ดารินนั่งอยู่ริมหน้าต่างห้องนอนของเธอ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย แสงจันทร์สาดส่องเข้ามา ทำให้เงาของเธอทอดยาวอยู่บนพื้นห้อง ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาตั้งแต่ราเมศร์บอกความจริง ยังคงกัดกินหัวใจของเธอไม่หยุดหย่อน “ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอหน่วยอีกครั้ง เธอคิดถึงราเมศร์ คิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่พวกเขามีร่วมกัน คิดถึงรอยยิ้มของเขา เสียงหัวเราะของเขา และความรู้สึกอบอุ่นที่เขาเคยมีให้เธอ แต่ทุกครั้งที่เธอคิดถึงสิ่งเหล่านั้น ภาพของอัญชลีและลูกในครรภ์ของเธอก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้ความสุขเหล่านั้นกลายเป็นความเจ็บปวด “ฉันควรจะทำยังไงดี” ดารินถามตัวเอง “ฉันควรจะยอมรับ… แล้วอยู่กับความเจ็บปวดแบบนี้ตลอดไปเหรอ… หรือว่า… ฉันควรจะเดินจากไป… แล้วปล่อยให้ราเมศร์ไปทำหน้าที่พ่อ… แล้วก็… สร้างครอบครัวใหม่ของเขา” ความคิดที่จะจากไปนั้น ทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ราเมศร์คือผู้ชายที่เธอรักที่สุด คือคนที่เธออยากจะใช้ชีวิตด้วยไปตลอด แต่ความจริงที่เกิดขึ้นมันโหดร้ายเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของราเมศร์ “ฮัลโหลค่ะ” เสียงของดารินแหบพร่า “คุณดาริน… คุณอยู่ที่ไหนครับ” เสียงของราเมศร์ฟังดูร้อนรน “ฉัน… ฉันอยู่ที่ห้องค่ะ” ดารินตอบ “ผมขอไปหาคุณได้ไหมครับ” ราเมศร์กล่าว “ผม… ผมมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องคุยกับคุณ” ดารินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้ค่ะ… คุณมาได้เลย” ไม่นานนัก ราเมศร์ก็มาถึงห้องของดาริน เขาดูเหนื่อยอ่อนและมีร่องรอยความกังวลบนใบหน้า “คุณดาริน” ราเมศร์กล่าวขณะที่เข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ “ผม… ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง” “คุณไม่ต้องขอโทษฉันหรอกค่ะ” ดารินกล่าว “มันไม่ใช่ความผิดของคุณ… มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว” “ผมรู้” ราเมศร์ถอนหายใจ “แต่… ผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี… ที่ทำให้คุณต้องเสียใจ… และต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” “แล้ว… คุณมาหาฉัน… เพราะเรื่องนั้นเหรอคะ” ดารินถาม “ใช่ครับ” ราเมศร์พยักหน้า “ผม… ผมอยากจะบอกคุณว่า… ผมได้คุยกับอัญชลีแล้ว… เธอตัดสินใจแล้ว… ว่าเธอจะเก็บลูกไว้” ดารินนิ่งไป เธอไม่ได้พูดอะไร ราเมศร์มองหน้าเธอด้วยความรู้สึกผิด “ผมรู้ครับว่ามันเป็นเรื่องที่ยาก… และผมก็ไม่รู้ว่าคุณจะรู้สึกยังไง… แต่… ผม… ผมอยากจะบอกคุณว่า… ผมรักคุณ… และผม… ผมอยากจะอยู่กับคุณ… ผมอยากให้เรา… ลองหาทางออกที่ดีที่สุด… ด้วยกัน” “ทางออกที่ดีที่สุด…” ดารินทวนคำพูดของเขา “คุณคิดว่า… มันจะมีทางออกที่ดีที่สุดจริงๆ เหรอคะ… ราเมศร์” “ผมเชื่อว่ามีครับ” ราเมศร์กล่าวอย่างหนักแน่น “ผมจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้คุณ… ไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวด… และ… ผมจะแสดงให้คุณเห็น… ว่าความรักของเรา… มันแข็งแกร่งพอ… ที่จะผ่านทุกอย่างไปได้” ดารินมองเข้าไปในดวงตาของราเมศร์ เธอเห็นความมุ่งมั่น ความรัก และความจริงใจในแววตาของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังมีความกลัวและความไม่แน่ใจอยู่ “ฉัน… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ราเมศร์” ดารินกล่าวอย่างอ่อนแรง “ฉัน… ฉันรักคุณนะ… ฉันรักคุณมาก… แต่… การต้องอยู่กับความจริงที่ว่า… คุณกำลังจะมีลูกกับผู้หญิงอีกคน… มัน… มันเป็นอะไรที่ยากมากจริงๆ” “ผมรู้ครับ” ราเมศร์จับมือเธอไว้ “ผมจะอยู่ตรงนี้… ผมจะไม่ไปไหน… ผมจะให้เวลาคุณ… และผมจะพิสูจน์ตัวเอง… ให้คุณเห็น” ดารินหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถก้าวข้ามความเจ็บปวดนี้ไปได้หรือไม่ แต่ ณ เวลานี้… เธอเลือกที่จะเชื่อราเมศร์ เลือกที่จะให้โอกาสเขา… และเลือกที่จะให้โอกาสตัวเอง… ในการต่อสู้กับความจริงที่โหดร้ายนี้ “ฉัน… ฉันจะลอง… ฉันจะลองให้โอกาสคุณ… ราเมศร์” ดารินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “แต่… ถ้าวันหนึ่ง… ฉันรู้สึกว่า… มันมากเกินไปจริงๆ… ฉัน… ฉันก็ขอโทษด้วยนะคะ” ราเมศร์กอดดารินไว้แน่น “ขอบคุณครับคุณดาริน… ขอบคุณที่ให้โอกาสผม… ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง… ผมสัญญา” ทั้งสองนั่งกอดกันเงียบๆ ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน อนาคตของพวกเขายังคงไม่แน่นอน เต็มไปด้วยอุปสรรคและความท้าทาย แต่ในขณะนี้… พวกเขาเลือกที่จะจับมือกัน… และก้าวเดินต่อไป… ด้วยความหวัง… ที่จะเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาขวางกั้น.