ดารินยังคงจมอยู่ในห้วงความคิดอันสับสน ร่างกายของเธออ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น หากแต่สายตาของเธอกลับจับจ้องอยู่ที่ภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง เงาที่ทาบทับบนพื้นนั้นดูราวกับปีศาจร้ายที่คอยกัดกินจิตวิญญาณอันบอบช้ำของเธอ ความจริงที่ราเมศร์เปิดเผยนั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว มันไม่ใช่แค่เรื่องของความผิดพลาดในอดีต แต่เป็นเหมือนการตอกย้ำว่าความสัมพันธ์ที่เธอทุ่มเทให้ทั้งหมดนั้น อาจเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่ต้น "ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอหน่วยอีกครั้ง ราเมศร์พยายามอธิบาย พยายามขอโทษ และพยายามที่จะเยียวยาหัวใจที่แตกสลายของเธอ แต่คำพูดเหล่านั้นกลับไม่สามารถลดทอนความเจ็บปวดที่เกาะกุมในอกได้เลย ยิ่งเขาพยายามเธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกผลักไสออกไปห่างๆ ราวกับว่าระยะห่างทางกายภาพนั้นเป็นเพียงสัญลักษณ์ที่สะท้อนความห่างเหินในใจ เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบา ดารินสะดุ้งเล็กน้อย หันมองไปทางประตูอย่างไม่แน่ใจ ก่อนจะรวบรวมสติแล้วเอ่ยตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เข้ามาได้ค่ะ" บานประตูเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของราเมศร์ เขามีสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาฉายแววเหน็ดเหนื่อย แต่ก็ยังคงมีประกายแห่งความหวังที่จะชดเชยความผิดพลาดที่เกิดขึ้น เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ทอดสายตามองเธอด้วยความรู้สึกผิดผสมกับความรักที่ลึกซึ้ง "คุณ… ยังไม่นอนอีกเหรอครับ" ราเมศร์เอ่ยถาม เสียงของเขาทุ้มต่ำและอ่อนโยน ราวกับกลัวว่าจะทำลายบรรยากาศที่เปราะบางของเธอ ดารินส่ายหน้าช้าๆ โดยไม่ละสายตาไปจากเขา "ยังค่ะ" "ผม… ผมขอโทษอีกครั้งนะครับ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังหาคำพูดที่เหมาะสมที่สุด "ผมรู้ว่ามันอาจจะยาก แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรักคุณจริงๆ นะ" "รัก… แล้วที่ผ่านมามันคืออะไรคะ" ดารินถามเสียงสั่นเครือ แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่รอคำตอบ "ความรู้สึกทั้งหมดที่คุณมีให้ฉัน มันคือเรื่องจริงทั้งหมดจริงๆ เหรอคะ หรือว่ามันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของเกมที่คุณกำลังเล่นอยู่" ราเมศร์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีก ดึงมือของเธอมาประคองไว้ในมือของเขา "ทุกอย่างคือเรื่องจริง ดาริน ผมรักคุณจริงๆ ความผิดพลาดในอดีตของผม มันไม่ได้ลดทอนความรู้สึกที่มีให้คุณเลยแม้แต่นิดเดียว" "แต่คุณปิดบังฉันมาตลอด" ดารินสะบัดมือออกอย่างแรง "คุณปล่อยให้ฉันหลงรักคุณ เชื่อใจคุณ เต็มที่กับความสัมพันธ์ของเรา จนกระทั่ง… จนกระทั่งความจริงมันปรากฏ" "ผมรู้ว่าผมผิด ผมผิดมากจริงๆ" ราเมศร์ยอมรับ "ผมกลัว ผมกลัวที่จะเสียคุณไป ผมเลยพยายามจะจัดการทุกอย่างให้มันดีที่สุด แต่ผมกลับยิ่งทำให้มันแย่ลง" "แล้วเรื่องของอั… อัคคีล่ะคะ" ดารินถามถึงชื่อที่ยังคงเป็นปริศนาที่สร้างความปวดร้าวให้เธอ "เขาคือใคร ทำไมคุณถึงต้องกังวลเกี่ยวกับเขามากขนาดนั้น" ราเมศร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าของเขาดูหนักอึ้งขึ้นกว่าเดิม "เขา… เขาคืออดีตที่ผมต้องเผชิญ ดาริน เขาคือส่วนหนึ่งของความผิดพลาดที่ผมอยากจะลืม แต่ก็หนีไม่พ้น" "อดีตของคุณ… ที่เกี่ยวข้องกับฉันด้วยหรือเปล่าคะ" ดารินมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างคาดคั้น เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจน ไม่ใช่คำพูดที่คลุมเครืออีกต่อไป ราเมศร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา "ใช่… มันเกี่ยวข้องกับคุณด้วย" ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างของดาริน