ราวกับจะสะกดทุกสายตาที่ได้สบ ราเมศร์รู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปในภวังค์อย่างไม่อาจต้านทาน “ใครน่ะ” เขาถามวรดาเสียงเบา วรดาหันไปมองตามสายตาของราเมศร์ ก่อนจะเบ้ปากเล็กน้อย “อ๋อ คนนั้นเหรอคะ เห็นว่าเป็นญาติห่างๆ ของเจ้าของบ้านน่ะค่ะ ชื่อ ‘ดาริน’ เห็นว่าเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ” “ดาริน…” ราเมศร์พึมพำชื่อนั้นซ้ำๆ ราวกับจะจดจำไว้ในใจ เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนทำให้เขารู้สึกสะดุดตาได้มากขนาดนี้มาก่อน เธอไม่ได้สวยจัดจ้านเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ในงาน แต่กลับมีความงามที่บริสุทธิ์และสงบเยือกเย็น ราวกับน้ำในทะเลสาบยามเช้าที่ไร้ซึ่งมลทิน “คุณราเมศร์สนใจเธอเหรอคะ” วรดาถาม เสียงของเธอแฝงไปด้วยความประหลาดใจปนหงุดหงิดเล็กน้อย ราเมศร์ไม่ได้ตอบคำถามของวรดา เขายังคงจ้องมองไปยังดารินไม่วางตา ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขามีเพียงเธอคนเดียว เขาได้ยินเสียงเพลงที่ดังอึกทึกรอบตัวค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นระรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ “ขอตัวก่อนนะ” ราเมศร์บอกวรดาเสียงห้วน ก่อนจะปลดแขนที่โอบเอวเธอออก แล้วก้าวเดินตรงไปยังทิศทางที่ดารินยืนอยู่ วรดาได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างของเขาไปด้วยความผิดหวัง เธอรู้ดีว่าการแข่งขันครั้งนี้คงจะยากลำบากกว่าที่คิด ราเมศร์เดินฝ่าผู้คนเข้าไปหาดารินอย่างไม่ลังเล เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน การได้อยู่ใกล้ๆ เธอทำให้เขารู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่านไปทั่วร่าง “สวัสดีครับ” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ดารินหันมามองเขาด้วยดวงตากลมโต เธอดูไม่ตกใจที่เขาเข้ามาทักทาย แต่กลับมองเขาด้วยแววตาเรียบนิ่ง “สวัสดีค่ะ” เธอตอบรับด้วยเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความมั่นคง “ผมราเมศร์ครับ” เขาแนะนำตัว พร้อมกับยื่นมือออกไป “เราคงยังไม่เคยเจอกันมาก่อน” ดารินมองมือที่ยื่นมาของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกมือเรียวสวยของเธอขึ้นรับสัมผัส “ฉันดารินค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณราเมศร์” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่มีทีท่าประหม่าหรือตื่นเต้น ราวกับว่าเธอคุ้นเคยกับการพบปะผู้คนที่มีชื่อเสียงเช่นเขามานาน ราเมศร์รู้สึกประหลาดใจกับการตอบรับของเธอ ปกติแล้วผู้หญิงที่เขาเจอ มักจะแสดงอาการดีใจเกินเหตุเมื่อได้รู้จักเขา แต่นี่กลับเป็นปฏิกิริยาที่ตรงกันข้าม ราวกับว่าเธอไม่สนใจในสถานะหรือชื่อเสียงของเขาเลย “คุณเป็นคนพิเศษนะครับ” ราเมศร์เอ่ยชม “ในงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย คุณกลับยืนอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง” ดารินยิ้มบางๆ “ฉันชอบสังเกตคนค่ะ การยืนดูผู้คนรอบข้างก็เป็นเรื่องที่น่าสนุกดีนะคะ” “น่าสนุกกว่าการพูดคุยหรือร่วมวงสนทนาอย่างนั้นหรือครับ” ราเมศร์เลิกคิ้ว “สำหรับฉัน ใช่ค่ะ” ดารินตอบอย่างตรงไปตรงมา “แต่ละคนก็มีเรื่องราวของตัวเองที่น่าค้นหา” “แล้วเรื่องราวของคุณล่ะครับ น่าค้นหาไหม” ราเมศร์ถามต่อ น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความท้าทายแฝงอยู่ ดารินมองเขาด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง “อาจจะค่ะ หรืออาจจะไม่ก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าคุณราเมศร์อยากจะค้นหาแค่ไหน” คำตอบของเธอทำให้ราเมศร์รู้สึกท้าทายยิ่งกว่าเดิม เขาเป็นนักธุรกิจที่คุ้นเคยกับการแข่งขัน การเอาชนะ และการได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ แต่กับผู้หญิงตรงหน้า เขากลับรู้สึกว่ากำลังเผชิญหน้ากับเกมที่ซับซ้อนกว่าที่เคย “ผมว่าน่าค้นหาแน่ๆ” ราเมศร์ยิ้มกว้าง “ผมขอโอกาสทำความรู้จักคุณให้มากขึ้นนะครับ คุณดาริน” ดารินพยักหน้ารับช้าๆ “ถ้าคุณราเมศร์อยากลองดูก็ไม่ว่ากันค่ะ” ราเมศร์รู้สึกราวกับว่าเขาได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่ โลกที่เต็มไปด้วยปริศนาและความท้าทาย เขาหันไปมองวรดาที่ยืนมองเขาอยู่ห่างๆ ด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนจะหันกลับมามองดารินอีกครั้ง แล้วเอ่ยขึ้นว่า “งั้นคืนนี้เรามาเริ่มต้นเกมนี้กันเลยไหมครับ”