ข่าวการเปิดโปงครั้งใหญ่ที่เขย่าวงการธุรกิจของราเมศร์ดังกระหึ่มไปทั่วทุกสารทิศ ไม่ใช่แค่ในกลุ่มนักธุรกิจและนักลงทุนเท่านั้น แต่ยังลามไปถึงสังคมชั้นสูงและสื่อบันเทิงที่ต่างพากันขุดคุ้ยเรื่องราวของเขาอย่างไม่ลดละ ราเมศร์ที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจและความมั่งคั่ง บัดนี้กำลังเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดพาทุกสิ่งของเขาให้แหลกลาญ ดารินมองข่าวสารที่ปรากฏบนหน้าจอโทรทัศน์อย่างสงบนิ่ง ดวงตาคู่สวยฉายแววพึงพอใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความกังวลเล็กน้อย เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น “คุณดารินคะ” เสียงหวานของเจนจิราดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณราเมศร์โทรมาค่ะ” ดารินผงกศีรษะรับ “ให้เขาเข้ามา” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่นานนัก ประตูก็ถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างของราเมศร์ที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีเคร่งขรึม ใบหน้าคมคายที่เคยเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับหมองหม่นและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แววตาที่เคยดุดันสบกับดารินอย่างคาดหวัง “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ ดาริน” เสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความผิดหวังและน้อยใจ “ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะทำกับผมได้ถึงขนาดนี้” ดารินยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “แล้วคุณคิดว่าผมควรจะทำอย่างไรคะคุณราเมศร์ คุณทำลายครอบครัวของฉัน ทำลายชีวิตของพ่อกับแม่ฉัน แล้วคุณคิดว่าฉันควรจะปล่อยคุณไปอย่างนั้นหรือ” “แต่ผมก็ชดเชยให้คุณแล้วไม่ใช่เหรอ” ราเมศร์เดินเข้ามาใกล้ขึ้น “ผมให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ ผมซื้อทุกอย่างที่คุณอยากได้ คุณอยากได้อะไรบอกผม ผมให้คุณได้หมด” “คุณให้เงินผมได้ แต่คุณให้ความยุติธรรมกับครอบครัวผมคืนมาไม่ได้” ดารินยืนขึ้นเผชิญหน้าเขา “คุณเอาทุกอย่างไปจากพวกเขา แล้วคิดว่าเงินไม่กี่บาทของคุณจะทดแทนได้งั้นหรือ คุณมันเห็นแก่ตัวเกินไปราเมศร์ คุณมองเห็นแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง ไม่เคยคิดถึงหัวใจของคนอื่นเลย” “ผมก็รักคุณนะดาริน” ราเมศร์พยายามคว้ามือเธอ แต่ดารินสะบัดออกอย่างรวดเร็ว “ผมรักคุณจริงๆ ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ” “ความรักของคุณมันน่าขยะแขยง” ดารินพูดเสียงเย็น “คุณมันหลอกลวง คุณใช้ความรักเป็นเครื่องมือในการครอบงำคนอื่น คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ คุณจะใช้ผมเป็นหมากในเกมของคุณ แล้วพอคุณได้ในสิ่งที่ต้องการ คุณก็จะทิ้งผมไปเหมือนที่เคยทำกับคนอื่นๆ” “ไม่จริง! ผมไม่ได้คิดแบบนั้น” ราเมศร์พยายามอธิบาย “ผมแค่อยากให้คุณมีความสุข ผมอยากให้คุณอยู่ข้างผม” “การอยู่ข้างคุณคือการถูกทรมาน” ดารินถอนหายใจ “ฉันไม่มีวันให้อภัยคุณราเมศร์ สิ่งที่คุณทำมันเกินกว่าที่ใครจะยอมรับได้ ตอนนี้คุณกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง คุณกำลังจะถูกดำเนินคดี คุณจะไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว” “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร” ราเมศร์มองเธออย่างไม่เข้าใจ “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด” “คุณกำลังจะโดนจับกุมข้อหาฟอกเงินและทุจริต” ดารินบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้อมูลทั้งหมดถูกส่งถึงเจ้าหน้าที่แล้ว คุณไม่มีทางหนีพ้น” แววตาของราเมศร์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขาไม่คิดว่าดารินจะทำได้ถึงขนาดนี้ “คุณ… คุณทำจริงเหรอ” “ใช่” ดารินตอบอย่างหนักแน่น “นี่คือการแก้แค้นของฉัน ฉันจะทำให้คุณได้รับผลกรรมที่คุณก่อไว้” ราเมศร์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดอาลัย “ผมแพ้แล้วเหรอ” เขาพึมพำกับตัวเอง “ผมแพ้ให้กับผู้หญิงที่ผมรัก” “คุณไม่ได้แพ้ให้กับฉันคนเดียว” ดารินเดินเข้าไปหาเขา “คุณแพ้ให้กับความโลภ ความเห็นแก่ตัว และความไม่ละอายของคุณเอง” “แล้วหลังจากนี้ล่ะ” ราเมศร์เงยหน้ามองเธอ “คุณจะทำอะไรต่อไป” “ฉันจะกลับไปใช้ชีวิตของฉัน” ดารินตอบ “ฉันจะเริ่มต้นใหม่โดยไม่มีคุณ” “แต่ผม…” ราเมศร์อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ชะงักไป “ไม่มี ‘แต่’ อีกแล้วราเมศร์” ดารินบอก “ทุกอย่างมันจบแล้ว” เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ ราเมศร์หยิบมือถือขึ้นมาดู แล้วใบหน้าของเขาก็ยิ่งซีดเผือด “เป็น… เป็นตำรวจ” เขาสั่น ดารินมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ไปเถอะค่ะ ไปรับผลกรรมของคุณ” ราเมศร์ลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ เดินไปเปิดประตูรับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนรออยู่ด้านนอก เขาเหลียวกลับมามองดารินเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความเจ็บปวด ก่อนที่ประตูจะปิดลง ทิ้งให้ดารินยืนอยู่ตามลำพังในห้องกว้าง แววตาของเธอฉายแววเศร้าสร้อย แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะเดินหน้าต่อไป