เธอไม่เข้าใจ ราเมศร์บอกว่าเขาหลงรักเธอ แต่เขากลับมีอดีตที่เกี่ยวข้องกับเธอ และยังปิดบังเรื่องนี้ไว้อีก "เกี่ยวข้อง… ยังไงคะ" "ตอนที่ผมเจอดารินครั้งแรก… คุณจำได้ไหมว่าเราเจอกันที่ไหน" ราเมศร์ถาม สายตาของเขามองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะอ่านใจเธอ ดารินพยายามนึกย้อนกลับไป ภาพความทรงจำที่เกี่ยวกับราเมศร์ผุดขึ้นมาในหัว ภาพแรกที่เธอจำได้ คือตอนที่เธอไปช่วยงานการกุศลที่มูลนิธิแห่งหนึ่ง และเขาปรากฏตัวขึ้นที่นั่น "ที่งานการกุศล… ที่มูลนิธิ ใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ" ราเมศร์พยักหน้า "ตอนนั้น… คุณยังเด็กมาก และคุณก็… คุณก็สวยมาก ผมจำคุณได้ทันที" "จำได้… แต่ทำไมคุณถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย" ดารินถามด้วยความสงสัย "ผม… ผมไม่ได้อยากให้คุณเข้าใจผิด ผมกลัวว่าคุณจะคิดว่าผมเข้ามาหาคุณเพราะ… เพราะเรื่องในอดีต" ราเมศร์อธิบาย "ผมอยากให้คุณรักผมในแบบที่ผมเป็นในปัจจุบัน ไม่ใช่เพราะความผูกพันในอดีต" "แต่คุณก็ยังปิดบังฉันอยู่ดี" ดารินตอกกลับ "คุณปล่อยให้ฉันคิดไปเองว่าเราเพิ่งเจอกัน… ปล่อยให้ฉันหลงรักคุณ โดยไม่เคยรู้เลยว่าคุณรู้จักฉันมาก่อน" "ผมขอโทษ" ราเมศร์เอ่ยซ้ำ "ผมพยายามจะหาจังหวะที่เหมาะสมที่สุด แต่… มันก็สายเกินไป" "แล้วอัคคี… เขาเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไงคะ" ดารินถามย้ำอีกครั้ง เธอรู้สึกว่ายิ่งเข้าใกล้ความจริงมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น ราเมศร์หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "อัคคี… เขาคือคู่หมั้นของน้องสาวผมครับ" คำพูดนั้นทำเอาดารินแทบจะยืนไม่อยู่ "อะไรนะคะ! คู่หมั้น… คู่หมั้นของน้องสาวคุณ! แล้ว… แล้วเขาเกี่ยวอะไรกับเรื่องของเรา" "ตอนนั้น… ตอนนั้นผมกำลังจะแต่งงานกับน้องสาวผมครับ" ราเมศร์เล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แต่… ผมไปเจอคุณที่งานนั้น แล้วผมก็… ผมก็ตกหลุมรักคุณเข้าอย่างจัง" "คุณ… คุณกำลังจะแต่งงาน! แล้วคุณเข้ามาหาฉันได้อย่างไร" ดารินแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่! คุณกำลังหลอกฉันอยู่หรือเปล่า!" "ไม่! ผมไม่ได้หลอกคุณ" ราเมศร์รีบปฏิเสธ "ผม… ผมสับสนมากในตอนนั้น ผมรักคุณ แต่ผมก็รู้สึกผิดต่อครอบครัว ผมเลยพยายามจะตัดใจจากคุณ" "ตัดใจ… แล้วทำไมคุณถึงยังติดต่อมา หาฉันอยู่เรื่อยๆ" ดารินตะคอกถาม น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้ม "นี่มันบ้าบอที่สุด! คุณกำลังเล่นกับความรู้สึกของฉัน! คุณกำลังทำร้ายฉัน!" "ผมไม่ได้ตั้งใจ" ราเมศร์พยายามเข้ามากอดเธอ แต่ดารินสะบัดออก "ผม… ผมอยากจะบอกคุณความจริงมาตลอด แต่… อัคคี เขา… เขาเป็นคนอันตราย" "อันตราย… อันตรายยังไงคะ!" ดารินถามเสียงดังลั่น "ทำไมคุณถึงกลัวเขามากขนาดนั้น! เขาขู่คุณหรือไง! หรือว่า… หรือว่าเรื่องที่เขาเกี่ยวข้องกับน้องสาวคุณ มันไม่ใช่แค่เรื่องหมั้นหมาย!" ราเมศร์มองไปที่ดารินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ผม… ผมไม่สามารถเล่าทุกอย่างได้ในตอนนี้ ดาริน แต่ผมอยากให้คุณเชื่อผม ผมรักคุณ ผมจะปกป้องคุณ" "ปกป้อง! คุณจะปกป้องฉันจากอะไร! จากตัวคุณเองหรือไง!" ดารินตะโกนใส่เขา น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "ฉันไม่รู้แล้วว่าควรจะเชื่อใคร! ฉันไม่รู้ว่าความจริงคืออะไร! ฉัน… ฉันอยากอยู่คนเดียว!" ว่าแล้วดารินก็หันหลังให้เขา เดินโซซัดโซเซกลับไปนั่งที่ริมหน้าต่างอีกครั้ง ปล่อยให้ราเมศร์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ ความสัมพันธ์ที่เคยสวยงาม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าวที่ยากจะประสาน ราเมศร์รู้ดีว่าเขาได้ทำลายความไว้วางใจของเธอไปแล้ว และการจะเรียกคืนมันกลับมา คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย