เวลาผ่านไปหลายวันหลังจากวันที่ราเมศร์เปิดเผยความจริงกับดาริน ชีวิตของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด ดารินพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ แต่ในใจของเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด ส่วนราเมศร์ก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะแสดงความรักและความรับผิดชอบต่อเธอ ขณะเดียวกันก็ต้องจัดการกับเรื่องของอัญชลีและลูกในครรภ์ วันหนึ่ง ขณะที่ราเมศร์กำลังนั่งทำงานอยู่ที่ห้องทำงานของเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เขามองไปที่ประตูด้วยความประหลาดใจ เพราะปกติแล้วจะมีเพียงเลขาเท่านั้นที่กล้าเคาะประตูห้องทำงานของเขาแบบนี้ “เข้ามาได้” ราเมศร์กล่าว ประตูเปิดออก และปรากฏร่างของอัญชลี เธอดูเปลี่ยนไปจากที่ราเมศร์เคยเห็นครั้งสุดท้าย ดวงตาของเธอหมองลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความมุ่งมั่นฉายชัด “คุณราเมศร์” อัญชลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ฉันขอคุยกับคุณสักครู่ได้ไหมคะ” ราเมศร์ถอนหายใจเบาๆ เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับอัญชลีอีกครั้งคงไม่ใช่เรื่องง่าย “เข้ามาสิครับคุณอัญชลี” อัญชลีเดินเข้ามาในห้องทำงาน เขาปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา แล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับราเมศร์ “คุณมาหาผม… มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ” ราเมศร์ถาม “ฉันมาเพื่อจะบอกคุณ” อัญชลีกล่าว “ว่าฉันตัดสินใจแล้ว… ฉันจะเก็บลูกไว้” ราเมศร์มองอัญชลีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ดีใจ และรู้สึกผิด “คุณ… คุณแน่ใจนะ” “แน่ใจค่ะ” อัญชลีพยักหน้า “นี่คือลูกของฉัน… ฉันจะไม่มีวันทอดทิ้งเขา… ถึงแม้ว่า… ฉันจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรก็ตาม” “ผม… ผมจะรับผิดชอบ” ราเมศร์กล่าว “ผมจะดูแลคุณและลูก… ผมจะทำทุกอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งควรจะทำ” อัญชลียิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นดูเศร้า “ฉันรู้ว่าคุณจะทำ… คุณเป็นคนดีเสมอ… แต่… ฉันก็รู้ว่าคุณรักคุณดาริน… ฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุให้คุณต้องเลือกระหว่างความรักของคุณ… กับหน้าที่ความรับผิดชอบ” “ผมไม่ได้จะเลือกระหว่างใคร” ราเมศร์กล่าว “ผมจะหาทางออกที่ดีที่สุด… ให้กับทุกฝ่าย” “ไม่มีทางออกที่ดีที่สุดหรอกค่ะ” อัญชลีถอนหายใจ “มันมีแต่ทางเลือก… ที่ต้องมีคนเจ็บปวด… และฉัน… ไม่อยากให้คุณดารินต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้” “คุณดาริน… เธอไม่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด” ราเมศร์กล่าว “ผม… ผมจะพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจ” “อธิบายไปก็เท่านั้นค่ะ” อัญชลีส่ายหน้า “ความจริงมันก็คือความจริง… ความรู้สึกของคนเรา… มันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายด้วยคำพูดได้หมด” “คุณ… คุณเกลียดผมไหมครับ” ราเมศร์ถามอย่างไม่แน่ใจ อัญชลียิ้ม “ทำไมฉันจะต้องเกลียดคุณคะ… คุณไม่ได้ทำอะไรผิด… มันเป็นแค่… อุบัติเหตุ… ที่ทำให้เราสองคนมาเจอกันอีกครั้ง… ในเวลาที่ไม่เหมาะสม” “ผม… ผมรู้สึกผิดจริงๆ ที่ทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิงแบบนี้” ราเมศร์กล่าว “ถ้าวันนั้น… ผมไม่… ” “ไม่ต้องคิดถึงมันแล้วค่ะ” อัญชลีขัดขึ้น “อดีตก็คืออดีต… เรามองไปข้างหน้าดีกว่า… ฉันมาเพื่อจะบอกคุณว่า… ฉันตัดสินใจแล้ว… ว่าฉันจะอยู่ที่นี่… เพื่อลูก… และ… เพื่อให้แน่ใจว่า… ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่คุณต้องการ… คุณจะได้ไม่ต้องกังวล” “คุณ… คุณจะอยู่ที่นี่?” ราเมศร์ถามด้วยความแปลกใจ “แล้ว… ดาริน…” “ฉันรู้ค่ะว่ามันอาจจะทำให้คุณดารินไม่สบายใจ” อัญชลีกล่าว “แต่… ฉันก็มีเหตุผลของฉัน… ฉันอยากจะ… อยู่ใกล้ๆ คุณ… เพื่อให้คุณ… สามารถจัดการทุกอย่างได้… โดยที่… ฉันไม่ต้องมากังวล” ราเมศร์มองอัญชลีอย่างพิจารณา เขาเห็นถึงความเด็ดเดี่ยวในแววตาของเธอ แต่มันก็มีความเศร้าแฝงอยู่เช่นกัน “คุณแน่ใจนะว่าคุณไหว” “ฉันไหวค่ะ” อัญชลีตอบ “ฉันจะเข้มแข็ง… เพื่อลูก… และ… เพื่อให้คุณ… ได้ทำในสิ่งที่คุณควรจะทำ” “ผม… ผมขอบคุณคุณมากนะครับคุณอัญชลี” ราเมศร์กล่าวอย่างจริงใจ “ผมไม่รู้จะพูดอย่างไร… ที่คุณยอมเสียสละขนาดนี้” “ฉันไม่ได้เสียสละอะไรหรอกค่ะ” อัญชลีกล่าว “นี่คือสิ่งที่ฉันต้องทำ… ฉันขอให้คุณ… ดูแลคุณดารินให้ดี… อย่าทำให้เธอเสียใจอีก… เพราะ… ฉันไม่อยากเห็นคุณ… ต้องเจ็บปวด” คำพูดของอัญชลีทำให้ราเมศร์รู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาเข้าใจดีว่าการตัดสินใจของอัญชลีครั้งนี้ มีความซับซ้อนมากกว่าแค่การดูแลลูก เธอคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงผูกพันกับเขาอยู่ หรืออาจจะต้องการพิสูจน์บางสิ่งบางอย่าง “ผมจะพยายามครับ” ราเมศร์ตอบ “และ… ผมก็หวังว่า… วันหนึ่ง… เราจะสามารถ… เป็นเพื่อนกันได้” อัญชลียิ้ม “ฉันก็หวังแบบนั้นค่ะ” หลังจากที่อัญชลีจากไป ราเมศร์ก็นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เขาครุ่นคิดถึงคำพูดของเธอ ความเด็ดเดี่ยวของเธอ ความเสียสละของเธอ และความรู้สึกที่ซับซ้อนระหว่างเขากับอัญชลี เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหาดาริน “คุณดาริน… ผมมีเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณ” “มีอะไรเหรอคะ” เสียงของดารินฟังดูเหนื่อยอ่อน “อัญชลี… เธอมาหาผมที่บริษัท… เธอตัดสินใจแล้ว… ว่าเธอจะเก็บลูกไว้” ราเมศร์บอก อีกฝั่งของสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดารินจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “แล้ว… แล้วคุณ… คิดยังไงคะ” “ผม… ผมไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ ครับคุณดาริน” ราเมศร์สารภาพ “ผม… ผมไม่รู้ว่าอนาคตของเราจะเป็นยังไง… แต่… ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมรักคุณ… ผมอยากจะอยู่กับคุณ… ผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเราไว้” “แต่… อัญชลี…” ดารินพูดเสียงแผ่วเบา “ผมรู้ครับ” ราเมศร์กล่าว “ผมรู้ว่ามันยาก… แต่… ผมจะพยายาม… ผมจะทำให้ดีที่สุด… เพื่อคุณ… และ… เพื่อทุกๆ คน” ดารินถอนหายใจยาว “ฉัน… ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันค่ะ… ราเมศร์… บางที… บางทีเรื่องแบบนี้… มันอาจจะเกินกว่าที่ฉันจะรับไหวจริงๆ” คำพูดของดารินทำให้ราเมศร์รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นหัวใจ เขาไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ของเขากับดารินจะมาถึงจุดที่สั่นคลอนได้มากขนาดนี้